Vogelhut Marken

In deze blogpost ga ik even terug naar 18 en 19 mei.
Onverwachts kreeg ik de gelegenheid om naar de Vogelhut Marken te gaan. 
Vanwege de Coronacrisis en bijhorende maatregelen had ik even wat twijfels, maar ik besloot deze mooie kans toch te pakken maar dan wel in mijn uppie.  
De weersvooruitzichten zijn aardig en ik heb er zin in!




Rond het middaguur meld ik me bij Jeanine die me naar de hut brengt. Oh wat een  heerlijkheid om hier al die weidevogels om me heen te horen!  Alleen daarvoor zou je er al naar toe gaan.
Ik ben snel geïnstalleerd, maar er zitten op dat moment weinig vogels in de buurt. Ik neem dus even rustig de  tijd om de  mogelijkheden vanuit de verschillende luiken te bekijken, de lage hebben mijn voorkeur, alhoewel mijn lijf daar later anders over zal gaan denken....
En dan is het wachten op wat er komen gaat, altijd weer spannend!

Ik hoef  niet al te lang te wachten, in het hoge gras voor de hut scharrelt een 

Kievit pulletje en een aantal keren komt het heel dichtbij.

Door mijn lage standpunt is het gras zowel voor als achter het pulletje mooi zacht en onscherp, 

maar tegelijkertijd staat het gras regelmatig in de weg. 

Eigenlijk is er maar één afstand waarop ik het pulletje  zonder last van 

het gras goed in beeld kan krijgen, waardoor alle foto's misschien wat op elkaar lijken, 

drie foto's van het pulletje vind ik daarom eigenlijk net teveel, 

maar ach, omdat ze zo schattig zijn,  en omdat ik niet kon kiezen ;-)

Intussen zat Mama Kievit op afstand de boel rustig in de gaten te houden.
Het grashalmpje kon ik niet buiten beeld houden, dus gewacht tot de houding van de
Kievit plus het eigenwijze kuifje een beetje in de compositie pasten.

Er zitten veel Tureluurs en ze zijn lekker actief. 

 Deze schoot ineens vanuit het plas-dras omhoog!

Veel paringen, maar in veel gevallen ook steeds in het hoge gras en 

daardoor net uit mijn zicht, maar gelukkig niet altijd.

En als het gras dan toch nog net één kontje hoog is verdwijnt  het vrouwtje  alsnog bijna,

maar dat oogje tussen de grassprieten door maakt het voor mij juist een leuk plaatje.

De Grutto's laten zich alleen maar wat verder weg zien,
maar zo in zijn eentje in een trotse houding toont hij zich wel mooi
als de Koning van de Weidevogels in zijn grasgroene koninkrijk.

In de middag was er een een prima mengeling van zonneschijn en sluierbewolking,  

in de avond is er echter meer bewolking voorspeld. Dat zou jammer zijn.

Maar gelukkig, voordat de zon daadwerkelijk achter de wolken verdwijnt kan ik bij laag 

tegenlicht nog prachtig het silhouet van de Grutto fotograferen.

En ook nog met een heerlijke sprankelende blingbling!

Deze middag was genieten, maar het fijne van de Vogelhut op Marken is

 dat je nog niet naar huis hoeft, nee,  je blijft er overnachten!

Al om een uur of 9 maak ik mijn bedje klaar en ga daarna tevreden en 

ontspannen liggen luisteren naar allerhande vogelgeluiden en kikkers,  

bijna jammer dat ik al gauw in slaap viel....

De wekker maakt me om kwart over 5 wakker.

Ook nu was er bewolking voorspeld, maar een blik op de horizon laat licht zien!

Snel bed opruimen en de luiken weer open,

een mooie ochtend is welkom....

Aanvankelijk heb ik nog te weinig licht om fatsoenlijk te kunnen fotograferen, 

maar dat maakt niet uit, want er is geen vogel te zien ;-(   

 Ook niet als het licht mooi en warm wordt, dat is even pech.

Dan maar even spelen met de weerspiegeling van het Paard van Marken, ook leuk!

Maar een combinatie van het Paard met een weidevogel, dat zou pas écht leuk zijn toch?
...

Het zag er niet naar uit, maar uiteindelijk verscheen er toch een 

Kievit  op de juiste plek en 'klik' zei de camera!

Intussen werd het natte gras in het tegenlicht een decor vol flonkerende lichtjes,

maar wéér geen vogel te zien in deze prachtige setting.

Wachten en hopen.... en uiteindelijk verscheen er een Bergeend, dankjewel!

De Bergeend was net op tijd want zoals voorspeld ging de zon verdwijnen, 

alle flonkeringen weg, maar wel nog een aardig plaatje op een ander plekje.

En dat was stomtoevallig op precies dezelfde plaats als op deze foto 

die ik de vorige dag had gemaakt. Wel even leuk om de verschillen 

van ochtend en middag te laten zien.

En Mama Bergeend?  

 Die leek boos!  Omdat zij nog niet op de foto mocht?

Slotwoordje:   Het was een geslaagd bezoek aan de hut en uiteraard maak je dan héél veel foto's.  Voor mijn blog had ik met mezelf afgesproken een selectie van 10 beelden te maken om een impressie te geven. Zo'n streven dwingt me om streng te selecteren, maar ik was toch niet streng genoeg voor mezelf, het zijn er 16 geworden...   Nou vooruit dan maar Loes!  ;-)

Zwarte Sterns

Tijdens een  fietstocht door onze mooie omgeving zag ik dat door Natuurmonumenten weer vlotjes zijn uitgezet om de Zwarte Sterns broedgelegenheid te bieden.

De Zwarte Sterns broedden oorspronkelijk op drijvende planten zoals  Krabbenscheer, maar door de achteruitgang van de waterkwaliteit eind vorige eeuw was er minder krabbenscheer en liep de populatie  van de Zwarte Sterns sterk terug.  Met het uitzetten van de broedvlotjes wordt geprobeerd deze mooie vogel voor Nederland te behouden.

Half juni ging ik op een mooie zondagavond even kijken of er al enige activiteit te zien is,

en ja, een stuk of 5 vlotjes zijn bezet door broedende sterns..

En tja... de vlotjes liggen nog steeds te ver weg ;-(

In voorgaande jaren heb ik hier ook al eens gefotografeerd en telkens 

kwam ik tot de conclusie dat het met mijn 400mm eigenlijk niet te doen is.

Maar het is genieten om deze prachtige vogels weer te zien en te horen

en na veel mislukte pogingen lukt het me
 zowaar om een acceptabel vliegbeeld te maken.

Het is een mooie avond dus ik maak nog even een fijne avondwandeling

en kiek daarbij onderweg dit Puttertje,

Ook die zat te ver weg, maar zo met wat omgeving erbij vind ik

het toch geen onaardig plaatje.

Een luid alarmerende  moeder-kievit attendeert me op de aanwezigheid

van haar kindjes.

Snapt die kievit dan niet dat ze juist stil moet zijn om haar pullen

niet te verraden?  ;-) 

Hoewel ik weet dat ik op deze plek van de Zwarte Sterns geen kwalitatief goede foto's
 kan maken omdat ze echt te ver weg zitten, neem ik me toch voor om  het bij goed licht
nog eens te gaan proberen als er kleintjes zijn.

Het weer gooit steeds roet in het eten, en op een vroege donderdagochtend 

wordt de regio geteisterd door noodweer.

Oh... er moeten nu wel kleintjes zijn,  zullen die dat wel overleven?

De daaropvolgende zondag ga ik samen met Yvonne kijken,

en gelukkig,  we zien jonkies!!

En oh wat zijn die pulletjes toch schattig!

We zien kleintjes op meerdere vlotjes, 

maar we moeten ons beperken tot het vlotje dat het dichtste bij ligt.

Juist die kleintjes worden aanvankelijk helemaal niet gevoerd.

De wachttijd kunnen we mooi gebruiken om optimale camera-instellingen uit te vinden.

Mijn autofocus is op zo'n grote afstand niet nauwkeurig genoeg,

dus ik schakel over op handmatig scherpstellen.

Dat moet ik wel steeds bijstellen, want de sterntjes zitten natuurlijk

niet stil en ook de vlotjes bewegen in de wind.

En dan ineens begint het feest,  de snaveltjes gaan open en papa of mama komt 

aanvliegen met een libel in de snavel.

Dit zijn zulke mooie momentjes!

Wel een beetje jammer dat de schaduw van de oudervogel net over de kleintjes valt.

Maar we horen regelmatig de donder van een naderende onweersbui,

dus we zijn al lang blij dat we af en toe voldoende licht hebben om actiefoto's te maken.

De ouders hebben het er maar druk mee,  ze vliegen nu af en aan.

Behalve libellen worden er ook kleine visjes gevoerd.

En ook die visjes gaan er in als koek ;-) 

Slotwoordje:
We hadden geluk, de meeste buien trokken langs, maar ineens werd het wel heel erg donker,
tijd voor inpakken en wegwezen. 
Het was even een heerlijk uurtje bij deze prachtige Sterns en gezien de te grote afstand mag ik eigenlijk nog niet eens mopperen over deze ( sterk gecropte)  resultaten.

Balgzandpolder

Wat gaat de tijd toch snel!  Deze serie foto's is al weer van een maand geleden, namelijk van 26 april.

Op die dag had ik samen met Gonnie een Vogelhut van Landschap Noord-Holland gehuurd, water-  en wadvogels,  dat leek ons wel wat.

We troffen een erg koude en gure dag, en mooi ochtendlicht zat er absoluut niet in.  We startten daarom wat later op de ochtend en hoopten dan misschien mooi avondlicht mee te kunnen pakken.

Hoe dan ook,  het is weer eens wat anders, en heel warm aangekleed gingen we vol verwachting naar de Balgzandpolder.

Bij aankomst gluren we eerst even door het nabijgelegen kijkscherm. De hoeveelheid vogels daar overtreft onze verwachtingen, vooral de honderden Scholeksters waren fascinerend om te zien.

Wat zal de hut ons gaan brengen?   We gaan gauw kijken......

Nou,  de hut valt in elk geval niet tegen.  Voor twee personen meer dan voldoende ruimte,
grote kijkgaten, en doordat de hut verzonken is, heb je een fijn laag standpunt.
Gelukkig geen glas zoals je de laatste tijd veel ziet in hutten, zónder vind ik echt fijner,
je hebt wat meer speelruimte met je lens, en,  dat is ook heel prettig,  wat meer contact met buiten.
Tja,  die koude wind,  die voelen we natuurlijk wel met dat open raam  ...  Muts op en handschoenen aan! 

De kou vergeten we gauw, er is namelijk genoeg te zien!

Aanvankelijk hebben we rechts nog tegenlicht,  door daarbij wat te overbelichten

is bij deze Tureluur een beetje high-key effect ontstaan.

Tureluurs zijn toch altijd leuke vogels om te zien 

met hun knal-oranje snavel en poten.

Af en toe piept de zon even tussen de dikke wolken door,

het oranje komt nu nog lekkerder uit.

Tureluurtje in het water,  zo zie je ze eigenlijk niet vaak.

Op het kleine schelpeneilandje voor de hut landt een Visdiefje.

Eventjes mooi poseren en weg is hij weer.

Vrijwel de hele dag zien we wat verder op het plasje een paartje slobeenden,

maar ze doen niets anders dan slobberen,

tot een Kluut te dichtbij komt en door het mannetje wordt weggejaagd.

Dat zijn natuurlijk de leuke fotomomenten!

De kluut verdwijnt zo snel hij kan,

en hij komt in deze blogserie ook niet meer terug.

Ik heb namelijk zoveel klutenfoto's,  dat ze een keer apart aan bod komen.

Overigens liet ik onlangs al wel de Klutenbalts- en paring zien.

Op het moment dat het mannetje de kluut te lijf gaat,

laat ook het vrouwtje Slobeend zich even goed zien.

's Middags nemen we even pauze om ergens weer goed warm te worden,

oh, wat smaakte die hete chocolademelk lekker!

Als we terugkomen zit er een mooie Wintertaling vlak voor de hut.

Hij speelt voor Slobeend want hij doet ook niets anders dan slobberen.

Uiteindelijk lukt het me toch om een foto te maken met zijn koppie boven water.

De Kievit laat zich ook regelmatig zien.

Als we het Logboek in de hut bekijken, dan zien we dat er ook pechvogels

geweest zijn, die alleen een Meerkoet zagen.

Wij mogen niet mopperen!

Een paartje Bergeenden zit de hele dag te ver weg,

maar komt dan toch eindelijk wat dichterbij.

Tijdens een stevige regenbui, dus weinig licht,

iso 3200 blijkt gelukkig nog best bruikbaar.

Gelukkig wordt het weer wat lichter.

We verbaasden ons er de hele dag over dat we bij het kijkscherm

zoveel Scholeksters zagen,  en hier bij de hut helemaal niet.

Maar dan komt er toch eentje aanvliegen.

Mijn lens is niet zo snel, maar de landing kreeg ik toch nog net te pakken.

Tja,  de regen was dan wel weer voorbij,  de wind niet ;-( 

Maar zolang we lekker bezig zijn met fotograferen voelen we de kou niet.

De hele dag heb ik dit vogeltje, dat telkens maar langs rende,  een Witgatje genoemd,

maar bij nader inzien denk ik dat het een Oeverlopertje is.

Het Oeverlopertje scharrelde geheel overeenkomstig zijn naam steeds langs de oever.

In zo'n situatie is het toch wel heel prettig dat er geen glas voor de kijkgaten zit,

want nu kunnen we onze lenzen gemakkelijker naar links of rechts draaien.

't Is inmiddels 19.00 uur en we zien het licht ineens beter worden,

zouden we nog een mooie avond krijgen?

Daar begint het wel op te lijken....

Ver weg,  in het avondzonnetje,   zit een vogel,  zó ver weg dat ik niet kan zien 

welke soort het is.  Ook te ver voor een redelijke foto dacht ik,  maar toch maar geprobeerd.

Héél erg gecropt, maar resultaten vallen mee ;-)

Even later is de vogel zo vriendelijk om wat dichterbij te komen

en kunnen we vaststellen dat het een Rosse Grutto is.

Tja,  en toen werd het weer donker,

dat mooie avondlicht kunnen we verder wel vergeten.

Tijd voor vertrek,  en oh wat is stoelverwarming in de auto aangenaam....

Slotwoordje:

Er zijn de laatste jaren enorm veel foto/vogelhutten, en juist daardoor hoeft het voor mij niet meer zo.

Deze hut vond ik echter verfrissend anders,  het is puur natuur.

Wat mij betreft dan ook voor herhaling vatbaar!