Vogels in plas-dras

 

In maart bezocht ik een paar keer een mooi plas-dras-gebiedje. Hoe heerlijk is het toch telkens als je daar aankomt en de Grutto's en Tureluurs hoort roepen, dan is het lente!

In het slotwoordje van mijn vorige blogje "De uitdaging van Bosanemoontjes" vertelde ik dat ik me de laatste tijd wat vaker op vogels probeer te richten en deze bezoekjes aan Grutto en Tureluur boden me natuurlijk een mooie gelegenheid om daarmee aan de slag te gaan.

Vogels blijf ik moeilijk vinden, maar zo langzamerhand worden de resultaten gelukkig beter, dat is natuurlijk toch zoiets als 'Oefening baart kunst?? '

Die kunst is er nog niet hoor, maar ik durf van deze foto's wel een blogje te maken ;-) 

Ook al heb ik nu wat meer millimeters tot mijn beschikking  (200-600mm-lens +1,4 extender) krijg ik vogels natuurlijk  nog lang niet altijd vlak voor mijn lens, maar wanneer de omgeving een beetje meewerkt heb ik daar geen problemen mee, integendeel zelfs, foto's vertellen op die manier vaak een verhaal over gedrag en omgeving.

Tikkertje ;-)

Lentekriebels?

Een onderonsje,  zullen we...  ?

Nee, met dit stelletje werd het niets, maar even later....

Even later mocht ik getuige zijn van een paring, wat gaaf!

Tureluurtje scharrelend in de plas-dras.

Dit is wat ik bedoel met een vogel in zijn/haar omgeving, als dat lukt in een mooie compositie kan ik daar echt van genieten.

Het tegenovergestelde: Tureluur van héél dichtbij. De foto is zelfs niet gecropt.

En ja,  laat ik eerlijk zijn, dat is dan toch ook best eens heel gaaf.

Wat meer afstand met ruimte voor de weerspiegeling, ook niets mis mee, maar nadat ik Grutto's en Tureluurs telkens in het water fotografeerde kreeg ik toch wel het gevoel dat ik er wat meer spanning aan mee zou willen geven.

Dat lukte door me achter een rietkraag op te stellen en te wachten tot er een vogel zo lief zou willen zijn om op het juiste plekje even langs te komen.

De Tureluur was zo vriendelijk ;-) 

En de Grutto volgde zijn voorbeeld en ik was blij met deze doorkijkjes!

Dus tot besluit nog maar eentje ;-) 

Slotwoordje: En zo had ik heerlijke uurtjes bij de Tureluur en Grutto. Intussen stoei ik lekker door met de vogeltjes, maar ook de bloemetjes blijven lonken, deze tijd van het jaar is er zóveel te fotograferen. Ik ben dan ook van plan het tempo van de blogjes weer wat op te voeren, wordt vervolgd....

Vogelhut Marken

In deze blogpost ga ik even terug naar 18 en 19 mei.
Onverwachts kreeg ik de gelegenheid om naar de Vogelhut Marken te gaan. 
Vanwege de Coronacrisis en bijhorende maatregelen had ik even wat twijfels, maar ik besloot deze mooie kans toch te pakken maar dan wel in mijn uppie.  
De weersvooruitzichten zijn aardig en ik heb er zin in!




Rond het middaguur meld ik me bij Jeanine die me naar de hut brengt. Oh wat een  heerlijkheid om hier al die weidevogels om me heen te horen!  Alleen daarvoor zou je er al naar toe gaan.
Ik ben snel geïnstalleerd, maar er zitten op dat moment weinig vogels in de buurt. Ik neem dus even rustig de  tijd om de  mogelijkheden vanuit de verschillende luiken te bekijken, de lage hebben mijn voorkeur, alhoewel mijn lijf daar later anders over zal gaan denken....
En dan is het wachten op wat er komen gaat, altijd weer spannend!

Ik hoef  niet al te lang te wachten, in het hoge gras voor de hut scharrelt een 

Kievit pulletje en een aantal keren komt het heel dichtbij.

Door mijn lage standpunt is het gras zowel voor als achter het pulletje mooi zacht en onscherp, 

maar tegelijkertijd staat het gras regelmatig in de weg. 

Eigenlijk is er maar één afstand waarop ik het pulletje  zonder last van 

het gras goed in beeld kan krijgen, waardoor alle foto's misschien wat op elkaar lijken, 

drie foto's van het pulletje vind ik daarom eigenlijk net teveel, 

maar ach, omdat ze zo schattig zijn,  en omdat ik niet kon kiezen ;-)

Intussen zat Mama Kievit op afstand de boel rustig in de gaten te houden.
Het grashalmpje kon ik niet buiten beeld houden, dus gewacht tot de houding van de
Kievit plus het eigenwijze kuifje een beetje in de compositie pasten.

Er zitten veel Tureluurs en ze zijn lekker actief. 

 Deze schoot ineens vanuit het plas-dras omhoog!

Veel paringen, maar in veel gevallen ook steeds in het hoge gras en 

daardoor net uit mijn zicht, maar gelukkig niet altijd.

En als het gras dan toch nog net één kontje hoog is verdwijnt  het vrouwtje  alsnog bijna,

maar dat oogje tussen de grassprieten door maakt het voor mij juist een leuk plaatje.

De Grutto's laten zich alleen maar wat verder weg zien,
maar zo in zijn eentje in een trotse houding toont hij zich wel mooi
als de Koning van de Weidevogels in zijn grasgroene koninkrijk.

In de middag was er een een prima mengeling van zonneschijn en sluierbewolking,  

in de avond is er echter meer bewolking voorspeld. Dat zou jammer zijn.

Maar gelukkig, voordat de zon daadwerkelijk achter de wolken verdwijnt kan ik bij laag 

tegenlicht nog prachtig het silhouet van de Grutto fotograferen.

En ook nog met een heerlijke sprankelende blingbling!

Deze middag was genieten, maar het fijne van de Vogelhut op Marken is

 dat je nog niet naar huis hoeft, nee,  je blijft er overnachten!

Al om een uur of 9 maak ik mijn bedje klaar en ga daarna tevreden en 

ontspannen liggen luisteren naar allerhande vogelgeluiden en kikkers,  

bijna jammer dat ik al gauw in slaap viel....

De wekker maakt me om kwart over 5 wakker.

Ook nu was er bewolking voorspeld, maar een blik op de horizon laat licht zien!

Snel bed opruimen en de luiken weer open,

een mooie ochtend is welkom....

Aanvankelijk heb ik nog te weinig licht om fatsoenlijk te kunnen fotograferen, 

maar dat maakt niet uit, want er is geen vogel te zien ;-(   

 Ook niet als het licht mooi en warm wordt, dat is even pech.

Dan maar even spelen met de weerspiegeling van het Paard van Marken, ook leuk!

Maar een combinatie van het Paard met een weidevogel, dat zou pas écht leuk zijn toch?
...

Het zag er niet naar uit, maar uiteindelijk verscheen er toch een 

Kievit  op de juiste plek en 'klik' zei de camera!

Intussen werd het natte gras in het tegenlicht een decor vol flonkerende lichtjes,

maar wéér geen vogel te zien in deze prachtige setting.

Wachten en hopen.... en uiteindelijk verscheen er een Bergeend, dankjewel!

De Bergeend was net op tijd want zoals voorspeld ging de zon verdwijnen, 

alle flonkeringen weg, maar wel nog een aardig plaatje op een ander plekje.

En dat was stomtoevallig op precies dezelfde plaats als op deze foto 

die ik de vorige dag had gemaakt. Wel even leuk om de verschillen 

van ochtend en middag te laten zien.

En Mama Bergeend?  

 Die leek boos!  Omdat zij nog niet op de foto mocht?

Slotwoordje:   Het was een geslaagd bezoek aan de hut en uiteraard maak je dan héél veel foto's.  Voor mijn blog had ik met mezelf afgesproken een selectie van 10 beelden te maken om een impressie te geven. Zo'n streven dwingt me om streng te selecteren, maar ik was toch niet streng genoeg voor mezelf, het zijn er 16 geworden...   Nou vooruit dan maar Loes!  ;-)

De roep van de grutto

De roep van de grutto lokte me een paar weken geleden naar de polder.  

Fiets mee en lekker met de wind door mijn haren genieten van de weidsheid van de polder en de heerlijke geluiden van roepende grutto's, kieviten en tureluurs.  

Ik ging niet om te fotograferen, maar nam wel de camera mee.  Dus ja,  wat doe je dan,  dan stap je af en toe toch af om een plaatje te schieten,  ook al weet ik dat het midden op de dag echt niet het meest geschikte moment is.

Maar ja,  honderden, misschien zelfs wel duizenden brandganzen zie je nu eenmaal niet elke dag.

Tegen beter weten in nam ik bij fel tegenlicht wat foto's van een tureluur bij een plas water.

Ach, al die schitteringen maken er toch wel iets aparts van.

Een soortgelijke foto maar zonder de bovenrand,  is misschien toch mooier?

Zoals wel vaker kan ik weer eens niet kiezen ;-)

Als de zon even iets minder fel schijnt is de grutto aan de beurt,

maar daarna berg ik de camera op en besluit  ik later op de dag terug te gaan.

Zo gezegd, zo gedaan.

Vanuit de mobiele schuilhut en met mooier licht

hoop ik betere foto's te maken.

Maar hoe comfortabel het ook is vanuit de auto, het is toch niet helemaal mijn ding.

Wat ik vooral mis is de mogelijkheid om vanuit een  laag standpunt te fotograferen.

Zo van bovenaf blijven het toch meer registratieplaatjes.

Nou ja,  het graspiepertje op een hek kan in elk geval wel op ooghoogte ;-)

Net als de tureluur. 

Tegen het licht in,  waardoor detail en kleur nogal wegvallen,

maar de houding vind ik wel grappig.

Het licht werd steeds mooier, en de spiegeling van de scholekster en grutto's

is dan wel weer een pluspunt van mijn hoge standpunt.

Zelfs de vliegende grutto gespiegeld!

Meer geluk dan wijsheid natuurlijk ;-)

Als vogels -  zoals meestal -  te ver weg zitten,  

vind ik het wel een uitdaging om in het landschap een leuke compositie te zoeken,

zoals hier bij de twee scholeksters parallel aan elkaar langs het slootje.

De kievit hoort er natuurlijk ook bij als je een rondje polder doet.

Ooit hoop ik nog eens rammelende hazen te fotograferen,

maar voorlopig moet ik het met deze grappig bewegende pootjes doen.

Slotwoordje:
In mijn vorige serie schreef ik dat ik mijn grutto's een beetje saai vond, en daarom niet stond te trappelen om er een blogje van te maken.
Tja,  wat is saai...  Het is nu eenmaal zo dat ik zo graag  wat meer sfeer in de beelden zou willen hebben, zoals bij mijn macro's,  maar dat is hogeschoolwerk,  vooralsnog moet ik hier maar tevreden mee zijn ;-) 

Hoe-doet-ie-dat-toch??

Al een aantal jaren volg ik de blog van René,  en met name de laatste tijd heb ik vaak zo iets van: 'Hoe doet ie dat toch??!!'
In een paar uurtjes tijd weet hij de mooiste vogelsoorten te vinden,  te benaderen, én te fotograferen. En nog eens mooie scherpe beelden ook!
Als ík vogels wil fotograferen, dan zitten ze steevast te ver,  ik benader ze te onhandig, en als ik dan met wat geluk toch in de buurt kom,  dan krijg ik de vogel niet op tijd in focus en is hij gevlogen .... Heel frustrerend... daarom doe ik het maar niet meer zo vaak.
Bloemetjes  en paddenstoelen vliegen niet weg,  daar kun je lekker mee spelen, zoeken naar de juiste lichtval, experimenteren,  goocheldozen en schilderskwasten erbij,  héérlijk!


Maar... ik houd wel van vogels!
Dus als René mij uitnodigt om een dagje met hem mee te gaan, dan hoef ik daar niet over na te denken.

Nou... even nadenken moesten we wel die bewuste vroege vrijdagochtend,  regen en wind,  bar en boos. Toch ontmoetten we elkaar om 8 uur in de polder, gezellig!
Die ochtend werd een hilarisch avontuur,  lege accu,  hoosbuien, bijna vergeten reservewiel, en... nauwelijks grutto's.
Het hele verhaal heeft René al in zijn blog geschreven, dat hoef ik niet nog een keer te doen.
Wat hij ook schrijft.....lastige dame.... kritische klant....Jaja,  dat gaat over mij....
Geen wonder dat Boer Geert er niet was,  die had daar natuurlijk weinig trek in ;-)

Nee, even zonder gekheid,  ik bén als het op fotograferen aankomt inderdaad lastig en kritisch, vooral voor mezelf natuurlijk. Zelfs al ben ik niet goed in het vogelen, ik kijk wél naar de omgeving voor het totale plaatje,  maar daar zit nou net het probleem, met zo weinig ervaring moet ik gewoon blij zijn met een keurig registrerend plaatje, terwijl ik droom van vogels in een prachtige sfeerplaat.
Dat zal wel altijd dromen blijven.....

Genoeg uitgeweid, nu door naar de grazige groene weiden van de polders,  en op zoek naar de grutto's die René me beloofd heeft:

Die blijven aanvankelijk maar veel te ver weg zitten,

waardoor ik me nu afvraag:  hoe krijgt René ze dan anders wél zo dichtbij?

Hoe doet ie dat toch?

Over hoe hij dat doet krijg ik een lesje als hij een  Zilverreiger heeft gezien.

Ja natuurlijk,  René zag hem,  ik niet ;-)

Ik leer hoe je rustig eerst op afstand stopt, let op de vogel,  is hij op zijn gemak?

Zo ja,  voorzichtig een beetje dichterbij komen, even wachten, weer wat dichterbij.

Zó doet ie dat dus!

Overigens bleef deze Zilverreiger toch te ver weg, 

en werd hij door iets of iemand anders verjaagd.

In zijn blog las ik over Torenvalkjes,  hangend in de wind.

De wind is vandaag onaangenaam, maar staat wel gunstig, en wéér leer ik hoe

hij dat doet en heb ik mijn eerste biddende Torenvalkje!

Ben ik blij mee ;-)

Wie zegt er nu dat ik lastig ben??

Ik zou er straal voorbij gereden zijn,  maar gelukkig ziet René alles

en kan ik tijdens een spaarzame opklaring de befaamde Grutto-op-paaltje fotograferen.

Daarna komt er een grote verrassing....

Ik mag mee naar een van zijn IJsvogelplekjes!

Dat had ik niet verwacht, maar dat wil ik natuurlijk wel dolgraag!

Nu leer ik vooral hoe belangrijk het is om de plekjes te weten,

en die ook regelmatig, zonder verstoren, te inspecteren.

René weet daardoor dat de eieren gelegd zijn, en dat het vrouwtje regelmatig 

de wacht houdt bij het nest.

We zitten er dan ook nog maar net, of ze laat zich al zien.

Behalve zitten op een tak gebeurt er verder niet veel, 

en deze lastige dame had zelfs de euvele moed om tegen René te zeggen dat hij 

wel een mooiere tak moet plaatsen....

Wat een ondankbaar mens ben ik!

Maar laten we eerlijk zijn, als de zon zou schijnen,  dan zit je wel met een overbelichte tak...

Gelukkig dan maar dat de zon zich niet liet zien ;-)

Ook nog even een foto van het vrouwtje bij het nest,

zo'n foto vertelt eigenlijk veel meer een verhaal dan een 

ijsvogel-op-tak.

Eind van de middag rijden we nog een keertje terug naar de grutto's.

Een prachtig uitgekleurd mannetje laat zich nu goed zien.

Het is een paartje,  hier het vrouwtje.

Ik slaagde er niet in om ze samen mooi in beeld te krijgen.

Tot slot nog een klein beetje actie,  anders wordt het zo saai ;-)

Slotwoordje:
Ondanks de nodige hindernissen in de ochtend werd het een heerlijke dag, en blijkbaar ben ik toch niet zó lastig, want ik mag nog een keertje mee!  Dat doe ik graag,  want ik leer er veel van,  nog eventjes,  en dan weet ik hoe hij dat toch allemaal doet ;-)

Dan nog wat anders.
De laatste weken ben ik bezig geweest met het installeren en inrichten van een nieuwe laptop.  Dat heeft me met vallen en opstaan  vreselijk veel tijd en energie gekost,  en toen alles draaide had ik grote ruzie met de kleuren. Dank zij kalibratie en fijne hulp van Elly moet het nu goed, of in ieder geval beter zijn,  maar als je een paar weken tegen verkeerde kleuren aan kijkt, dan weet je niet meer wat goed is of niet.  De kleuren zijn nu zo anders,  en met name de laatste grutto's vind ik nog steeds niet mooi, zo groen. Kwestie van wennen misschien?