Fryslân

Vogels fotograferen doe ik niet vaak,  niet omdat ik het niet leuk vind, maar vooral omdat ik bijna nooit tevreden ben met de resultaten. Door gebrek aan ervaring, kennis en geduld zijn de foto's dus te vaak niet goed genoeg, maar wanneer ik dan wél eens een geslaagde scherpe vogelfoto heb kunnen maken, dan  is het voor mij vaak nóg niet goed. Want wat wil ik eigenijk heel graag?  Een zelfde sfeer creëren als bij mijn macro's,   maar ja,  dat is écht hogeschoolwerk......

Ik heb dan ook niet het idee dat zoiets me ooit gaat lukken, maar zo af en toe probeer ik toch wel eens wat, want hoe was het ook weer?  Oefening baart kunst???

In deze blogpost ga ik dus weer eens vogelen!

Eind  augustus was ik samen met Gonnie in de Kop van Overijssel en dan is Friesland 

niet zo heel ver weg, dichterbij in elk geval dan van huis uit.

Daar kropen we op een mooie vroege ochtend in een vogelhut in

een plas-dras-weiland in de hoop iets met mooie sfeer te kunnen doen.

Nou, deze juveniele Bergeend komt toch wel in leuk en speels

ochtendlicht naar ons toe, een prima start!

Is de Bergeend van de vorige foto nog wat kleurloos,

deze jonge gans is al wel wat op kleur en ik vind

het mooi hoe die kleuren in de achtergrond terugkomen.

Een beetje actie en spetters zijn een leuk extraatje.

Ja,  al die kleine extraatjes zijn voor mij belangrijker dan de soort die

ik fotografeer,  het gaat mij meer om het plaatje.

Aanvankelijk zagen we niet meer dan de Bergeenden, 

maar al gauw kwamen de Witgatjes uit de dekking.

Het ochtendlicht valt mooi op de achtergrond.

Met mijn niet lichtsterke zoomlens krijg ik die achtergrond

niet helemaal rustig en vervaagd, maar een beetje structuur zoals

hier is toch ook niet verkeerd.

Hier is de begroeiing nog duidelijker te zien, 

de takken links geven eigenlijk wel wat body in de compositie

zonder téveel te domineren.

Het mag duidelijk zijn dat ik dus altijd naar het totale plaatje kijk

en niet alleen naar mijn onderwerp.

Hier zitten de Witgatjes op een wat grotere afstand van de oever

waardoor de achtergrond wel wat  vager wordt bij het zelfde diafragma.

Je hebt er allemaal niets over te zeggen hè ? 

Maar is dat niet het mooie van de natuur?

Deze foto van het Witgatje is mijn favoriet,

niet omdat het vogeltje hier prominenter in beeld staat,

maar omdat ik de compositie met het groen mooi vind.

Dit was wel heel verrassend!

We hoorden ineens wat gestommel aan de zijkant van de hut....

Een jonge Waterral op bezoek!

Op zulke momenten is een zoomlens toch wel heel erg prettig ;-) 

De ochtend vliegt voorbij en en het mooie licht verdwijnt.

Een Zilverreiger sluipt  aan de overkant van het water door de  begroeiing en jaagt daarbij

alle Watersnippen weg, die verdwijnen dus ook.

Nou ja,  het levert wel een aardig doorkijkje op.

Met de Watersnippen werd het niet veel,

ze kwamen nauwelijks uit de dekking en bleven ook veel te ver weg.

Deze foto is een megacrop en eigenlijk niet meer dan een bewijsplaatje.

 Eigenlijk zouden we moeten stoppen, maar als je eenmaal  in zo'n hut zit

dan wordt het best wel een beetje verslavend.

Spelen met de Bergeenden,  beetje high-key,   

iets waar ik me nog nooit aan heb gewaagd. 

  Volgens mij zou het water nog witter moeten zijn?

 Oké,  nog veel meer overbelicht,  dit is wel wennen hoor......

Deze laatste foto is nóg extremer,  stiekem vind ik het eigenlijk best gaaf ;-) 

Slotwoordje:

Tóch wel leuk dus zo'n dagje vogelen ;-)  

Geen woorden maar daden

Ik probeer altijd te voorkomen dat ik  foto's plaats die erg op elkaar lijken.
Dit keer breek ik echter met die regel. Waarom?
Nou, omdat de balts van Kluten zo prachtig is om te zien, dat al die kleine nuances in het liefdesspel het verdienen om getoond te worden. Van het veren poetsen bij aanvang van het spel, het liefdevol besprenkelen met water, de liefkozingen, de sierlijke bewegingen,  en  als letterlijk hoogtepunt tenslotte de paring.
Ik houd het verder simpel, 'Geen woorden maar daden',   zo dachten de Kluten er tenslotte ook over ;-) 

Tip!

Scrol er niet doorheen,  maar bekijk de vergrotingen in de slideshow.

Niet alleen is de kwaliteit dan beter, maar al die verfijnde  nuances van het liefdesspel

komen dan ook veel beter tot hun recht.

Kijk en geniet:

Slotwoordje:
Het mogen meemaken van dit oogstrelende ritueel was één van de hoogtepunten van een dagje 'vogelen' met Gonnie.  
Het was een succesvolle dag,  wordt  dus vervolgd.....

Hoe-doet-ie-dat-toch??

Al een aantal jaren volg ik de blog van René,  en met name de laatste tijd heb ik vaak zo iets van: 'Hoe doet ie dat toch??!!'
In een paar uurtjes tijd weet hij de mooiste vogelsoorten te vinden,  te benaderen, én te fotograferen. En nog eens mooie scherpe beelden ook!
Als ík vogels wil fotograferen, dan zitten ze steevast te ver,  ik benader ze te onhandig, en als ik dan met wat geluk toch in de buurt kom,  dan krijg ik de vogel niet op tijd in focus en is hij gevlogen .... Heel frustrerend... daarom doe ik het maar niet meer zo vaak.
Bloemetjes  en paddenstoelen vliegen niet weg,  daar kun je lekker mee spelen, zoeken naar de juiste lichtval, experimenteren,  goocheldozen en schilderskwasten erbij,  héérlijk!


Maar... ik houd wel van vogels!
Dus als René mij uitnodigt om een dagje met hem mee te gaan, dan hoef ik daar niet over na te denken.

Nou... even nadenken moesten we wel die bewuste vroege vrijdagochtend,  regen en wind,  bar en boos. Toch ontmoetten we elkaar om 8 uur in de polder, gezellig!
Die ochtend werd een hilarisch avontuur,  lege accu,  hoosbuien, bijna vergeten reservewiel, en... nauwelijks grutto's.
Het hele verhaal heeft René al in zijn blog geschreven, dat hoef ik niet nog een keer te doen.
Wat hij ook schrijft.....lastige dame.... kritische klant....Jaja,  dat gaat over mij....
Geen wonder dat Boer Geert er niet was,  die had daar natuurlijk weinig trek in ;-)

Nee, even zonder gekheid,  ik bén als het op fotograferen aankomt inderdaad lastig en kritisch, vooral voor mezelf natuurlijk. Zelfs al ben ik niet goed in het vogelen, ik kijk wél naar de omgeving voor het totale plaatje,  maar daar zit nou net het probleem, met zo weinig ervaring moet ik gewoon blij zijn met een keurig registrerend plaatje, terwijl ik droom van vogels in een prachtige sfeerplaat.
Dat zal wel altijd dromen blijven.....

Genoeg uitgeweid, nu door naar de grazige groene weiden van de polders,  en op zoek naar de grutto's die René me beloofd heeft:

Die blijven aanvankelijk maar veel te ver weg zitten,

waardoor ik me nu afvraag:  hoe krijgt René ze dan anders wél zo dichtbij?

Hoe doet ie dat toch?

Over hoe hij dat doet krijg ik een lesje als hij een  Zilverreiger heeft gezien.

Ja natuurlijk,  René zag hem,  ik niet ;-)

Ik leer hoe je rustig eerst op afstand stopt, let op de vogel,  is hij op zijn gemak?

Zo ja,  voorzichtig een beetje dichterbij komen, even wachten, weer wat dichterbij.

Zó doet ie dat dus!

Overigens bleef deze Zilverreiger toch te ver weg, 

en werd hij door iets of iemand anders verjaagd.

In zijn blog las ik over Torenvalkjes,  hangend in de wind.

De wind is vandaag onaangenaam, maar staat wel gunstig, en wéér leer ik hoe

hij dat doet en heb ik mijn eerste biddende Torenvalkje!

Ben ik blij mee ;-)

Wie zegt er nu dat ik lastig ben??

Ik zou er straal voorbij gereden zijn,  maar gelukkig ziet René alles

en kan ik tijdens een spaarzame opklaring de befaamde Grutto-op-paaltje fotograferen.

Daarna komt er een grote verrassing....

Ik mag mee naar een van zijn IJsvogelplekjes!

Dat had ik niet verwacht, maar dat wil ik natuurlijk wel dolgraag!

Nu leer ik vooral hoe belangrijk het is om de plekjes te weten,

en die ook regelmatig, zonder verstoren, te inspecteren.

René weet daardoor dat de eieren gelegd zijn, en dat het vrouwtje regelmatig 

de wacht houdt bij het nest.

We zitten er dan ook nog maar net, of ze laat zich al zien.

Behalve zitten op een tak gebeurt er verder niet veel, 

en deze lastige dame had zelfs de euvele moed om tegen René te zeggen dat hij 

wel een mooiere tak moet plaatsen....

Wat een ondankbaar mens ben ik!

Maar laten we eerlijk zijn, als de zon zou schijnen,  dan zit je wel met een overbelichte tak...

Gelukkig dan maar dat de zon zich niet liet zien ;-)

Ook nog even een foto van het vrouwtje bij het nest,

zo'n foto vertelt eigenlijk veel meer een verhaal dan een 

ijsvogel-op-tak.

Eind van de middag rijden we nog een keertje terug naar de grutto's.

Een prachtig uitgekleurd mannetje laat zich nu goed zien.

Het is een paartje,  hier het vrouwtje.

Ik slaagde er niet in om ze samen mooi in beeld te krijgen.

Tot slot nog een klein beetje actie,  anders wordt het zo saai ;-)

Slotwoordje:
Ondanks de nodige hindernissen in de ochtend werd het een heerlijke dag, en blijkbaar ben ik toch niet zó lastig, want ik mag nog een keertje mee!  Dat doe ik graag,  want ik leer er veel van,  nog eventjes,  en dan weet ik hoe hij dat toch allemaal doet ;-)

Dan nog wat anders.
De laatste weken ben ik bezig geweest met het installeren en inrichten van een nieuwe laptop.  Dat heeft me met vallen en opstaan  vreselijk veel tijd en energie gekost,  en toen alles draaide had ik grote ruzie met de kleuren. Dank zij kalibratie en fijne hulp van Elly moet het nu goed, of in ieder geval beter zijn,  maar als je een paar weken tegen verkeerde kleuren aan kijkt, dan weet je niet meer wat goed is of niet.  De kleuren zijn nu zo anders,  en met name de laatste grutto's vind ik nog steeds niet mooi, zo groen. Kwestie van wennen misschien? 

Het zit wel 'Snor'

Na een heerlijke macro-middag op zondag 4 mei rijden Gonnie en ik, enigszins stinkend naar daslook,  naar de Eempolder om weidevogels te fotograferen.

Vogels fotograferen blijf ik steeds maar moeilijk vinden, met name bewegingsonscherpte is voor mij een groot struikelblok,  maar vanuit de mobiele schuilhut, met de camera stevig op de rijstzak, zit dat gelukkig wel snor.

We hebben de pech dat de beloofde zon zich niet laat zien,  mooi warm avondlicht kunnen we dus wel  vergeten,  jammer,  maar het is toch genieten in de polder.

Een deel van deze serie blijkt vrijwel hetzelfde als die van Gonnie,

die haar blog van de Eempolder al heeft geplaatst.

Dat krijg je als je samen in de mobiele schuilhut zit ;-)

Ook bij  mij wat fluitenkruid bij de grutto-op-paaltje,

in een poging om het plaatje toch iets extra's mee te geven

 nu lucht en licht helemaal niet meewerken.

Nee, aan de Grutto's ligt het niet, dat ik nauwelijks foto's van ze plaats,

de paaltjes langs de weg waren goed bezet, echt genieten, 

maar het is die afgrijselijke saaie lucht, die bijna alle foto's in de 

prullenbak heeft laten belanden.

Bij de kleinere vogeltjes kon ik de lucht gelukkig buiten beeld laten.

Leuk,  dit Graspiepertje met zijn snaveltje vol rupsjes!

Ik heb maar eens voor een iets minder voor de hand liggende compositie gekozen.

Gonnie ondekt het Witte Kwikstaartje

en we kunnen er allebei een aantal plaatjes van schieten

voordat hij er vandoor gaat.

Fotograferen vanuit de auto doe ik eigenlijk vrijwel nooit,

maar ik moet zeggen dat het wel kansen biedt,

die je anders echt wel op je buik kunt schrijven.

Nogmaals een Graspieper.

En nog maar eentje,

om te compenseren dat mijn Tureluurs en de Grutto-kuikens

het blog wegens onscherpte niet hebben gehaald :-(

De tijd vliegt voorbij,  en voordat we het weten 'gaat het licht uit'.

Toch nog een laatste foto:
'Shit!  wat een muggen!'

De volgende ochtend gaan we verder vogelen, de Groene Jonker staat op ons programma.

Behalve deze kleine pulletjes bak ik er aanvankelijk helemaal niks van,

het wil echt niet lukken,  zie je wel, 

 'vogels-fotograferen kan ik gewoon écht niet' 

denk en roep ik dan :-(

Eigenlijk weet ik wel wat ik verkeerd doe,   ik heb gewoon te weinig geduld,

en te weinig kennis van het gedrag van vogels.

Ik moet het dus hebben van mazzelmomenten.

De alom aanwezige Rietzangertjes krijg ik maar niet in beeld,

Rietgorsje gelukkig wel.

En dan zit het met die mazzelmomenten ineens helemaal  'snor' ;-)

Deze Snor zit uit volle borst te zingen,  of heet dat 'te snorren'? 

en doet dat tot ons grote genoegen op een acceptabele  afstand.

Keer op keer komt hij terug

Ja,  die werkte even lekker mee, dus toch fijn wat mooie plaatjes kunnen maken,

dat zat wel snor,  dank zij de Snor ;-)

Slotwoordje:
Ik kreeg een leuk mailtje vandaag:
Mijn Drieteenstrandlopertjes zijn geselecteerd voor de Birdpix-kalender 2015!
Wow,  Birdpix!  De site waar vogelfotografen de mooiste vogelfoto's plaatsen,  vaak de crème-de-la-crème,  ik had nooit durven dromen dat ik daar een plekje op de kalender zou verwerven.
Ben er erg blij mee!
En met mijn vogelfotografie zit het dus toch wel een beetje snor ;-)

Uiteraard nog even de Drieteenstrandlopertjes!