Winter!

 

Een week lang was het ineens volop winter!

Terwijl nu op maandag de regen alle tastbare herinneringen wegspoelt,  

hebben we gelukkig de foto's nog om ons ervan te overtuigen 

dat het écht weer eens volop winter was!

Hier is het bewijs.

Ik moet eerlijk bekennen dat het me zondag te bar was, gure wind, stuifsneeuw,

 gevoelstemperatuur ver beneden het vriespunt,  nee,  ik bleef lekker behaaglijk thuis.

Maar toen het maandagochtend even wat rustiger was, werd het tijd voor een kijkje 

op koude strand van Zandvoort. Een bijna onnederlandse wereld....

Nog steeds bar koud en guur, maar de moeite waard, 

want wanneer ziet het strand er nu zo uit?!

Zoeken naar mooie structuren, gevormd door wind, sneeuw en zand:

'Kraters op het strand'

Een dag later, dinsdag.

De gure wind is weg, het zonnetje laat zich af en toe zien.

Veel sneeuw is weggewaaid, maar klonten ijs en sneeuw liggen langs de vloedlijn.

Het levert wederom beelden op die niet echt doen denken aan het 

Zandvoortse strand ;-)

En weer op zoek naar details en structuren...

Ik zie hier een marmotje!

Bevroren schuim.

Het wordt tijd voor de duinen!

Maar bij de strandafgang maak ik even een tussenstop omdat mijn oog op 

deze helmaanplant valt, ik zie ritme en herhaling, wat gaaf!

En dan in de duinen op zoek  een naar fotogeniek plekje,

 het liefst zonder voetstappen, yes, gelukt!

De volgende dag, woensdag, vind ik het strand niet meer echt aantrekkelijk.

Paviljoenhouders zijn al weer druk bezig met voorbereidingen voor het seizoen,

dus veel bandensporen, en er is bijna geen plekje meer zonder voetstappen.

Daarom weer terug naar de duinen om daar dit gekke sneeuwduin

van de vorige foto nog eens van dichterbij te fotograferen.

Dat ik al gedaan, maar het resultaat beviel me niet.

Nu met extreme groothoek lijkt het nog veel groter dan het is!

De weg omhoog.... of is het omlaag??

Deze woensdag ben ik met een nieuw speeltje op stap,  een 12mm groothoeklens.

Dat is even wennen hoor,  ik zit hier met mijn neus tussen het helmgras,

maar wat krijg je zo een weids sneeuwlandschap!

Slotwoordje:  

Er staat een serie foto's van Wisenten in de wacht, een serie die ik héél graag had uitgebreid met Wisenten in de sneeuw, maar helaas is dat niet gelukt en het zal dit seizoen ook niet meer gebeuren vrees ik. Binnenkort dus zónder sneeuw in mijn blog, en hier alvast een voorproefje:

De 12 van 2020

Het is de laatste dag van 2020, 

 een jaar waarin ik probeerde weer wat regelmatiger te bloggen,

maar de laatste keer is toch al weer ruim 4 maanden geleden.

Maar de jaarlijkse traditie van een blogoverzicht van het 

afgelopen jaar op de oudejaarsavond, dáár wil ik me toch 

echt wel aan houden, dus hier mijn terugblik op 2020:

Januari - Chaos

Op een grauwe winterdag liep ik in de AWD (Amsterdamse Waterleiding Duinen)  en mijn oog viel op deze chaos: door de wind gegeselde en krom  gegroeide meidoorns, duindoornstruiken die aan het eind van hun leven waren en daaromheen hoog en dor gras. 

Een stemmetje in mij riep:  'Zoek rust in de chaos!'  Leuke uitdaging en dit is het resultaat.

Februari - Baardmannetje

Wederom op stap in de AWD,  ik was getipt over de plek waar zich een paar Baardmannetjes ophielden,

wat een mooie vogeltjes, blij met deze foto, het was de moeite van de lange wandeling zeker waard!

 Maart - Reflecties in de sloot

Tweede helft maart,  lockdown en zoveel mogelijk thuis.

In de sloot langs mijn huis heb ik me heerlijk uitgeleefd op de reflecties in het water.

Je hoeft echt niet altijd ver weg....

April - Duinviooltjes

Op mooie en rustige ochtenden de duinen in, begeleid door een koor van uitbundig

zingende Nachtegalen en weer eens ouderwets plat op de buik om te schilderen 

met de macrolens.

Van deze heerlijke ochtenden maakte ik zelfs een blogverslagje

Mei - Geoorde fuutjes

In mei ging ik weer meer op pad,  dus keuzestress.....

Van de vogelhut op Marken maakte ik al een mooi overzichtje

dus daarom hier geen Kievitpulletje of andere weidevogels.

Nee,  mijn keuze is gevallen op deze mooie interactie tussen 

twee Geoorde Fuutjes.

Juni - Klaproos

Hoogtepunten van juni waren o.a. de bezoekjes aan de Zwarte Sterns

maar die staan al in een blogbericht,  dus ik kies iets anders.

Von wist een veld met Klaprozen te vinden, ga je mee?

Nou daar hoefde ik niet over na te denken!

Er stond meer Kamille dan Klaprozen, maar juist die combinatie

maakt voor mij deze foto zo heerlijk.

Juli - Fouling

Samen met Gonnie ging ik naar IJmuiden om vogels te fotograferen.

maar dat was tegen beter weten in, seizoen, getij en licht, er klopte gewoon 

helemaal niets en het werd dus ook niets.

Tijd voor plan B:   

Waar kijk je naar?  De onderzijde van een boot op het droge.

Allerlei organismen hebben zich gehecht op het onderwaterschip,

zo verrassend, wat was dit leuk om te doen!

Augustus - Winterkoninkje

In augustus verwende ik mezelf met meer millimeters!

Een mooie 200-600mm lens plus 1.4 converter, dat maakt 840mm

ipv mijn gebruikelijke 400mm.

Er moesten dus vogeltjes worden gefotografeerd!

September - Palendorp Petten

Een paar dagen naar de Kop van Noord Holland ging in april niet door,

maar Gonnie en ik gingen in september voor een herkansing.

Veel vogels, veel strand en eindelijk eens naar het Palendorp Petten.

Blogje hiervan gaat wellicht nog volgen.

Oktober - Siberische Grondeekhoorn

Wederom een uitstapje met Gonnie:  

Naar de Siberische Grondeekhoorntjes, wat zijn ze leuk!

November - Herfst met Helios

In de herfstmaanden kwam het Russische Helioslensje vaak uit mijn fototas,

de boterzachte bokeh ga ik steeds meer waarderen.

December - Droomlandschapje

In december heb ik de camera wegens andere beslommeringen helemaal niet aangeraakt.

Daarom in deze maand 'Vrije keuze'.

Ik heb een aantal Paddenstoelenfoto's waar ik blij mee ben en die ik dus ook nog

maar eens in een blogje moet gaan plaatsen,  maar voor dit moment houd ik het bij dit

'Droomlandschapje'

Slotwoordje: 

Dat 2020 een heel bijzonder jaar was, en dat niet in positieve zin,  dat hoef ik hier niet te vertellen, maar wat mogen we ons gelukkig prijzen dat we de natuur hebben en dat we daar heerlijk van kunnen en mogen genieten. Struinend door mijn mapjes met foto's van het afgelopen jaar besefte ik dat toch wel heel goed.

Voor 2021 wens ik iedereen alle goeds, blijf gezond en geniet van het al het mooie dat de natuur ons biedt!

Voorjaar in het duin

Tijdens lange duinwandelingen gedurende  het afgelopen voorjaar zag ik steeds meer Duinviooltjes, het leken er zelfs veel meer dan in andere jaren, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik veel vaker dan anders het heerlijke rustige duin opzocht.
Ze inspireerden me in elk geval om weer eens op een mooie vroege ochtend te gaan fotograferen.

Maar wie schetst mijn verbazing toen ik het duin inliep en ineens nergens meer 

die heerlijke lila tapijtjes zag, waar ik tijdens mijn wandelingen zo van genoten had?

Wat bleek?  

Door vorst aan de grond lagen ze allemaal zielig en slap in het veld. 

Gezien hun bloeitijd (hoofdbloei april en mei)  moeten ze daar toch wel tegen kunnen?

En ja hoor,  deze fragiel ogende plantjes zijn inderdaad oersterk, 

toen de zon boven de duinen uit kwam zag ik ze een voor een weer opleven!

Hier en daar was nog net wat rijp te zien

Door de kracht van het lentezonnetje werd de rijp al snel een vormeloze

natte prut, maar die druppeltjes leenden zich dan weer leuk voor een 

creatieve benadering.

Toen de zon nog feller begon te schijnen werd het tijd voor het witte parapluutje,

onderwerp in de schaduw en achtergrond in het zonlicht pakt vrijwel altijd mooi uit.

Dan is het ook mogelijk om even heerlijk te schilderen ;-) 

Tot mijn verrassing bloeiden tussen al het lila ook enkele gele viooltjes.

Even terug naar de vroege ochtend...

Tussen alle viooltjes ontdekte ik heel klein spul dat ik door de rijp nauwelijks

kon herkennen, het was ook een nogal rommelig geheel.

Dan is het de uitdaging om rust in de chaos te zoeken.....

Met de Helioslens in combinatie met de  Raynox-voorzetlens werd de scherptediepte

minimaal, waardoor ik de aandacht kon vestigen op dat ene kleine bloemetje met rijp, 

heel vaag schemert de kleur blauw door de rijp ....

Pas later op de ochtend kon ik nader kennismaken met het prachtige

 hemelsblauw van het Ruw Vergeet-mij-nietje.

Een andere bijzonder plantje dat langs de paden volop in bloei stond 

was de Salomonszegel.

In sommige delen van het land wordt deze plant ook wel

'Mot met biggen' genoemd.

Als je weet dat 'Mot'  zeug betekent, dan is de vergelijking snel gemaakt.

Ik had deze Salomonszegel al vaker gezien en was al langer van plan deze 

eens te fotograferen.  Daar moet toch iets leuks van te maken zijn?

Maar ik vond het knap lastig....

Ik kwam niet verder dan de eerste foto in de schaduw

en deze tweede in de zon.

Ja natuurlijk heb ik ook wel andere benaderingen geprobeerd,

maar die liggen in de prullenbak.

Slotwoordje:  Is dat erg dat het me niet lukte om iets bijzonders van de Salomonszegel te maken?  Tja, op dat moment wel wat frustrerend, maar hier ligt dan toch juist weer die uitdaging om het een volgende keer wéér te proberen.  Die volgende keer kwam er nu niet meer van, maar de uitdaging gaat op de agenda van volgend jaar!

Aan de kust

In de blogpost Zand  schreef ik al dat ik meer aan de kust wilde fotograferen,

 zo gezegd zo gedaan en daarom nu weer lekker struinen door de duinen en over het  strand:

Zand,  helmgras en een heerlijke lucht erboven.

Zo stel je je simpel de duinen voor,  maar er is zoveel meer!

Door het stoppen van waterwinning ontstaan er steeds vaker natte duinvalleien,

en ja,  ook daar is het hoog water.

De duinen zijn hier op meerdere plaatsen geplagd,

zo ontstaan stuifkuilen voor  een heerlijke dynamiek.

Een mooie  plek om in de gaten te houden, maar helaas mag je

in de Kennemerduinen niet van de paden af en het is dus

niet mogelijk om dichterbij te komen.

Dynamiek vind je ook op het strand.

Hier is prachtig te zien hoe helmgras het zand vasthoudt,

zo ontstaan weer nieuwe duintjes.

Zand is door water en wind altijd in beweging en daarbij kunnen de mooiste structuren ontstaan.

Wel héél goed opletten waar je loopt want voor je het weet heb je je foto verprutst 

door je eigen voetstappen.....

't Blijft leuk om naar vormen en structuren in het zand te zoeken.

Met wat zon en schaduw wordt het spel nog wat boeiender.

Kleuren en lijnen,  allemaal het spel van de wind.

Ook nog even naar de waterkant:

Drieteenstrandlopertjes, ik kan ze niet weerstaan.

Maar helaas,  ik had geen geschikte kleding aan om op de grond te gaan liggen

voor een mooi laag standpunt en bovendien te weinig millimeters op de camera.

Dan moet je wat anders bedenken....  

Dus min of meer noodgedwongen gekozen voor ruimte voor het 3-teentje 

en de ribbels van het zand meegenomen in de compositie.

De foto's zijn op verschillende dagen gemaakt. 

bij de Drieteenstrandlopertjes was het nogal somber weer,

bij dit schuimbergje zie je wolken en blauwe lucht 

reflecteren in het water.

Spelen met de golven blijft ook altijd een leuk spelletje,

de camera heb ik met een wat langere sluitertijd meebewogen

en als verrassing ontstond er een spannende 'splash'.

Slotwoordje:  

Begin februari was ik anderhalve week vrij en hoopte toen heel veel op pad te kunnen gaan,  maar helaas, het liep anders:  ik werd geveld door griep  :-(     

Nou ja, ik was beslist niet de enige  en strand en duinen lopen gelukkig niet weg.....

Wie nog met de griep te kampen heeft:  beterschap!

Mist

De donkere dagen voor de Kerst deden hun naam eer aan,  21 en 22 december  bleef de wereld  in dikke mist gehuld en waren de dagen korter dan kort.
Op vrijdag 22 december ging ik de  Kennemerduinen in, het was af en toe zó mistig dat ik  bijna bang werd om te verdwalen....

Maar wat was het mooi....

De stilte was als een dikke deken  neergedaald over het duin.

Ik liep een rondje om het Vogelmeer.

De Aalscholvers zitten daar vaak op de dode takken,

maar altijd is de achtergrond spelbreker om een mooie foto te maken.

Zo niet in de mist die alles verhult.

Slotwoordje:

Een ultrakort blogje,  maar dat past wel bij de kortste dagen van het jaar, toch?