Prullenbak

Laatst vroeg medeblogger Kees mij in een reactie:  

'Ik ben toch wel benieuwd hoeveel er bij jou in de prullenbak  belandt?'

Nou,  mijn antwoord daarop was volmondig:  'Veel,  héél veel!'

En dat is echt waar,  telkens weer kom ik thuis met foto's die linea recta de prullenbak in kunnen.

Soms word ik daar echt moedeloos van.  Maar ja,  telkens houd je dan toch wel iets aardigs over, en dan vergeet je al die mislukte foto's weer.

Totdat je vol verwachting het volgende geheugenkaartje uitleest en het spel zich weer herhaalt:

teleurstelling, uitzoeken, weggooien,  en hoera!  toch wat overhouden, en weer vergeten  ;-)

Ik denk dan altijd dat het aan mij ligt, dat ik het gewoon niet kan  ;-(

Maar hoe fijn is het dan als je ervaringen van 'echte' fotografen leest.

Ik ga maar geen namen noemen,  maar ik las eens van iemand die toch hoog bij mij in het vaandel staat,  dat hij binnen een uur 500 landschapsplaten klikte. En wat blijft daar van over?  Hooguit een handjevol mooie foto's.

Nog een voorbeeld:   een fotograaf schreef dat hij een geheugenkaart kwijt geraakt was na het fotograferen van Geoorde futen. In twee uur tijd bleek hij maar liefst 32 Gb geschoten te hebben.  

Wat zouden we van deze fotograaf van deze 32 Gb te zien gekregen hebben?  Eén of twee foto's??

Tja,  wie zich aan een ander spiegelt, die spiegelt zich zacht, luidt het gezegde.

Maar ik denk dat het toch bij veel fotograferen vrij normaal is dat er veel geschoten wordt,  en dat wij daarvan slechts die éne foto zien en bewonderen.

Weggooien is dus het credo!  

Lang leve de prullenbak  ;-)

Die regels heb ik bij deze blogserie toegepast.   Het is een verzameling,  eh.....  nee,  een uitgelezen selectie van meerdere dagen fotograferen.

En écht,  zo lijkt het heel wat!!

Met Von  vierde ik haar verjaardagsfeestje op 23 oktober gezellig in het bos.

Heerlijke middag,  maar slechts één foto overgehouden.

Vergane glorie van een varen.

Met Ghita ging ik vorige week zondag naar de Heemsteedse Buitenplaatsen

 Leyduin,  Vinkenduin en Woestduin.

Lekker gespeeld met Geweizwammetjes!

Nóg veel meer uitgeprobeerd, maar dat was het toch niet helemaal.

Ghita vond een tak vol met de prachtige en zeldzame Kopergroenbekerzwammetjes.

Ik had ze in de AWD al vaker gevonden en gefotografeerd, maar nooit eerder zag ik zulke 

mooie gave exemplaren, en dan ook nog eens met guttatiedruppeltjes!

Creatief wist ik hier niets mee te doen,  gewoon een registratieplaat voldoet voor mij deze keer.

En ja,  ik geef het toe,  dit is de hele oogst van een hele zondag fotograferen.

De rest is in de prullenbak beland.

Maar ik had wel weer een hoop inspiratie opgedaan!

Dus afgelopen donderdag ging ik terug.

De Tengere Beukentaailingen vonden we zondag,

maar door teveel wind  mislukten alle pogingen.

Op deze donderdag was het nagenoeg windstil,  dus in de herkansing.

Oef... wat zijn ze toch klein!  Als speldenknopjes.

Wederom veel rijp voor de prullenbak,

maar de aanhouder wint,  twee zijn er zo waar scherp!

Die zondag was ik veel aan het stoeien geweest met Geweizwammetjes,

groepjes vind ik altijd zo moeilijk,  wat wil je scherp, wat mag/moet onscherp.

Het idee begon te komen, maar de uitwerking was nog niet goed.

Weer proberen dus.....

En Yes!
Na een heleboel keer vergeefs zoeken en proberen viel ineens alles op zijn plek:

Een foto waar ik écht blij mee ben!

Dat werd nadien makkelijk sorteren:

Behalve deze foto kon alles zonder twijfel de prullenbak in,  

inclusief de probeersels van zondag.

Zou dat bij die 'echte' fotografen ook zo gaan?  vraag ik me dan af.

Nog iets dat me zo kan frusteren:

Je ziet door je lens de meest prachtige onscherpte, wow!  

Ik vind het zelfs mooi zonder een scherp onderwerp, 

maar toch maar op zoek.....

Forget it!  Zodra je een scherp onderwerp vindt,  is je mooie onscherpte weg.

Kun je de prullenbak weer vullen.

En héél soms,  dan lukt het een beetje.

Zo heb ik ook al een hele prullenbak gevuld met beukenbladeren.

Alleen deze foto komt in de buurt van wat ik probeer te maken.

Lekker hè dat mopperen ?

Maar al mijn gemopper en mijn kritische blik hebben me, denk ik,  

toch wel tot een aardige herfstserie gebracht  ;-)

Slotwoordje:

Een foto dit keer,  en dan eentje die nou eens juist uit de prullenbak komt.....

Gonnie had het in haar muizenblog al verteld: ik formatteerde met mijn domme kop een geheugenkaart van het muisje en nog meer van de Veluwe.

Ik ging dus op muizenjacht....  en dank zij Recuva heb ik gisteren alles weten terug te halen!

De muisjes moet ik nog uitzoeken,  zoals gewoonlijk lijkt alles weer zwaar tegen te vallen  ;-(

Maar dit plaatje van het Bekermos vond ik nog wel bij deze herfstserie passen: 

Herfst-juweeltjes

Het is herfst, dus het is weer paddenstoelentijd!

Ik ben dan ook al diverse keren het bos in geweest, want ik vind het heerlijk om me met de macrolens uit te leven op al die wonderlijke paddestoeltjes.  En wat zo fijn is:  ze lopen of vliegen niet weg,  dus je hebt de tijd om van alles en nog wat uit te proberen, en reken maar dat ik dat uitgebreid gedaan heb!
Er is een creatieve serie in de maak, maar eerst een verzameling van diverse kleine juweeltjes

In de Amsterdamse Waterleiding Duinen weet ik een tak te vinden, 

waarop ieder jaar de  zeldzame Kopergroenbekerzwam groeit.  

Dit keer liep ik in een ander deel van de AWD, en mijn oog viel op een tak 

met groene verkleuring, toch even kijken,  en ja inderdaad,  

de verkleuring bleek afkomstig te zijn van dit piepkleine  blauw/groene zwammetje

In eerdere blogjes noemde ik dit de Gewone Kopergroenbekerzwam, maar dat is niet correct. 

Er bestaat nl. ook nog een Grootsporige Kopergroenbekerzwam, eveneens zeldzaam, 

en het verschil is alleen door microscopisch onderzoek vast te stellen.

Ik moet hem dus alleen maar  Kopergroenbekerzwam noemen, aldus Waarneming-nl

Een zoektocht door het bos levert in deze tijd van het jaar altijd mooie vondsten op

Ik was in mijn nopjes met deze Judasoortjes in het zonlicht

Maar het werd pas écht leuk toen ik eens lekker ging zitten spelen met de belichting.

Mijn camera gaat tot twee volle stops in de min bij de belichtingscompensatie, 

maar dat vond ik hier niet genoeg.

Dus van diafragmavoorkeur naar de M-stand, en steeds korter belicht.

Dit resultaat vind ik erg verrassend, en ik vind het heel mooi dat er

 een soort aureool achter elk zwammetje zit

Ik kreeg er schik in, dus nog maar een.

Net een ketting van oplichtende oortjes in het donkere bos

Geweizwammetjes,  ik vind ze zo mooi, maar ze zijn zó  piepklein!

En als er dan guttatiedruppeltjes opzitten, dan zijn die dus nóg kleiner.

Ik kreeg ze helaas net niet scherp genoeg

Nee, het is echt geen 'plantenspuitwerk', geregend had het ook niet,

en dauw is er niet midden op de middag.

Dus het moeten guttatiedruppeltjes zijn.

Zwammen nemen voeding en vocht op uit het natte hout, 

en het overtollige vocht moeten ze weer kwijt,

het is een soort zweten

Als speldenknopjes zo klein.... Paarse Knoopzwammetjes.

Op de boomstronk leek het niet meer dan een paars vlekje, 

maar wat is het van dichtbij dan toch verrassend mooi!

Ik zou mijn macrolens echt niet meer willen missen

Naast de Paarse Knoopzwammetjes deed Von deze ontdekking.

Ik zie hierin een openstaand schatkistje met juwelen.

En je wilt niet geloven hoe klein dit is,  pakweg een centimeter breed.

Op de site van Vroege Vogels, waar ik de foto had geplaatst, 

en waar hij boven de Nieuwsbrief stond,

werd me verteld dat dit jonge Porceleinzwammetjes zijn,

toch weer leuk om te weten

Zo,  en nu genoeg gezwamd,  en nog even een ander juweeltje uit het herfstbos:

'Kant'

En nog eentje,  is het niet fantastisch

dat een blad zo gracieus kan aftakelen?

Slotwoordje:
Tja,  daar waren al de Koraalzwammen,  nu wat kleine juweeltjes,  en er gaat dus nog meer gezwam komen, dat kan niet uitblijven, want er is zoveel te ontdekken, zowel wat betreft de paddenstoelen, als in de manier van fotograferen. 
Ik denk dat ik een volgende keer wat ga hallucineren.....