Wimperzwammetjes

Pakweg twee jaar geleden vond ik voor het eerst Wimperzwammetjes, natuurlijk maakte ik er foto's van, maar die belandden in de prullenbak, omdat ik het toen niet voor elkaar kreeg om deze kleine zwammetjes  goed te fotograferen.

Gistermiddag was ik op Landgoed Elswout weer op zoek naar die leuke slijmzwammetjes, en viel mijn oog op takken met oranje vlekjes. Gauw even kijken wat dat mag zijn, en oh wat leuk.....  een heleboel  Gewone Wimperzwammetjes!

Op het eerste gezicht lijken het alleen maar oninteressante  platte schijfjes,

pas door de lens zijn die kenmerkende wimpers te zien.

Leuk speelgoed om even lekker mee te zoet te zijn!

Ik had de complete set tussenringen tussen macrolens en camera zitten,

en heb de fullrame-camera op de zgn. cropstand gezet.

Hierdoor kon ik een flinke vergroting bereiken.

Deze foto is naderhand niet verder uitgesneden.

Ook deze foto is het volledige beeld.

( Nou ja, welbeschouwd is het natuurlijk wel een crop )

Thuis zag ik dat er links zo'n grappig springstaartje zit,

als je dan bedenkt dat het Wimperzwammetje zo'n halve centimeter meet.

dan is het meteen duidelijk dat een Springstaartje echt piepklein is.

Sinds ik met mijn neus  wat vaker in dit miniwereldje duik,

heb ik al meerdere keren geprobeerd die Springstaartjes te fotograferen.

Maar altijd waren ze onscherp en/ of bewogen.

Ook nu deed ik weer een poging,  nog steeds geen wereldplaat,

maar tot nu toe de beste.

Ze hebben camouflagepakjes aan ;-)

Terug naar de Wimperzwammetjes.

Door te spelen met diafragma en standpunt heb ik geprobeerd

wat minder registerende plaatjes te maken.

Ik vind hier de zachte voor- en achtergrond wel geslaagd.

De automatische witbalans gaf een heel eigen kijk op de kleuren in het bos.

Natuurlijk valt alles te veranderen, maar eigenlijk vond ik het warme oranje

en koele blauw wel leuk contrasterend.

Nog minder scherptediepte.

Ik heb wat twijfels over het resultaat,

maar de zachte kleurtjes kunnen me wel bekoren.

Ach,  je moet toch eens wat proberen nietwaar ;-)

Slotwoordje:  

De slijmzwammetjes waarvoor ik op pad ging kon ik niet vinden,  maar deze Wimperzwammetjes vind ik minstens zo leuk!  

En toen ik aan het eind van de middag de camera per ongeluk wat te laag richtte, zag ik aan de onderkant van de tak.....  

ja juist,  slijmzwammetjes!

Dáár moet ik de volgende keer dus zoeken ;-)

Herfst op de Buitenplaatsen

Na het meerdaagse uitstapje naar de Veluwe eind oktober,  had ik nog niet  lang niet genoeg van de herfst.

In de eerste week van november ging ik daarom nog een dag met Ghita op stap,  het mooie Landgoed Elswout stond op onze agenda.

Hoewel de uitbundige herfstkleuren zich nog niet echt laten zien,

biedt dit overbekende doorkijkje toch een leuk herfsttafereeltje.

Het was mijn plan om  deze dag vooral leuke plekjes en doorkijkjes te fotograferen,

maar ik weet niet wat het was,  terwijl Ghita volop bezig was,

wilde bij mij de inspiratie maar niet komen.

Bij deze beukenblaadjes was de inspiratie er wel,

maar nu kreeg ik maar niet voor elkaar wat ik in mijn hoofd had.

Ach,  't is toch wel een aardig plaatje geworden.

Nog een keer beukenbladeren, maar nu van boven af,

ik vond het wel een vrolijk beeld met alle kroos ertussen

Tja, en als het dan met de landschapjes en doorkijkjes niet lukt,

dan dwaalt mijn blik toch telkens weer naar de grond voor paddenstoelen......

Geweizwammetjes kan ik echt niet weerstaan.

Nog een keer, nu wat meer geëxperimenteerd met de scherptediepte,

zachtere kleurtjes passen daar wel bij.

Meer blogwaardige beelden heb ik aan het Elswoutbezoek niet overgehouden,

maar ik heb nog steeds niet genoeg van de herfst!

Twee dagen later heb ik met Von afgesproken.  

In de ochtend blijkt het onverwachts mistig te zijn, 

dus we gaan vroeger op pad dan we van plan waren.

Waar naar toe?  was toen de vraag.

Ja, we waren weer niet goed voorbereid ;-)

Uiteindelijk kozen we voor de Buitenplaats Hilverbeek,

die ligt bijna om de hoek, en daar weten we wel wat waterpartijtjes te vinden.

Dat is vast mooi met mist.....

Ach, en toen kwamen we daar,  en toen was er nauwelijks mist te zien in het bos, pech!

Ik moet bekennen dat ik bij deze foto in de nabewerking een beetje mist heb toegevoegd ;-)

We gaan weer met blaadjes spelen,  het blijft leuk om te doen,  

en het meeste ligt weer in de prullenbak.

Intussen lonken toch weer die kleine paddenstoeltjes.....

Veel onscherpte en zachte kleurtjes,  zo zie ik ze toch telkens weer graag.

Maar het moet toch ook eens anders!

Deze geweizwammetjes stonden in de volle zon.

Op één na heb ik ze van de zon afgeschermd,  flink onderbelicht.

en in de nabewerking het donkere nog eens benadrukt.

Nou,  is toch inderdaad anders ;-)

We zochten naar de kleine Tengere Beukentaailingen, 

want Von heeft ze nog nooit gefotografeerd.

Helaas,  niet gevonden,  deze foto is nog van een paar weken eerder.

Na de paddenstoeltjes moet ik van mezelf toch echt weer op zoek

gaan naar herfstkleurtjes, want daar gingen we voor op pad.

Ik heb de camera op de grond tussen de bladeren geduwd,

en gespeeld met zonlicht en een minimale scherpte.

Dat ging ineens leuk!

Daarom driemaal hetzelfde blad, hoef ik lekker niet te kiezen ;-)

Slotwoordje:
De herfst is nu eind november nog niet voorbij,  in tegendeel,  het weer vertoont volop herfstachtige trekjes met regen en wind, maar het mooie is er helaas al weer af. 
Deze zondag op stap met Von was ook nog niet voorbij, we amuseerden ons nog met iets anders, maar ik vind de serie zo wel lang genoeg, wordt dus vervolgd.....

Rommelen

Ik was zo in mijn element met libellen en vlinders, dat ik nog geen paddenstoelen wilde.

Maar ja,  het sloop er zo maar weer in.... 

Tijdens een wandeling  kon ik het gewoon niet laten

om even de macrolens op een paddenstoel met beestje te richten.

En ja,  van het één kwam het ander:

De volgende dag zat ik 's middags in het bos.

Heerlijk om weer met de paddenstoeltjes te rommelen,

maar het wil allemaal nog niet naar mijn zin.

Zou het komen omdat er nog geen herfstkleuren zijn?

't is nu allemaal zo groen...

Afgelopen maandag ging ik samen met Gonnie op pad,

en toen ik de eerste foto's terug keek,

tja,  toen was het weer allemaal van hetzelfde,

stoeltje links,  stoeltje rechts,

het moet anders,  maar hoe??

Aanvankelijk vonden we trouwens nauwelijks paddenstoelen

maar ineens stonden we in een heerlijk stuk rommelbos

vol met dood hout, en dus vol met allerlei soorten zwammen.

F/4   1/25sec   iso 2500

Op een vermolmde tak zag ik oranje stipjes,

zo klein, dat ik ze zelfs met leesbril op niet goed kon bekijken.

Door de lens zag ik meer:

Wat leuk,  het zijn oranje bolletjes op steeltjes!

En dit is werk voor mijn vrijwel nog nooit gebruikte tussenringen,

vol enthousiasme ging ik er mee aan het rommelen.

Met twee tussenringen van totaal 60mm probeerde ik uit de hand te fotograferen,  

en met heel hoge iso kreeg ik zowaar een paar scherpe bolletjes.

Die bolletjes zijn trouwens slijmzwammetjes,  om precies te zijn:

 Peervormig draadwatje

(alhoewel dat eigenlijk microscopisch vastgesteld zou moeten worden)

f/2.8  1/80sec  iso1000

Na enig zoeken en draaien met de lens zag ik deze mogelijkheid met wat meer sfeer.

Toen ik deze foto zag, besloot ik dat het de moeite waard was

om toch eens serieus met statief aan de slag te gaan.

Statief had ik niet bij me, maar de gorillapod is een aardig alternatief.

Maar wat ik ook rommelde,  dat sfeertje en licht van deze  foto vond ik niet meer terug,

het statief beperkt me echt in de flexibiliteit.

f/18   15sec    iso320

Dan maar een gewoon registrerend  plaatje van deze leuke Peervormige draadwatjes.

Oei!  diafragma f/18  en maar liefst 15 seconden!

En nog niet allemaal binnen de scherptediepte.

Dit kan eigenlijk alleen maar d.m.v. stacken,

maar ik geloof dat ik voor die techniek het geduld mis.

Ik wil gewoon met de camera in de hand naar licht en sfeer zoeken......

f/3.5  1/60sec  iso2000

Intussen riep Gonnie dat ze leuke stekeltjes gevonden had.

Die stekeltjes blijken Sparrenveertjes te zijn.

Ik heb ze wel vaker gefotografeerd, maar er altijd alleen maar 

registrerende plaatjes van kunnen maken.

( zie o.a. dit blogje )

Ik besloot om ook hier eens met die tussenringen te gaan rommelen.

Met het excuus dat deze Sparrenveertjes te laag zijn voor de  gorillapod 

ging ik weer lekker uit de hand aan de slag.

't is dan ook niet topscherp, maar wel sfeervol ;-)

f/3.2  1/100sec  iso2000

Ik heb  trouwens heel overmoedig ook de derde ring erbij gezet, 

totaal dus 36, 24 en 12mm.

Bij open diafragma blijkt dat wel vignettering te geven.

f/2.8  1/50  iso1250

Ik kreeg eigenlijk wel schik in dat gerommel met die tussenringen.

Later probeerde ik wat slijm van slakken te fotograferen,

omdat dat met hele mooie kleurtjes glinsterde.

Die probeersels liggen allemaal in de prullenbak,

maar terwijl ik daar bezig was, kwam er ineens een héél

klein beestje langs wandelen.

Wow,  wat fascinerend om weer een nieuw wereldje te ontdekken!

Niet gemakkelijk,  maar als het me zoals hier lukt om tegelijk met 

dit soort microwerk wat sfeer neer te zetten,

dan ga ik met die tussenringen beslist vaker rommelen!

Slotwoordje:
't Is een beetje een rommelblogje geworden ;-)

Pakken wat je pakken kan

We zouden toch eigenlijk een voorbeeld moeten nemen aan de NS.  Die zijn tenminste  áltijd voorbereid op winterse omstandigheden, al bij de geringste kans op een sneeuwbuitje worden de dienstregelingen al aangepast.
Dat zouden wij ook moeten doen!
Dan had ik afgelopen vrijdagochtend niet vol spijt naar buiten hoeven kijken... eindelijk sneeuw en zon!  
Maar 'mijn dienstregeling'  kan ik niet zo maar aanpassen ;-(  
Het zat er dus helaas niet in om eindelijk van echt winterweer te gaan genieten.....



Maar  ik deed mijn uiterste best om in de tweede  helft van de middag toch nog even met de camera op pad te kunnen gaan.
De meeste sneeuw was helaas al weer verdwenen en ook de zon liet zich niet meer zien.
Ik besloot om op zoek te gaan naar sneeuwklokjes, met een beetje mazzel vind ik er een paar tussen wat restantjes sneeuw, want ja, ook al is het minimaal,  je moet deze winter echt pakken wat je pakken kan!

Op het Landgoed Elswout zie ik al direct sneeuwklokjes, en zélfs eentje in een beetje sneeuw!
Voor het mooiste lage standpunt duik ik op de grond en.....kom ik tot de conclusie dat mos en sneeuwresten echt klets- en kletsnat zijn, en..... dat zowel mijn jack als mijn oude skibroek niet meer waterdicht zijn ;-(
Dit gaat hem zo niet worden,  de foto heb ik niet eens gemaakt.
Eerst maar terug naar de auto om mijn zeiltje op te halen,  hè, allemaal verspilling van de weinige tijd die ik heb, en het kwaad is natuurlijk al geschied, ik ben nat en dat is koud.
Maar ja,  pakken wat je pakken kan,  dus niet zeuren en mét zeiltje in de herkansing.

Via een andere route loop ik terug.

Daar staan de sneeuwklokjes niet in de sneeuw,

maar ik kan er toch niet zo maar aan voorbij lopen.

Alle nattigheid is toch ergens goed voor,

druppeltjes zijn altijd leuk.

De minimale sneeuwrestjes herinneren me echter wel meteen weer aan mijn plannen

voor sneeuwklokjes in de sneeuw.

Dus verder op zoek!

Het is me duidelijk dat de eerste sneeuwklokjes op de zonnigste plekjes boven de grond komen,

want de meeste bloemetjes vind ik op  plaatsen waar geen sneeuw meer ligt.

Maar dan vind ik toch een helling waar het nog wit is, én er staan sneeuwklokjes!

Gauw zeiltje neergelegd, maar oeps! 

Gladde skibroek op glad zeiltje... 

ik gleed telkens weg, in de richting van de sloot...

Nou ja,  nat was ik natuurlijk toch al,

maar nóg natter, nee, toch liever niet.

Dus maar heel snel even gepakt wat ik pakken kon,

en toen gauw een veiliger heenkomen gezocht.

Slotwoordje:

Nou,  ik heb toch in ieder geval mijn eerste sneeuwklokjes in de sneeuw!

Maar als ik zo de serie bekijk, dan zie ik dat ik veel te weinig variatie in afstand en compositie heb. Zo'n onderwerp moet veel meer uit te halen zijn.

Als 'excuus' voer ik maar aan dat ik te weinig tijd had,  en dat ik snel even moest 'pakken wat ik pakken kon'.

Ik hoop op een herkansing!  en dan hoop ik ook dat mijn dienstregeling dan beter aangepast is ;-)
En een beetje sprankelender licht zou ook wel fijn zijn...

Prullenbak

Laatst vroeg medeblogger Kees mij in een reactie:  

'Ik ben toch wel benieuwd hoeveel er bij jou in de prullenbak  belandt?'

Nou,  mijn antwoord daarop was volmondig:  'Veel,  héél veel!'

En dat is echt waar,  telkens weer kom ik thuis met foto's die linea recta de prullenbak in kunnen.

Soms word ik daar echt moedeloos van.  Maar ja,  telkens houd je dan toch wel iets aardigs over, en dan vergeet je al die mislukte foto's weer.

Totdat je vol verwachting het volgende geheugenkaartje uitleest en het spel zich weer herhaalt:

teleurstelling, uitzoeken, weggooien,  en hoera!  toch wat overhouden, en weer vergeten  ;-)

Ik denk dan altijd dat het aan mij ligt, dat ik het gewoon niet kan  ;-(

Maar hoe fijn is het dan als je ervaringen van 'echte' fotografen leest.

Ik ga maar geen namen noemen,  maar ik las eens van iemand die toch hoog bij mij in het vaandel staat,  dat hij binnen een uur 500 landschapsplaten klikte. En wat blijft daar van over?  Hooguit een handjevol mooie foto's.

Nog een voorbeeld:   een fotograaf schreef dat hij een geheugenkaart kwijt geraakt was na het fotograferen van Geoorde futen. In twee uur tijd bleek hij maar liefst 32 Gb geschoten te hebben.  

Wat zouden we van deze fotograaf van deze 32 Gb te zien gekregen hebben?  Eén of twee foto's??

Tja,  wie zich aan een ander spiegelt, die spiegelt zich zacht, luidt het gezegde.

Maar ik denk dat het toch bij veel fotograferen vrij normaal is dat er veel geschoten wordt,  en dat wij daarvan slechts die éne foto zien en bewonderen.

Weggooien is dus het credo!  

Lang leve de prullenbak  ;-)

Die regels heb ik bij deze blogserie toegepast.   Het is een verzameling,  eh.....  nee,  een uitgelezen selectie van meerdere dagen fotograferen.

En écht,  zo lijkt het heel wat!!

Met Von  vierde ik haar verjaardagsfeestje op 23 oktober gezellig in het bos.

Heerlijke middag,  maar slechts één foto overgehouden.

Vergane glorie van een varen.

Met Ghita ging ik vorige week zondag naar de Heemsteedse Buitenplaatsen

 Leyduin,  Vinkenduin en Woestduin.

Lekker gespeeld met Geweizwammetjes!

Nóg veel meer uitgeprobeerd, maar dat was het toch niet helemaal.

Ghita vond een tak vol met de prachtige en zeldzame Kopergroenbekerzwammetjes.

Ik had ze in de AWD al vaker gevonden en gefotografeerd, maar nooit eerder zag ik zulke 

mooie gave exemplaren, en dan ook nog eens met guttatiedruppeltjes!

Creatief wist ik hier niets mee te doen,  gewoon een registratieplaat voldoet voor mij deze keer.

En ja,  ik geef het toe,  dit is de hele oogst van een hele zondag fotograferen.

De rest is in de prullenbak beland.

Maar ik had wel weer een hoop inspiratie opgedaan!

Dus afgelopen donderdag ging ik terug.

De Tengere Beukentaailingen vonden we zondag,

maar door teveel wind  mislukten alle pogingen.

Op deze donderdag was het nagenoeg windstil,  dus in de herkansing.

Oef... wat zijn ze toch klein!  Als speldenknopjes.

Wederom veel rijp voor de prullenbak,

maar de aanhouder wint,  twee zijn er zo waar scherp!

Die zondag was ik veel aan het stoeien geweest met Geweizwammetjes,

groepjes vind ik altijd zo moeilijk,  wat wil je scherp, wat mag/moet onscherp.

Het idee begon te komen, maar de uitwerking was nog niet goed.

Weer proberen dus.....

En Yes!
Na een heleboel keer vergeefs zoeken en proberen viel ineens alles op zijn plek:

Een foto waar ik écht blij mee ben!

Dat werd nadien makkelijk sorteren:

Behalve deze foto kon alles zonder twijfel de prullenbak in,  

inclusief de probeersels van zondag.

Zou dat bij die 'echte' fotografen ook zo gaan?  vraag ik me dan af.

Nog iets dat me zo kan frusteren:

Je ziet door je lens de meest prachtige onscherpte, wow!  

Ik vind het zelfs mooi zonder een scherp onderwerp, 

maar toch maar op zoek.....

Forget it!  Zodra je een scherp onderwerp vindt,  is je mooie onscherpte weg.

Kun je de prullenbak weer vullen.

En héél soms,  dan lukt het een beetje.

Zo heb ik ook al een hele prullenbak gevuld met beukenbladeren.

Alleen deze foto komt in de buurt van wat ik probeer te maken.

Lekker hè dat mopperen ?

Maar al mijn gemopper en mijn kritische blik hebben me, denk ik,  

toch wel tot een aardige herfstserie gebracht  ;-)

Slotwoordje:

Een foto dit keer,  en dan eentje die nou eens juist uit de prullenbak komt.....

Gonnie had het in haar muizenblog al verteld: ik formatteerde met mijn domme kop een geheugenkaart van het muisje en nog meer van de Veluwe.

Ik ging dus op muizenjacht....  en dank zij Recuva heb ik gisteren alles weten terug te halen!

De muisjes moet ik nog uitzoeken,  zoals gewoonlijk lijkt alles weer zwaar tegen te vallen  ;-(

Maar dit plaatje van het Bekermos vond ik nog wel bij deze herfstserie passen: 

Foetsie

Als de zomer voorbij is,  dan is het tijd voor paddenstoelen!

Eind augustus kwamen ze door de overvloedige nattigheid letterlijk als paddenstoelen de grond uit, maar ik had met mezelf afgesproken dat ik ze niet eerder dan in september mocht fotograferen. 

Maar ja,  toen ik tijdens een wandeling Hazenpootjes vond, hield ik dat niet vol, want voor je het weet zijn die fragiele paddenstoeltjes verdwenen.

Zo staan ze er nog,  zo zijn ze foetsie.

Dus de afspraak met mezelf geschonden,

en op de laatste dag van augustus met Von en mét camera naar het bos!

Wat was het heerlijk om weer met de paddenstoeltjes te spelen!

Het wilde alleen nog niet allemaal zo lukken zoals ik wilde,

Hoe deden we dat toch vorig jaar?

Met de tover- en goocheldoos?

Met de verdubbelaar en de schilderskwast.....

Kort daarna ging ik het nog maar eens proberen.

Wéér leken mijn 'goochelattributen' foetsie te zijn.

Maar elk nadeel heeft zijn voordeel:

Ik zocht nu naar weer andere manieren om er wat leuks van te maken.

Hier heb ik tegen het licht in gefotografeerd en

het paddenstoeltje met een lampje bijgelicht.

Bij deze Grote Stinkzwam de camera zo laag mogelijk in het mos gedrukt

voor een lekkere onscherpe voorgrond.

Er had wat meer detail in mogen zitten, maar ja,

met meer scherptediepte verandert natuurlijk ook de achtergrond,

en dat wilde ik nou net niet.

Deze vier Rodekoolzwammetjes stonden op een geschikte afstand van 

elkaar om even leuk met scherptediepte en herhaling te spelen.

Ik was nog maar net bezig toen er een grote hond aan kwam denderen,

en ja natuurlijk, dwars door mijn paddenstoeltjes ;-(

Weg compositie, foetsie!

Als goedmakertje vond ik gelukkig weer Hazenpootjes!

Nog steeds was de 'goocheldoos' foetsie,  dus ben ik maar eens meer detail gaan fotograferen.

Toch wel heel mooi om te zien hoe verschillend 

plaatjeszwammen en buisjeszwammen aan de onderzijde zijn.

Toen ik nog eens op een zondagmiddag met Von  naar het bos ging,

moesten we echt zoeken naar leuke paddenstoeltjes.

Het mooie en droge nazomerweer had er voor gezorgd dat de meeste foetsie waren.

Ja,  Aardappelbovisten waren er genoeg,  maar die vind ik niet mooi :-(

Zou iemand anders er net zo over denken en daarom deze bovist in het water hebben gegooid?

Von herinnerde zich ineens de Pijpknotszwam die we ooit in het Spanderswoud hadden gevonden.

Nou, mooi dat ie nu ook foetsie was,  maar we vonden wel het zeldzame Sparrenveertje.

Beide soorten zijn te zien in een blog van 4 jaar geleden.

De vraag rijst nu:  Hoe gaan we dit Sparrenveertje fotograferen?

Hmm  nu lijkt mijn inspiratie foetsie te zijn.

Ik kon er niet meer van maken dan dit,

deze eerste foto is een vrij vers exemplaar.

En hier is het Sparrenveertje wat ouder en donkerder verkleurd.

Op het eerste gezicht zijn het net egeltjes  ;-)

Aardsterren vonden we er ook.

We hebben nog geprobeerd of we ze konden laten 'ploffen'

maar de sporen waren allemaal al foetsie.

En er was nóg wat foetsie:

Toen we vertrokken zei ik:  ik neem mijn monopod mee,

da's handig als een paddenstoel wat hoger zit.

Maar toen we bij de eerste paddenstoelen aan de slag gingen,

bleek ik hem toch vergeten te zijn?

Maar eenmaal thuis lag hij niet meer in de auto, 

hoe kan dat nou?

Von gebeld: heb jij hem misschien meegenomen?

Nee, zij had hem ook niet.

Denken, denken,  waar kan die monopod nou gebleven zijn?

En dan ga je reconstrueren...

Toen we net in het bos waren, zagen we een kikkertje.

Op dat moment hebben we de camera uit onze tas gepakt.

Zou ik dan daar de monopod hebben laten liggen?

In de auto gestapt en terug naar het bos, nou mooi niks gevonden,

monopod echt foetsie ;-(

Balorig schopte ik tegen een hoop bladeren

en.....

daaronder lag mijn monopod!

De laatste foto's zijn van een bezoekje aan Landgoed Elswout.

Ook daar alle paddenstoelen foetsie...

Maar met de Napolitaanse Cyclaampjes kon ik even leuk spelen,

en ik leek zelfs de goocheldoos weer een beetje terug gevonden te hebben ;-)

Slotwoordje:

En het goede nieuws is dat ik gisteren weer meer paddenstoelen in het bos vond!

Nu de 'verdubbelaar' nog zien te vinden....