Nepsneeuw in Komkommertijd

't Is echt een beetje Komkommertijd ;-(
De zogenaamde 'Donkere dagen voor de kerst'  gaan ook na de kerst onverminderd voort. 
Op sommige dagen lijkt het gewoon niet licht te worden.  
Oh... je zal toch in noordelijke streken wonen waar het een aantal maanden donker blijft....
Vreselijk lijkt me dat,  om een beetje aardig te functioneren heb ik toch echt een flinke dosis daglicht nodig.
En ja, voldoende licht hebben we natuurlijk ook nodig voor de natuurfotografie.   
Afgelopen dinsdag heb ik in de AWD de Wilde Zwanen gefotografeerd, maar de foto's zijn door gebrek aan aardig licht voorlopig nog even op een zijspoor geparkeerd, hopend op betere kansen.
Op datzelfde zijspoor vond ik nog een ander mapje met foto's.
Laat ik die dan in de Komkommertijd nog maar een plekje in mijn blog gunnen:

In de Sinterklaastijd vond ik een setje tussenringen in mijn schoen. Ik moest daarvoor wel zelf voor Sinterklaas spelen, 

maar vooruit, ik was er  in ieder geval wel blij mee.  

Een leuk speeltje erbij met  weer nieuwe uitdagingen.

Op 1 december ging ik met macrolens én tussenringen  naar Vinkenduin  in Heemstede, op zoek naar klein spul.

Met tussenringen wordt je scherpstelafstand kleiner, 

waardoor je dus je onderwerp groter in beeld kunt krijgen.

Heel vaak hoeft dat voor mij juist niet,   wat afstand vind ik vaak erg mooi,

maar vooral bij heel klein spul is het toch wel eens wenselijk.

En ik moet zeggen dat ik bij een van mijn eerste pogingen bij

wat kleine Paarse Knoopzwammetjes  wel enthousiast werd.

Doordat je dichterbij komt wordt de scherptediepte kleiner,  en dat spreekt me wel aan.
Bij deze geringe scherptediepte vond ik zachte tinten als gevolg van opzettelijk overbelichten wel passen.

Kleverige koraalzwammetjes.

Nou, ik denk dat ik die ook zonder de tussenringen

op deze manier had kunnen fotograferen.

Maar vooruit,  ik had ze het hele paddo-seizoen nog niet geblogd,

dus deze mag mee in het blogbericht.

Kun je met die tussenringen ook een beetje met de goocheldoos spelen?

Dat moest ik natuurlijk even uitproberen.

Het is moeilijker,  want de tussenringen beperken je in je werksafstand,  

maar een beetje verdubbelen lukt wel.

Tja,  die beperkte werkafstand....

Ik kwam er al snel achter dat ik dat een groot nadeel vind van de tussenringen.

Hier in beeld een detail van een Spekzwoerdzwam.

Ik weet het niet meer precies, maar ik schat dat dit stukje een centimeter of 3 breed was?

Het beeld is erg krap gekaderd, maar wanneer ik verder naar achteren ging 

kon ik dus niet meer scherpstellen.

Het is dus duidelijk: Tussenringen zijn voor het echte kleine spul,

zoals een ieniemienie sporenkapseltje van een mosje

dat ik tussen  de Spekzwoerdzwam ontdekte.

Leuk, de kleine scherptediepte maakt de zwam onherkenbaar.

het wit  van de zwam lijkt nu net sneeuw.

Toch weer een beetje winter in de komkommertijd,

al is het nepsneeuw ;-)

Ik ben niet thuis in de wereld van mosjes,

maar ik denk dat dit Gewoon Dikkopmos is?

Verwoede pogingen om ook nog wat moois met de Spekzwoerdzwam te doen mislukten.

Uiteindelijk heb ik de tussenringen er tussen uit gehaald en heb ik geprobeerd er nog

wat creatiefs van te maken, maar intussen was ik door en door koud geworden,

en wilde het allemaal niet meer zo lekker lukken.

En de hele fotoserie verdween dus naar het zijspoor,

totdat de Komkommertijd aanbrak ;-)

Slotwoordje:
Doordat ik niet meer echt van plan was om nog iets met deze foto's te doen, weet ik ook niet
meer welke ringen ik gebruikt heb.
Maar:  deze tussenringen verdwijnen beslist niet naar het zijspoor,  daar ga ik zeker verder mee
stoeien, dus daar kom ik nog wel eens nader op terug.
Tja,  en als deze donkere komkommertijd aanhoudt,   dan misschien een volgende keer toch maar de Wilde Zwanen van dinsdag, maar ik hoop op iets beters!

Prullenbak

Laatst vroeg medeblogger Kees mij in een reactie:  

'Ik ben toch wel benieuwd hoeveel er bij jou in de prullenbak  belandt?'

Nou,  mijn antwoord daarop was volmondig:  'Veel,  héél veel!'

En dat is echt waar,  telkens weer kom ik thuis met foto's die linea recta de prullenbak in kunnen.

Soms word ik daar echt moedeloos van.  Maar ja,  telkens houd je dan toch wel iets aardigs over, en dan vergeet je al die mislukte foto's weer.

Totdat je vol verwachting het volgende geheugenkaartje uitleest en het spel zich weer herhaalt:

teleurstelling, uitzoeken, weggooien,  en hoera!  toch wat overhouden, en weer vergeten  ;-)

Ik denk dan altijd dat het aan mij ligt, dat ik het gewoon niet kan  ;-(

Maar hoe fijn is het dan als je ervaringen van 'echte' fotografen leest.

Ik ga maar geen namen noemen,  maar ik las eens van iemand die toch hoog bij mij in het vaandel staat,  dat hij binnen een uur 500 landschapsplaten klikte. En wat blijft daar van over?  Hooguit een handjevol mooie foto's.

Nog een voorbeeld:   een fotograaf schreef dat hij een geheugenkaart kwijt geraakt was na het fotograferen van Geoorde futen. In twee uur tijd bleek hij maar liefst 32 Gb geschoten te hebben.  

Wat zouden we van deze fotograaf van deze 32 Gb te zien gekregen hebben?  Eén of twee foto's??

Tja,  wie zich aan een ander spiegelt, die spiegelt zich zacht, luidt het gezegde.

Maar ik denk dat het toch bij veel fotograferen vrij normaal is dat er veel geschoten wordt,  en dat wij daarvan slechts die éne foto zien en bewonderen.

Weggooien is dus het credo!  

Lang leve de prullenbak  ;-)

Die regels heb ik bij deze blogserie toegepast.   Het is een verzameling,  eh.....  nee,  een uitgelezen selectie van meerdere dagen fotograferen.

En écht,  zo lijkt het heel wat!!

Met Von  vierde ik haar verjaardagsfeestje op 23 oktober gezellig in het bos.

Heerlijke middag,  maar slechts één foto overgehouden.

Vergane glorie van een varen.

Met Ghita ging ik vorige week zondag naar de Heemsteedse Buitenplaatsen

 Leyduin,  Vinkenduin en Woestduin.

Lekker gespeeld met Geweizwammetjes!

Nóg veel meer uitgeprobeerd, maar dat was het toch niet helemaal.

Ghita vond een tak vol met de prachtige en zeldzame Kopergroenbekerzwammetjes.

Ik had ze in de AWD al vaker gevonden en gefotografeerd, maar nooit eerder zag ik zulke 

mooie gave exemplaren, en dan ook nog eens met guttatiedruppeltjes!

Creatief wist ik hier niets mee te doen,  gewoon een registratieplaat voldoet voor mij deze keer.

En ja,  ik geef het toe,  dit is de hele oogst van een hele zondag fotograferen.

De rest is in de prullenbak beland.

Maar ik had wel weer een hoop inspiratie opgedaan!

Dus afgelopen donderdag ging ik terug.

De Tengere Beukentaailingen vonden we zondag,

maar door teveel wind  mislukten alle pogingen.

Op deze donderdag was het nagenoeg windstil,  dus in de herkansing.

Oef... wat zijn ze toch klein!  Als speldenknopjes.

Wederom veel rijp voor de prullenbak,

maar de aanhouder wint,  twee zijn er zo waar scherp!

Die zondag was ik veel aan het stoeien geweest met Geweizwammetjes,

groepjes vind ik altijd zo moeilijk,  wat wil je scherp, wat mag/moet onscherp.

Het idee begon te komen, maar de uitwerking was nog niet goed.

Weer proberen dus.....

En Yes!
Na een heleboel keer vergeefs zoeken en proberen viel ineens alles op zijn plek:

Een foto waar ik écht blij mee ben!

Dat werd nadien makkelijk sorteren:

Behalve deze foto kon alles zonder twijfel de prullenbak in,  

inclusief de probeersels van zondag.

Zou dat bij die 'echte' fotografen ook zo gaan?  vraag ik me dan af.

Nog iets dat me zo kan frusteren:

Je ziet door je lens de meest prachtige onscherpte, wow!  

Ik vind het zelfs mooi zonder een scherp onderwerp, 

maar toch maar op zoek.....

Forget it!  Zodra je een scherp onderwerp vindt,  is je mooie onscherpte weg.

Kun je de prullenbak weer vullen.

En héél soms,  dan lukt het een beetje.

Zo heb ik ook al een hele prullenbak gevuld met beukenbladeren.

Alleen deze foto komt in de buurt van wat ik probeer te maken.

Lekker hè dat mopperen ?

Maar al mijn gemopper en mijn kritische blik hebben me, denk ik,  

toch wel tot een aardige herfstserie gebracht  ;-)

Slotwoordje:

Een foto dit keer,  en dan eentje die nou eens juist uit de prullenbak komt.....

Gonnie had het in haar muizenblog al verteld: ik formatteerde met mijn domme kop een geheugenkaart van het muisje en nog meer van de Veluwe.

Ik ging dus op muizenjacht....  en dank zij Recuva heb ik gisteren alles weten terug te halen!

De muisjes moet ik nog uitzoeken,  zoals gewoonlijk lijkt alles weer zwaar tegen te vallen  ;-(

Maar dit plaatje van het Bekermos vond ik nog wel bij deze herfstserie passen: