De uitdaging van Bosanemoontjes

 

Bosanemoontjes...  al zó vaak gefotografeerd en toch blijven ze ieder voorjaar lonken, hoe komt dat toch?

Voor mij  speelt het lentegevoel zeker mee, 't is telkens weer zo heerlijk om me op een van de eerste mooie voorjaarsdagen onder te dompelen in deze rijkbloeiende bloemenpracht, zonnnetje erbij, vogelgekwetter om me heen, overal het eerste prille groen, yeah het is lente!

Daarbij is er telkens weer die uitdaging...   Heet mijn blog niet zo?  ;-)   

De uitdaging om de bosanemoontjes weer anders, en natuurlijk liefst mooier, beter of interessanter, te fotograferen dan in de voorgaande jaren.

Ik denk dat velen zich hier wel in zullen herkennen?

En dus ging ik afgelopen week die uitdaging weer aan. Het voelde waarachtig even onwennig, sinds de paddenstoelen had ik de macrolens niet meer in mijn handen gehad, kan ik het nog wel? Nou gelukkig blijkt het toch net zoiets als fietsen,  je verleert het niet ;-)

Maar die uitdaging, wat wil ik? In mijn hoofd spelen wat donkerder foto's, met meer de sfeer van het bos erin, en dat bos mag ook wel zichtbaar zijn,  dus meer ruimte. Maar over ruimte gesproken,  die moet er zeker ook zijn voor spontane ingevingen, dat werkt voor mij toch meestal het fijnst,  laat het maar gebeuren, aan de slag!

Tja, de eerste foto's zijn toch weer plaatjes met een zachte en lichte uitstraling, maar daar is niks mee, ik houd hier gewoon van.

Maar dan gebeurt het.... Ik stel altijd handmatig scherp en draaiend aan de scherpstelring zie ik het beeld telkens veranderen, ik kijk tussen de witte bloemenzee van de vorige foto door en dan verschijnt ineens dit plaatje in mijn zoeker. Hé, ruimte en de sfeer van het bos! Dat stond op mijn lijstje ;-)

Dan meteen nog maar eens op zoek naar dat donkere bossfeertje.

Maar eens wat meer kleur is natuurlijk ook wel eens aardig, o jeetje, ik krijg keuzestress!

Maar zoals ik al schreef,  plannen maken is leuk, maar openstaan voor wat er zoal op mijn pad  komt werkt voor mij vaak beter. Van mijn fotomaatje kon ik een leuk 'speeltje' lenen en uitproberen. Het blijkt als een soort verdubbelaar te werken. Ik word helemaal enthousiast!

Ik krijg ineens 'onderwater-anemoontjes'!  Het lijkt wel iets als meervoudige belichting....

Maar dat is het dus niet, wat het wel is zal ik nog wel eens verklappen. Eerst wil ik hier eens lekker wat meer mee gaan stoeien en de mogelijkheden en ónmogelijkheden ontdekken.

En mogelijkheden... die zijn er plenty denk ik?

Intussen heb ik al een paar keer zitten lonken naar de Holwortel. Op het eerste gezicht vind ik het altijd een wat onaantrekkelijke bloem met die wat fletse lila kleur, maar van dichtbij blijken de details  zo verrassend mooi.

Ik leef me hier dan ook even heerlijk op uit om deze aquarel te maken en dan zit een heerlijke ochtend tussen de bloemetjes er weer  op.

Slotwoordje:  Het macroseizoen is hiermee voor mij (eindelijk) weer geopend,  ik heb er weer zin in! Tegelijkertijd probeer ik me de laatste tijd wat meer op vogels te richten, dat blijft moeilijk maar het is natuurlijk weer een heerlijke uitdaging en zo houd ik de titel van mijn blog tenminste actueel. In een volgende blogpost meer....

Voorjaar in het duin

Tijdens lange duinwandelingen gedurende  het afgelopen voorjaar zag ik steeds meer Duinviooltjes, het leken er zelfs veel meer dan in andere jaren, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik veel vaker dan anders het heerlijke rustige duin opzocht.
Ze inspireerden me in elk geval om weer eens op een mooie vroege ochtend te gaan fotograferen.

Maar wie schetst mijn verbazing toen ik het duin inliep en ineens nergens meer 

die heerlijke lila tapijtjes zag, waar ik tijdens mijn wandelingen zo van genoten had?

Wat bleek?  

Door vorst aan de grond lagen ze allemaal zielig en slap in het veld. 

Gezien hun bloeitijd (hoofdbloei april en mei)  moeten ze daar toch wel tegen kunnen?

En ja hoor,  deze fragiel ogende plantjes zijn inderdaad oersterk, 

toen de zon boven de duinen uit kwam zag ik ze een voor een weer opleven!

Hier en daar was nog net wat rijp te zien

Door de kracht van het lentezonnetje werd de rijp al snel een vormeloze

natte prut, maar die druppeltjes leenden zich dan weer leuk voor een 

creatieve benadering.

Toen de zon nog feller begon te schijnen werd het tijd voor het witte parapluutje,

onderwerp in de schaduw en achtergrond in het zonlicht pakt vrijwel altijd mooi uit.

Dan is het ook mogelijk om even heerlijk te schilderen ;-) 

Tot mijn verrassing bloeiden tussen al het lila ook enkele gele viooltjes.

Even terug naar de vroege ochtend...

Tussen alle viooltjes ontdekte ik heel klein spul dat ik door de rijp nauwelijks

kon herkennen, het was ook een nogal rommelig geheel.

Dan is het de uitdaging om rust in de chaos te zoeken.....

Met de Helioslens in combinatie met de  Raynox-voorzetlens werd de scherptediepte

minimaal, waardoor ik de aandacht kon vestigen op dat ene kleine bloemetje met rijp, 

heel vaag schemert de kleur blauw door de rijp ....

Pas later op de ochtend kon ik nader kennismaken met het prachtige

 hemelsblauw van het Ruw Vergeet-mij-nietje.

Een andere bijzonder plantje dat langs de paden volop in bloei stond 

was de Salomonszegel.

In sommige delen van het land wordt deze plant ook wel

'Mot met biggen' genoemd.

Als je weet dat 'Mot'  zeug betekent, dan is de vergelijking snel gemaakt.

Ik had deze Salomonszegel al vaker gezien en was al langer van plan deze 

eens te fotograferen.  Daar moet toch iets leuks van te maken zijn?

Maar ik vond het knap lastig....

Ik kwam niet verder dan de eerste foto in de schaduw

en deze tweede in de zon.

Ja natuurlijk heb ik ook wel andere benaderingen geprobeerd,

maar die liggen in de prullenbak.

Slotwoordje:  Is dat erg dat het me niet lukte om iets bijzonders van de Salomonszegel te maken?  Tja, op dat moment wel wat frustrerend, maar hier ligt dan toch juist weer die uitdaging om het een volgende keer wéér te proberen.  Die volgende keer kwam er nu niet meer van, maar de uitdaging gaat op de agenda van volgend jaar!

Zoeken....

Bloemetjes fotograferen,  het lijkt eigenlijk zo simpel,   
maar telkens weer is het een ontdekkingsreisje door de vele mogelijkheden en een zoektocht naar een sfeertje dat me aanspreekt. 

Een paar weken geleden nam ik uitgebreid de tijd voor Daslook:

                            

Bij het uitzoeken van de foto's viel het me op hoe ik vaak te werk ga.

In eerste instantie fotografeer ik van dichtbij,

want het bloemetje is mooi en dat wil ik goed bekijken.

Maar ik wil meer sfeer,  dus ik ga een stapje terug om wat met de achtergrond te kunnen spelen.

 Zoeken en draaien op zoek naar speelser licht,

ja,  nu begint het sfeertje te komen.

Nog  wat meer afstand

De camera houd ik zo laag mogelijk om zowel in voor- en achtergrond veel

onscherpte te krijgen.

Steeds maar weer zoeken naar leuk licht in de achtergrond.

En dan valt het ineens  allemaal samen,  

die vage voor- en achtergrond  én het licht achter de bloemetjes.

Zoektocht voltooid ;-) 

Maar in deze hobby blijf je natuurlijk zoeken.....

Vorig jaar ontdekte ik tijdens een fietstochtje door de duinen een poeltje

waar  Waterranonkel stond te bloeien.

Fotograferen kwam er toen niet van, maar begin mei zocht ik het plekje weer op.

Helaas,  het voorjaar is zó droog :   géén poeltje meer :-(

Maar ik zocht verder, en hoera!  ik vond een ander plekje

en een paar dagen later lag ik samen met Gonnie in de kletsnatte oever van het poeltje.

Leuk spul!  zeker met zo'n druppeltje erbij als extraatje.

Het was vreemd weer,  zwaar bewolkt met af en toe flinke windvlagen

die voor een mooie beweging in het water zorgen.

De Waterranonkel bleef tot onze verrassing ondanks de wind goed op zijn plaats

dankzij het wortelstelsel onder water.

Weer op zoek naar sfeer.... 

Lastig als het licht niet echt meewerkt,

maar tussen de planten door valt er toch wat spannends van te maken.

Eigenlijk wil ik een zonnestraaltje...

Zon op het water kan voor zulke leuke bling-bling zorgen.

Ik houd de lucht goed in de gaten en ja,  

het lijkt erop dat er wat gaatjes in de bewolking gaan vallen.

Ik zoek de andere kant van het poeltje op,

zodat ik tegenlicht heb als de zon er inderdaad even door komt.

Daar is het nóg natter ;-(

Maar ach,  ik zit toch al onder de modder, er kan nog wel wat bij...

En ik heb goed geanticipeerd,

heel even komt er  inderdaad een zonnestraaltje op het water,

mét de bijbehorende bling-bling.

Daarna nog een keer, maar telkens was het moment net te kort

om een goede compositie  met optimale bling-bling te zoeken,  

ik moet het hier maar mee doen ;-)

Volgend jaar gewoon wéér op zoek!

Slotwoordje:

Terwijl ik dit zo opschrijf realiseer ik me dat in al dat zoeken de uitdaging ligt,  vaak ook frustratie natuurlijk,  maar vooral voldoening als een zoektocht in iets moois resulteert.

En daar doe je het voor,  toch?

Pril voorjaar

Terwijl het inmiddels volop lente is ga ik nog even terug naar begin maart.  

Toen had ik eindelijk de gelegenheid om me eens lekker bezig te gaan houden met de vroege voorjaarsbloeiertjes.

Ik verheugde me er waanzinnig op,  en wat gebeurt er dan?

Dan sta je daar bij de Sneeuwklokjes en denk je:  Oh,  en nu??

't Is misschien wel herkenbaar?

Ik wist in elk geval aanvankelijk niet wat ik er mee aan moest,  

zo'n rommelig geheel van veel te veel leuke bloemetjes....

Uiteindelijk legde ik dit 'rommeltje'  vast met het Helioslensje

en werd het toch wel een sprankelend en voorjaarsachtig plaatje.

En dan is tijd om met de macrolens rust in de chaos te zoeken,

maar dan zo dat het zwierige van de Sneeuwklokjes nog wel tot uiting komt.

Maar eens een keertje een zwart/wit bewerking gemaakt

met daarin een subtiel kleurtintje.

Nog meer rust in de chaos.

Nee, geen dauw,  maar regen.

Op een natte ochtend ging ik naar een plekje waar ik Sneeuwklokjes en Krokussen

bij elkaar weet te vinden.

En dan een compositie zoeken waarbij de krokussen voor zachte kleuren in de achtergrond zorgen.

Eh.... herstel!   dat klopt niet nl. niet, de krokussen stonden in de voorgrond, 

dat is te zien aan de paarse waas over het steeltje van het Sneeuwklokje.

Natte Krokussen

En een droge Krokus op een mooiere dag.

Sneeuwroem.

Een heel eenvoudige compositie,

waarbij de achtergrond in mijn ogen 

de foto maakt.

Nog meer voorjaarsbloeiertjes:  Speenkruid.

Vorig jaar heb ik het eens aan de waterkant gefotografeerd waarbij ik een

lekkere blingbling in de achtergrond kreeg.

Helaas nu geen water in de buurt, maar soms is het leuk om de goocheldoos erbij te pakken:

Een stuk karton met gekreukt aluminiumfolie achter de bloemen

zorgt ook voor blingbling ;-)

Leuk speelgoed ;-)

Je moet het trucje alleen niet te vaak uithalen.

Nou nog eentje dan,  om het af te leren.

Nu gemaakt met de Helios met daarop een Raynox-voorzetlensje dat ik sinds kort heb.

Ik moet zeggen dat het een stuk handiger werkt dan met de tussenringen,

je klikt het zo voor je lens en met hetzelfde gemak haal je het er ook weer af.

Slotwoordje:

Nou, met deze selectie van prille voorjaarsbloemetjes is het macroseizoen weer geopend!

Intussen lag ik al weer heerlijk tussen de Bosanemoontjes, binnenkort dus meer bloemetjes.

Amelisweerd

Op de een of andere manier komt er de laatste weken helemaal niets van fotograferen en bloggen, er zijn gewoon even teveel andere zaken die mijn tijd en aandacht opeisen.

Alleen op de eerste paasdag ging ik met Von op stap,  we gingen naar Amelisweerd, want we hadden zin in Bosanemoontjes!

We wisten niet precies waar we moesten zijn,

grote hoeveelheden anemoontjes vonden we dan ook niet,

maar om te fotograferen heb je aan een paar groepen al genoeg natuurlijk.

Zo'n onderwerp als Bosanemoontjes,  dat ieder jaar weer op de foto-agenda staat,

vraagt om experimenteren en proberen er weer iets heel anders van te maken.

Maar helaas,  dat is me niet gelukt.

Ik was niet in vorm,  of het licht zat niet mee, of... 

wat ik dan altijd roep.....  Ik kan het gewoon niet ;-)

Ach, de boog kan nu eenmaal niet altijd gespannen zijn.

Deze foto vind ik trouwens toch best wel geslaagd.

Niet zo veel anemoontjes dus daar bij Amelisweerd,

maar wel héél veel Speenkruid.

Ik heb al eens eerder aangegeven dat ik gele bloemetjes zo lastig vind....

Maar het laatste uurtje besluiten we toch een poging te wagen,

we zijn er tenslotte toch, en als het niks wordt hebben we altijd nog een prullenbak.

Tja,  en dan blijken een paar foto's nog best mee te vallen ;-)

Ik kreeg er zelfs schik in,  totdat ik bij het maken van deze laatste foto,

op een lastige plek bij een sloot, van boven tot onder uit mijn regenbroek scheurde...

Ik weet het nu zeker,  die van de Hema zijn beter dan die van Zeeman ;-)

Slotwoordje:

Jammer dat ik in deze mooie aprilmaand niet meer heb kunnen doen,  maar ik verwacht de komende tijd de schade ruimschoots in te kunnen halen,  maar dat gaat dan iets totaal anders worden.....