De mooie natuur daagt mij uit om te fotograferen, de wens om goed te leren fotograferen daagt me uit om er steeds vaker
op uit te gaan om te oefenen.
Een heerlijke wisselwerking dus, waaraan ik veel plezier beleef.
Op deze site doe ik verslag van mijn pogingen om wat ik zie zo mooi mogelijk vast te leggen.
Bedankt voor je bezoekje, en mocht je een reactie achter willen laten, dan stel ik dat erg op prijs.

Klik op een foto voor een presentatie in groter formaat en hogere kwaliteit!


maandag 9 oktober 2017

Fryslân

Vogels fotograferen doe ik niet vaak,  niet omdat ik het niet leuk vind, maar vooral omdat ik bijna nooit tevreden ben met de resultaten. Door gebrek aan ervaring, kennis en geduld zijn de foto's dus te vaak niet goed genoeg, maar wanneer ik dan wél eens een geslaagde scherpe vogelfoto heb kunnen maken, dan  is het voor mij vaak nóg niet goed. Want wat wil ik eigenijk heel graag?  Een zelfde sfeer creëren als bij mijn macro's,   maar ja,  dat is écht hogeschoolwerk......
Ik heb dan ook niet het idee dat zoiets me ooit gaat lukken, maar zo af en toe probeer ik toch wel eens wat, want hoe was het ook weer?  Oefening baart kunst???




In deze blogpost ga ik dus weer eens vogelen!
Eind  augustus was ik samen met Gonnie in de Kop van Overijssel en dan is Friesland 
niet zo heel ver weg, dichterbij in elk geval dan van huis uit.

Daar kropen we op een mooie vroege ochtend in een vogelhut in
een plas-dras-weiland in de hoop iets met mooie sfeer te kunnen doen.
Nou, deze juveniele Bergeend komt toch wel in leuk en speels
ochtendlicht naar ons toe, een prima start!







Is de Bergeend van de vorige foto nog wat kleurloos,
deze jonge gans is al wel wat op kleur en ik vind
het mooi hoe die kleuren in de achtergrond terugkomen.






Een beetje actie en spetters zijn een leuk extraatje.
Ja,  al die kleine extraatjes zijn voor mij belangrijker dan de soort die
ik fotografeer,  het gaat mij meer om het plaatje.







Aanvankelijk zagen we niet meer dan de Bergeenden, 
maar al gauw kwamen de Witgatjes uit de dekking.
Het ochtendlicht valt mooi op de achtergrond.
Met mijn niet lichtsterke zoomlens krijg ik die achtergrond
niet helemaal rustig en vervaagd, maar een beetje structuur zoals
hier is toch ook niet verkeerd.







Hier is de begroeiing nog duidelijker te zien, 
de takken links geven eigenlijk wel wat body in de compositie
zonder téveel te domineren.
Het mag duidelijk zijn dat ik dus altijd naar het totale plaatje kijk
en niet alleen naar mijn onderwerp.







Hier zitten de Witgatjes op een wat grotere afstand van de oever
waardoor de achtergrond wel wat  vager wordt bij het zelfde diafragma.
Je hebt er allemaal niets over te zeggen hè ? 
Maar is dat niet het mooie van de natuur?







Deze foto van het Witgatje is mijn favoriet,
niet omdat het vogeltje hier prominenter in beeld staat,
maar omdat ik de compositie met het groen mooi vind.







Dit was wel heel verrassend!
We hoorden ineens wat gestommel aan de zijkant van de hut....
Een jonge Waterral op bezoek!







Op zulke momenten is een zoomlens toch wel heel erg prettig ;-) 







De ochtend vliegt voorbij en en het mooie licht verdwijnt.
Een Zilverreiger sluipt  aan de overkant van het water door de  begroeiing en jaagt daarbij
alle Watersnippen weg, die verdwijnen dus ook.
Nou ja,  het levert wel een aardig doorkijkje op.







Met de Watersnippen werd het niet veel,
ze kwamen nauwelijks uit de dekking en bleven ook veel te ver weg.
Deze foto is een megacrop en eigenlijk niet meer dan een bewijsplaatje.






 Eigenlijk zouden we moeten stoppen, maar als je eenmaal  in zo'n hut zit
dan wordt het best wel een beetje verslavend.
Spelen met de Bergeenden,  beetje high-key,   
iets waar ik me nog nooit aan heb gewaagd. 
  Volgens mij zou het water nog witter moeten zijn?




 Oké,  nog veel meer overbelicht,  dit is wel wennen hoor......





Deze laatste foto is nóg extremer,  stiekem vind ik het eigenlijk best gaaf ;-) 



Slotwoordje:
Tóch wel leuk dus zo'n dagje vogelen ;-)  

vrijdag 15 september 2017

De vroege ochtend, magie of stress??


Wil je vlinders of libellen fotograferen dan moet je toch echt vroeg je bed uit, niet alleen omdat ze dan nog moeten opwarmen maar ook omdat  je dan kunt profiteren van het mooiste licht.
Afgelopen zomer stond mijn wekker dan ook heel wat een keren op 'vroeg',  en reken maar dat die haan echt véél vroeger kraaide dan om 7 uur,  hoogzomer was kwart voor 4 geen uitzondering.
Tja,  je moet er wat voor over hebben nietwaar??



Dan zit je 'midden in de nacht'  in je auto en ziet de dag ontwaken, pure magie, maar omdat ik zelf nog nauwelijks ontwaakt ben vind ik het knap moeilijk om daar van te genieten. Bovendien tikt de tijd door.... ik moet wel op tijd in het veld zijn, tijd hebben om mijn onderwerpen te zoeken, tijd om te bedenken hoe ik die wil fotograferen,  dus wat doe ik? vol stress zit ik op mijn snelheidsmeter te kijken of ik niet te hard rijd en ik gun me geen tijd om te genieten van het ochtendgloren.
Ik hoop echt dat ik dat ooit nog eens leer....


















Oké,  ik ben in het veld, heb mijn Vuurlibel gevonden, het licht is mooi, dus de stress is voorbij?
Nee...... Want dat magische licht verandert veel te snel
Deze twee foto's zijn binnen een halve minuut gemaakt en zie eens 
wat een verschil in sfeer en kleuren.




De locatie waar de Vuurlibellen zitten ken ik intussen gelukkig goed,
daardoor weet ik dat er een plek is waar je kunt spelen met het eerste warme zonlicht
 door de omringende bomen, maar die timing luistert nauw.  
Mag zo'n plaatje dan misschien magie uitstralen, bij mij zit nog steeds de stress  :-( 





Voor je het weet is dat warme zonlicht al weer verdwenen, 
maar gelukkig houd ik ook van  zachte sfeertjes zoals hier.
Niettemin moet ik bij een foto als deze ook flink puzzelen voordat de bohek
precies op de goede plek in het beeld zit, hier lukte dat heel mooi,
vaak klopt het gewoon helemaal niet.
Ach, het moet ook allemaal niet te gemakkelijk zijn natuurlijk,
dan is het geen uitdaging meer.



Bandheidelibellen vliegen wat later in het seizoen,  heel fijn, 
dat scheelt toch al weer wat uurtjes slaap,
maar het snel veranderende ochtendlicht blijft natuurlijk hetzelfde,
het is bijna niet bij te houden, onderstaand een paar beelden die ik binnen
een half uur van dezelfde libel maakte:





07:24 uur
De zon zit nog achter de bomen, het licht is fris en koel





07:26 uur
Het eerste warme licht komt over het veld





07:32 uur
Daar is de koperen ploert.
Slecht één kort moment kun je in het tegenlicht fotograferen, daarna is het te fel.
En in dat korte moment moet het je lukken om je libel precies voor de 
zon in beeld te krijgen.
Wederom stress dus, terwijl je ook lekker op je gemak zou kunnen gaan genieten 
van deze magische momentjes van de vroege ochtend :-) 




















Links 07.42 uur en rechts 5 minuutjes  later 07.47 uur.
Links nog de mooie zachte kleuren waar ik zo van houd,  
rechts warmer licht,  ook niet verkeerd,  maar het licht wordt al bijna
te hard waardoor de bedauwde vleugels enigszins overbelicht zijn.






Het mag dus duidelijk zijn: 
Voor je het weet is de magie voorbij,
maar net op die grens is het nog leuk spelen met tegenlicht.





't Is dus hard werken zo in de vroege ochtend,
maar dan heb je ook wel wat ;-) 



Slotwoordje:
Ik heb de laatste maanden nauwelijks blogberichten geplaatst,  hoe dat komt?  
Kweetniet,  het kwam er gewoon niet van,  of misschien was ik wel doodmoe van alle stressvolle vroege ochtenden  ;-)  ;-)  

vrijdag 7 juli 2017

Zonnedauw


Toen ik net begon met fotograferen en bloggen ging ik ook blogs en foto's van anderen bekijken en toen zag ik voor het eerst een foto van Zonnedauw.
Wow,  wat vond ik dat fantastisch, wat zou ik dat bijzondere plantje graag zelf eens zien!
Ik had geen flauw idee waar ik het zoeken moest, maar het toeval kwam me te hulp.  Bij een mooie vaartocht op het Naardermeer mochten we uitstappen om trilveen te ervaren en daar zag ik mijn allereerste Zonnedauw.  
Het was het hoogtepunt van de dag.






Mijn allereerste Zonnedauw April 2011  f/25


Mijn macrolens had ik nog maar net en die kwam me nu mooi van pas.
Ja,  deze foto vond ik toen écht mooi,  ik was er superblij mee.
Ik zou het nu toch anders doen ;-) 




Uit het archief van 2012

Sinds die 'memorabele' dag ontdekte ik in mijn omgeving meerdere plaatsen waar 
dit vleesetende plantje voorkomt.

Het groeit  op wat vochtige en schrale voedselarme grond,
daar kan het plantje onder spartaanse omstandigheden prima overleven
want  Zonnedauw hoeft geen voedsel uit de bodem te halen,
als vleeseter staan er insecten op het menu.

Zonnedauw is daarvoor uitgerust met rode tentakels met aan het einde kleverige druppeltjes, 
 die lijken op dauwdruppels en daaraan heeft het plantje zijn naam te danken.

Als een insect met deze druppels in aanraking komt blijft het vastplakken en gaat de 
Zonnedauw steeds meer tentakels uitstrekken naar het slachtoffer,  
dat is op deze foto uit 2012 goed te zien.
De Zonnedauw scheidt verteringsenzymen uit en de voedingsstoffen 
die dan bij het slachtoffer vrijkomen worden door het plantje opgenomen.

Fascinerend!






Maar minstens zo fascinerend is het fotograferen van Zonnedauw.
Vrijwel iedere zomer houd ik me er wel een keer ( of meer)  mee bezig en
steeds weer kom ik met andere plaatjes thuis.
Ik moet zeggen dat het bepaald géén gemakkelijk onderwerp is, 
maar dat is natuurlijk juist telkens weer de uitdaging! 

Bovenstaande foto maakte ik deze zomer op een frisse ochtend,
alles was kletsnat van de dauw en voordat de zon op het veld kwam
was er een helder en koel licht.







Het Steltmugje probeerde los te komen uit de kleverige tentakels waardoor het 
behoorlijk aan het spartelen was.
Ik heb dan ook heel veel foto's moeten maken voordat ik een paar scherpe beelden had.







Als de zon erbij komt dan is het leuk spelen met de druppeltjes die in tegenlicht 
voor uitbundige schitteringen zorgen.







Zonnedauw anders ;-)

Bij deze en de volgende foto's heb ik mijn Raynox-voorzetlensje 
op de macrolens gebruikt. 






Met de Raynox kan ik veel dichter op mijn onderwerp komen en bij
open diafragma is de scherptediepte slechts heel klein.






Een mini-paddestoeltje tussen de Zonnedauw,
enigszins vervaagd door mosjes die er voor staan.







Hoewel  ik direct zonlicht vaak mijd omdat ik het meestal niet zo mooi vind,
  is het bij Zonnedauw juist leuk!







Dan krijg je die heerlijke sprankelende bling-bling.







Ik probeer wel telkens in die overvloed van bokeh een scherp onderwerp te krijgen,
al is met maar één druppeltje.






't Is heerlijk speelgoed ;-) 






Bij deze laatste foto heb ik het Helioslensje gebruikt in combinatie met de Raynox en tussenringen.
Een combi die ik knap lastig vond, erg moeilijk om iets voldoende scherp te krijgen, 
maar oefening baart kunst?



Slotwoordje:
Ik heb me weer heerlijk uitgeleefd op de Zonnedauw en het plantje fascineert me nog evenveel als die allereerste keer,  het zal dan ook niet de laatste keer zijn geweest dat ik mijn lens er op gericht heb, het kleine plantje is nog steeds een grote uitdaging!



dinsdag 6 juni 2017

Zoeken....



Bloemetjes fotograferen,  het lijkt eigenlijk zo simpel,   
maar telkens weer is het een ontdekkingsreisje door de vele mogelijkheden en een zoektocht naar een sfeertje dat me aanspreekt. 

Een paar weken geleden nam ik uitgebreid de tijd voor Daslook:

                            






Bij het uitzoeken van de foto's viel het me op hoe ik vaak te werk ga.
In eerste instantie fotografeer ik van dichtbij,
want het bloemetje is mooi en dat wil ik goed bekijken.







Maar ik wil meer sfeer,  dus ik ga een stapje terug om wat met de achtergrond te kunnen spelen.







 Zoeken en draaien op zoek naar speelser licht,
ja,  nu begint het sfeertje te komen.







Nog  wat meer afstand







De camera houd ik zo laag mogelijk om zowel in voor- en achtergrond veel
onscherpte te krijgen.







Steeds maar weer zoeken naar leuk licht in de achtergrond.







En dan valt het ineens  allemaal samen,  
die vage voor- en achtergrond  én het licht achter de bloemetjes.
Zoektocht voltooid ;-) 



Maar in deze hobby blijf je natuurlijk zoeken.....

Vorig jaar ontdekte ik tijdens een fietstochtje door de duinen een poeltje
waar  Waterranonkel stond te bloeien.
Fotograferen kwam er toen niet van, maar begin mei zocht ik het plekje weer op.
Helaas,  het voorjaar is zó droog :   géén poeltje meer :-(






Maar ik zocht verder, en hoera!  ik vond een ander plekje
en een paar dagen later lag ik samen met Gonnie in de kletsnatte oever van het poeltje.







Leuk spul!  zeker met zo'n druppeltje erbij als extraatje.







Het was vreemd weer,  zwaar bewolkt met af en toe flinke windvlagen
die voor een mooie beweging in het water zorgen.
De Waterranonkel bleef tot onze verrassing ondanks de wind goed op zijn plaats
dankzij het wortelstelsel onder water.







Weer op zoek naar sfeer.... 
Lastig als het licht niet echt meewerkt,
maar tussen de planten door valt er toch wat spannends van te maken.

Eigenlijk wil ik een zonnestraaltje...
Zon op het water kan voor zulke leuke bling-bling zorgen.
Ik houd de lucht goed in de gaten en ja,  
het lijkt erop dat er wat gaatjes in de bewolking gaan vallen.

Ik zoek de andere kant van het poeltje op,
zodat ik tegenlicht heb als de zon er inderdaad even door komt.
Daar is het nóg natter ;-(
Maar ach,  ik zit toch al onder de modder, er kan nog wel wat bij...






En ik heb goed geanticipeerd,
heel even komt er  inderdaad een zonnestraaltje op het water,
mét de bijbehorende bling-bling.






Daarna nog een keer, maar telkens was het moment net te kort
om een goede compositie  met optimale bling-bling te zoeken,  
ik moet het hier maar mee doen ;-)

Volgend jaar gewoon wéér op zoek!



Slotwoordje:
Terwijl ik dit zo opschrijf realiseer ik me dat in al dat zoeken de uitdaging ligt,  vaak ook frustratie natuurlijk,  maar vooral voldoening als een zoektocht in iets moois resulteert.
En daar doe je het voor,  toch?