Oefening baart kunst? De uitdaging: pulletjes

Posts tonen met het label pulletjes. Alle posts tonen

donderdag 26 juni 2014

Wagejot met Kluten in de hoofdrol

Het is inmiddels al weer een maand geleden dat ik samen met Gonnie een heerlijk lang weekend op Texel was.

De belevenissen van de eerste zaterdag liet ik al zien en ook het tochtje naar de zeehondjes bracht ik in beeld, maar er is meer:

Vele uurtjes brachten we door bij het Wagejot waar vooral de Kluten zich erg goed lieten zien. Dat leverde veel fotomateriaal op, dat nogal wat uitzoekwerk vergde, maar nu ben ik eindelijk zo ver.

Eigenlijk vind ik dat ik teveel foto's over heb voor een blog, en daarom heb ik nog een extra blogje aan de Kluten gewijd, een soort 'blog-in-blog'.
Daarover dadelijk meer.

Nu eerst terug naar het Wagejot!

Een van de mooiste plekjes was een eilandje met paarse bloemetjes,

en laten nu juist daar de Kluten zich telkens ophouden!

Op zaterdag was er nog geen pulletje te bekennen,

maar hoera, op zondagmorgen was er één paartje Kluten met twee jonkies.

Weliswaar niet bij de mooie paarse bloemetjes,

maar wel héél erg schattig, dat kleine pulletje op die veel te grote poten ;-)

Lekker bij moeders.

Van het tweede pulletje zie je alleen maar de poten onder mama's borst.

Deze twee foto's van het pulletje zijn wel héél erg gecropt, kwaliteit is daardoor helaas wat minder,

maar ik gun dit kleintje toch een plekje in mijn Texelse blog.

Over het algemeen zaten de vogels bij het Wagejot redelijk dichtbij.

We keken ook een paar keer bij Ottersaat, maar zoals hier te zien is,

was de afstand daar veel groter, bovendien kon je alleen maar van bovenaf fotograferen.

Een ander walhalla voor de vogelliefhebber is Utopia,

daar zijn we ook geweest, maar daar zitten ze écht te ver weg,

tenzij je een héle grote teletoeter hebt.

De bermen bij het Wagejot zijn één grote bloemenzee

en op maandag kan ik ze niet langer weerstaan:

de telelens wordt verwisseld voor de macro.

( foto's gemaakt door Gonnie)

Dat werd helaas geen succes, saai licht, teveel wind,

deze opzettelijk overbelichte margriet is de enige foto die ik bewaard heb.

Intussen hield Gonnie de telelens wel paraat, en.....

zij wist een prachtige klutenbalts te fotograferen!

Toen we 's avonds deze beelden bekeken en bewonderden,

werd ik toch wel eventjes gezond jaloers....

Daarentegen had Gonnie tot nu toe de pulletjes van dichtbij gemist,

we hadden dus allebei nog een missie voor de dinsdag...

Dinsdag is al weer de laatste dag :-(

We verlaten om 10 uur ons huisje in de Cocksdorp en

voordat we de boot van 13.00 uur pakken,

kunnen we mooi nog een paar uurtjes naar het Wagejot.

Het heeft aardig geregend, waardoor op de kleine eilandjes flinke plassen staan.

Daar scharrelen steeds een paar Tureluurs.

Bij de paarse bloemetjes zitten dit keer Steenlopertjes

en een Scholekster laat zich ook mooi op de plaat zetten.

Maar we zien geen kluten :-(

Of toch?

Van achter een van de eilandjes komt een paartje in beeld.

Het vrouwtje neemt de karakteristieke houding aan,

waarbij ze aantoont dat ze bereid is om te paren...

Dit moment mag ik me nu toch niet laten ontglippen!

Camera-instellingen drie keer gecheckt en....

Yes!!!

Omdat we door het gedrag van de Kluten de paring zagen aankomen,

heb ik het hele ritueel mooi kunnen fotograferen.

De hele serie vind ik te lang voor deze blogserie,

daarom heb ik die beelden in een aparte blog geplaatst:

Het Paringsritueel

even doorklikken dus!

Nou, mijn missie is geslaagd, nu nog pullen voor Gonnie.

Die ontdekken we even verderop, maar ze lopen steeds verder van ons vandaan,

jeetje, wat kunnen die kleintjes hard lopen op die belachelijk grote poten ;-)

We volgen ze via de dijk, helaas gaan ze naar een wat minder fotogeniek plekje.

Maar drie-op-een-rij is wel leuk!

en nog verder gaan ze, en wij gaan mee...

en dan is het eindelijk rust op de plaats en is ook Gonnie haar missie geslaagd.

Bij de Kluten is echter weinig rust.

Een tweede familie zit vlakbij en dat wordt ruzie.

We zijn getuige van een hoop machtsvertoon en schermutselingen

waarbij we ons afvragen waar het toe dient,

niemand wijkt, niemand wint,

het lijkt eigenlijk alleen maar een grote energieverspilling.

Slotwoordje:

Voor ons is dan helaas tijd om te vertrekken,

we halen de boot op het nippertje.

Bye bye Texel,

we komen zeker terug!

maandag 12 mei 2014

Het zit wel 'Snor'

Na een heerlijke macro-middag op zondag 4 mei rijden Gonnie en ik, enigszins stinkend naar daslook, naar de Eempolder om weidevogels te fotograferen.

Vogels fotograferen blijf ik steeds maar moeilijk vinden, met name bewegingsonscherpte is voor mij een groot struikelblok, maar vanuit de mobiele schuilhut, met de camera stevig op de rijstzak, zit dat gelukkig wel snor.

We hebben de pech dat de beloofde zon zich niet laat zien, mooi warm avondlicht kunnen we dus wel vergeten, jammer, maar het is toch genieten in de polder.

Een deel van deze serie blijkt vrijwel hetzelfde als die van Gonnie,

die haar blog van de Eempolder al heeft geplaatst.

Dat krijg je als je samen in de mobiele schuilhut zit ;-)

Ook bij mij wat fluitenkruid bij de grutto-op-paaltje,

in een poging om het plaatje toch iets extra's mee te geven

nu lucht en licht helemaal niet meewerken.

Nee, aan de Grutto's ligt het niet, dat ik nauwelijks foto's van ze plaats,

de paaltjes langs de weg waren goed bezet, echt genieten,

maar het is die afgrijselijke saaie lucht, die bijna alle foto's in de

prullenbak heeft laten belanden.

Bij de kleinere vogeltjes kon ik de lucht gelukkig buiten beeld laten.

Leuk, dit Graspiepertje met zijn snaveltje vol rupsjes!

Ik heb maar eens voor een iets minder voor de hand liggende compositie gekozen.

Gonnie ondekt het Witte Kwikstaartje

en we kunnen er allebei een aantal plaatjes van schieten

voordat hij er vandoor gaat.

Fotograferen vanuit de auto doe ik eigenlijk vrijwel nooit,

maar ik moet zeggen dat het wel kansen biedt,

die je anders echt wel op je buik kunt schrijven.

Nogmaals een Graspieper.

En nog maar eentje,

om te compenseren dat mijn Tureluurs en de Grutto-kuikens

het blog wegens onscherpte niet hebben gehaald :-(

De tijd vliegt voorbij, en voordat we het weten 'gaat het licht uit'.

Toch nog een laatste foto:
'Shit! wat een muggen!'

De volgende ochtend gaan we verder vogelen, de Groene Jonker staat op ons programma.

Behalve deze kleine pulletjes bak ik er aanvankelijk helemaal niks van,

het wil echt niet lukken, zie je wel,

'vogels-fotograferen kan ik gewoon écht niet'

denk en roep ik dan :-(

Eigenlijk weet ik wel wat ik verkeerd doe, ik heb gewoon te weinig geduld,

en te weinig kennis van het gedrag van vogels.

Ik moet het dus hebben van mazzelmomenten.

De alom aanwezige Rietzangertjes krijg ik maar niet in beeld,

Rietgorsje gelukkig wel.

En dan zit het met die mazzelmomenten ineens helemaal 'snor' ;-)

Deze Snor zit uit volle borst te zingen, of heet dat 'te snorren'?

en doet dat tot ons grote genoegen op een acceptabele afstand.

Keer op keer komt hij terug

Ja, die werkte even lekker mee, dus toch fijn wat mooie plaatjes kunnen maken,

dat zat wel snor, dank zij de Snor ;-)

Slotwoordje:
Ik kreeg een leuk mailtje vandaag:
Mijn Drieteenstrandlopertjes zijn geselecteerd voor de Birdpix-kalender 2015!
Wow, Birdpix! De site waar vogelfotografen de mooiste vogelfoto's plaatsen, vaak de crème-de-la-crème, ik had nooit durven dromen dat ik daar een plekje op de kalender zou verwerven.
Ben er erg blij mee!
En met mijn vogelfotografie zit het dus toch wel een beetje snor ;-)