Porseleinzwammetjes

Door diverse omstandigheden heb ik sinds begin november geen camera meer in mijn handen gehad, alle prachtige ochtenden met mist en rijp... helaas helemaal niets mee kunnen doen.
Maar wie weet wat we nog gaan krijgen! en dan hoop ik wel weer van de partij te kunnen zijn.

Voor nu ga ik even terug naar oktober, toen ik me meerdere keren heb geamuseerd met de fotogenieke porseleinzwammetjes, die na een paddenstoelenstilte ineens massaal verschenen.

Samen met Jet vond ik op de mooie 's Gravelandse Buitenplaats Hilverbeek 

een  enorm grote omgevallen beuk waarop honderden kleine porseleinzwammetjes 

zich als ware krachtpatsertjes door de boomschors omhoog werkten.

Met hun glimmende hoedjes zijn het kleine schoonheden.

Wanneer er zoveel van die kleine bolletjes tevoorschijn komen,

dan is het heerlijk spelen met herhalingen en achtergronden.

We zijn er dan ook heel lang zoet geweest en uiteindelijk was de bovenstaande foto mijn favoriet.

Maar het smaakte naar meer, dus zodra de gelegenheid zich voordeed ging ik terug.

Zoals ik al had verwacht waren de hoedjes nu vaker open 

en dat bood weer mogelijkheden voor andere plaatjes.

'Onder moeders paraplu'

Nadat ik samen met Gonnie van een heerlijke vroege ochtend op de Westerheide had genoten

gingen we nog even naar Hilverbeek, want die Porseleinzwammetjes bleven lonken.

We troffen nu een heel vochtige atmosfeer waardoor er veel guttatiedruppeltjes waren.

Die druppeltjes zijn natuurlijk al prachtig

en het uiterst kleine kriebelbeestje was een leuke bonus.

Druppeltjes aan een zijden draadje en drie op een rij.

Begin november troffen Gonnie, Yvonne en ik elkaar op de Veluwe 

om weer eens ouderwets gezellig met ons drietjes een dag te gaan fotograferen.

Alle facetten van de herfst stonden op ons wensenlijstje, daarom had ik een

multifunctionele 24-240mm lens op de camera.

En wat fotografeerden we als eerste?

Juist, wéér porseleinzwammetjes.

Maar dank zij de andere lens kon ik nu eens een mooi overzichtje maken.

En even flink inzoomen ging natuurlijk ook.

Leuk, toch net weer een ander effect dan met de macrolens.

Toen heb ik  ook nog even het Helioslensje met tussenringen gepakt,  

maar ik weet het niet,  ik sta niet voor de volle 100% achter deze foto's.

Het softe vind ik wel mooi, maar ...

Ja maar wat?

Ik weet 't gewoon nog niet.

Een lensje waar ik echt nog vaker mee moet gaan stoeien.

Ach, zo blijft de uitdaging bestaan hè?   :-) 

Slotwoordje:
Behalve al deze porseleinzwammetjes heb ik toch ook nog meer van de herfst gefotografeerd,
dus voorlopig blijft het in mijn blog nog even herfst.....
Tenzij we gauw weer van de mooie winterochtenden krijgen natuurlijk ;-) 

Herfstkriebels

Zo eind oktober,  begin november krijg ik meestal de 'herfstkriebels'.  

De herfst toont zich rond die tijd doorgaans op zijn mooist,  

en van die prachtige weken wil ik genieten,  met of zonder camera.

Ja, echt,  ik ga ook vaak zonder camera het bos in, dan beleef je alles weer heel anders.

Maar goed,  op zondag 8 november was ik samen met Von mét de camera op pad. 

Een aantal foto's plaatste ik al in mijn vorige blogje,  

maar ik heb nog wat 'herfstkriebels' over:

Op zoek naar mooie herfstbladeren viel mijn oog op dit groene beestje.

We hadden werkelijk geen idee wat het wel mocht zijn,  

en we wisten zelfs niet wat de voor- of achterkant was ;-)

Zou dit de voorkant zijn?

's Avonds begon ik  op het internet een speurtocht naar groene beestjes,

maar ik kon echt niet uitvinden wat we nou toch hadden gezien.

Het forum van Vroege Vogels bracht uitkomst:

Een Slakrups,  een nachtvlinder.

Deze groene rups verplaatst zich net als een slak,  vandaar de naam.

En ja,  dit is de voorkant ;-)

Terwijl we bezig waren met de Slakrups kwam er  héél klein spinnetje langs wandelen.

Gelukkig bleef het ook ook eventjes stilzitten.

Ik kreeg net de tijd voor één foto.

En nóg meer 'herfstkriebels'.

Dit Lieveheersbeestje past wel heel mooi bij het oranje gekleurde beukenblad.

En het blééf maar kriebelen!

Wéér een beestje,  een wants,

maar vraag me niet welke soort.

Zijn snuit valt buiten de scherptediepte,

maar ik vond dit frontale plaatje toch wel grappig.

En zo hadden we echte 'Herfstkriebels'  ;-)

Deze Schietmot had ik nog over van de Veluwe, hij past nu nog mooi even bij deze kriebelserie.

En tot slot een héél klein kriebeltje, een Springstaartje.

Slotwoordje:  Je zou er de kriebels van krijgen ;-)
En helaas,  die kriebels voelde ik de volgende ochtend:  een teekje op mijn rug en eentje op mijn pols,
bah,  rotbeesten!  Gelukkig verraden ze zich doordat het plekje gaat kriebelen,  en zo kon ik ze op tijd (laten) verwijderen.  
Het blijft toch oppassen met die teken, en dus zelfs nog in november.

Op herhaling, in herhaling

In mijn vorige paddenstoelenblog beschreef ik mijn zoektochten in het bos, zoektochten, niet alleen naar paddenstoelen,  maar vooral naar manieren om ze anders te fotograferen.

En al ben ik voor mezelf steeds erg kritisch, ik was beslist niet ontevreden over de resultaten, maar toch,  toch had ik het gevoel dat ik telkens nog teveel in herhaling viel.  
Dus wat doe je dan?  Je gaat met je zoektochten nog eens uitgebreid op herhaling en probeert daarbij niet ín de herhaling te vallen :-)

Afgelopen vrijdag ging ik naar het mooie 's Gravelandse Landgoed Hilverbeek.

Dank zij alle nattigheid van de voorgaande week zijn de paddenstoelen massaal uit de grond 

geschoten,  dus regenbroek aan en  lekker kruipen over de vochtige bosgrond, heerlijk!

Een mooi groepje mycena's op een boomstronk,  camera op de rijstzak gezet en 

eens zien wat ik daar van kan maken. Nou, dat werd niks :-(

 Maar!  ineens zag ik in de achtergrond een piepklein paddootje mooi in het licht staan.

Groot diafragma voor veel onscherpte,  met reflectieschermpje het licht op de voorgrond

wat getemperd,  en toen rolde dit er uit.

Yes! Met deze sfeerplaat ben ik blij!

Goedgemutst verder,  geweizwammetjes, ja,  die vind ik mooi!

Niet mijn muts, maar een oranje shawl in de achtergrond ;-)

Heel anders,  en veel traditioneler.

Maar ik vind dit echt een prachtig herfsttafereeltje.

En dan gaat het écht leuk worden!

Bij deze bloedsteelmycena's (?) ben ik er eens op mijn gemak voor gaan zitten.

Net zo lang zitten spelen tot ik dit resultaat kreeg!

De 'verdubbelaar' ingezet!!

Want echt,  het 'groepje' links is maar één paddestoeltje.

Dit is nu eens niet in herhaling vallen, maar gewoon een paddootje in de herhaling ;-)

Ik weet niet of ik de slak hier nou een extra bonus vond.

Erg lastig namelijk of ik nou moet scherpstellen op de slak of het hoedje.

In elk geval een kleiner diafragma gekozen, maar toch groot genoeg ( f/8)

om de paddenstoeltjes in de achtergrond mooi onscherp  te houden.

Dit keer geen  'verdubbelaar',  het zijn er echt twee, 

dezelfde als die van de voorgaande foto.

Bij dit Rodekoolzwammetje heb ik gespeeld met herhaling in de achtergrond.

Hihi,  toch 'in de herhaling' dus.  En ik wilde juist anders...

Ook een herhaling van het Rodekoolzwammetje, maar daadwerkelijk anders.

Camera zo laag mogelijk tussen mos en herfstbladeren geduwd 

voor veel onscherpte en vervaging.

Nou,  het mag duidelijk zijn,  ik had het naar mijn zin,   en begin een heleboel technieken en trucjes door te krijgen, dus afgelopen zondag nog maar eens 'op herhaling',  dit keer naar Landgoed Elswout, waar het op die mooie najaarszondag echt súperdruk was.  Dat gaf me weinig gelegenheid om echt op mijn gemak te stoeien, en ik hield van al mijn experimentjes maar één foto over:

Maar daar ben ik dan ook reuzeblij mee!

En ik ben vooral blij dat ik nu weet hoe je deze effecten kunt bereiken.

En lekker helemaal zelf uitgevogeld, wat een voldoening geeft dat ;-)

Gistermorgen ben ik naar de AWD geweest voor de bronst van de damherten.  Na een periode van stilte en nauwelijks herten, was er nu echt wel wat te beleven, maar fotografisch gezien werd het helemaal niks.
Gelukkig zat ook de macrolens in de tas ;-)
Dus nog even het bos in  en verder stoeien met al mijn nieuwe ontdekkingen.

Weer een rodekoolzwammetje met herhaling, en wéér heel anders.

Maar wat ben ik blij met dat dubbele, wat schilderachtige effect dat te zien is

in de grote paddenstoelen. Naar dat effect zocht ik al heel lang, en hoera!

ik heb eindelijk door hoe het moet!

Oefening begint kunst te baren?

 Dus lekker verder experimenteren met scherpte/onscherpte en bokeh

En tot slot nog eens de 'verdubbelaar' ingezet :-)

Tenslotte gaat dit blogje over 'Herhaling'  !

Slotwoordje:

Tja,  wat zal ik nu eens in het slotwoordje schrijven?

Misschien dat ik gauw nog eens op herhaling wil,  want ik heb de smaak van herhaling te pakken!

Pruikjes

Eind september maakte ik een heerlijke boswandeling over de 's Gravelandse Buitenplaatsen Gooilust, Schoonoord en Hilverbeek, zónder camera.  Want ik ken me zelf,  mét camera heb ik overal oponthoud, en dan is er van een echte stevige boswandeling geen sprake meer.

Maar onderweg heb ik mijn ogen natuurlijk niet in mijn zak. En zo viel in Hilverbeek mijn oog op een hele vreemde zwam. Tja, het bloed kruipt natuurlijk waar het niet gaan kan,  dus met mijn telefoon maakte ik een ( erbarmelijk slechte ) foto. Te slecht dus om thuis uit te kunnen vinden wat voor soort zwam dit was, maar ....  het zou de zeldzame Gelobde Pruikzwam kunnen zijn? 

Een goede week later ging ik dus toch nog even kijken:

 Ik had intussen mijn huiswerk gemaakt, dus toen ik de zwam terug 

vond wist ik meteen dat ik inderdaad  deze zeldzame zwam had gevonden,

de Gelobde Pruikzwam 

( Creolophus cirrhatus )

 Tja,  mooi is hij eigenlijk helemaal niet,  

van een afstandje leek hij nog het meest op een halve bloemkool, 

die wat te lang in  de groentenla is blijven liggen :-)

Dat formaat heeft hij ook,  al lijkt hij op de foto best wat groter

 Maar van dichtbij bekeken ( macrolens op statief )  is deze Gelobde Pruikzwam toch wel heel apart,

het lijkt wel  een druipsteengrot

Pruikje in detail

Deze vondst deed me natuurlijk terug denken aan die andere Pruikzwam,  die ik twee jaar geleden in het Spanderswoud vond.  Hoe zou het daar eigenlijk mee zijn?
Afgelopen zondag was ik met Von op stap en toen we in de buurt waren, besloten we hem weer eens op te zoeken, maar waar was het nou ook alweer?   Er geschiedde een klein wondertje, want we vonden hem terug!

Dus daar is ie weer, de eveneens zeldzame Pruikzwam ( Hericium erinaceus), 

 verstopt in een holle beuk, en,  een stuk kleiner dan twee jaar geleden :-(

( de lens in beeld is geen foutje, maar bewust gedaan )

 Tja, hoe maak je hier nou een mooie foto van? 

Eerst maar de 16-80mm lens proberen

 Of toch beter verticaal?

We mopperen weer wat af met zijn tweetjes :-)

 Dan toch de macrolens er maar bij,  

het is tenslotte toch wel weer een apart gezicht, zo met die guttatiedruppels

 Dus nog eventjes in close up

Een voorbijgangster wees ons op het 'babypruikje',  dat ook in de holle boom groeit,

dat was zo klein dat we die over het hoofd gezien hadden

Tot zover de zeldzame Pruikjes, toch best bijzonder dat ik ze deze herfst allebei hier in de regio gevonden heb,  een blogje waard ;-)

Vooral de guttatiedruppels maken deze laatste pruikzwam altijd zo bijzonder om te zien.   Nu weet ik inmiddels dat guttatie een soort zweten is,  de zwam moet overtollig vocht kwijt, en als dit niet kan verdampen, dan krijg je die druppels.   Altijd dacht ik dat ze er uit zien zoals deze,  als waterdruppels,  maar let op:

 Ik probeerde laatst een groepje Geschubde Inktzwammen een beetje leuk te fotograferen 

( niet gelukt trouwens )  en al kruipend over de grond zag ik dat deze zwammen 

'versierd' waren met knalrode druppels, hihi,  het lijkt wel kerstversiering :-) 

Natuurlijk thuis even gegoogled,  en deze rode kerstballen zijn dus ook guttatiedruppels.

Verrassend toch?

Slotwoordje:

Wat zijn er toch veel herfstschatten te vinden in deze tijd van het jaar, een heerlijke tijd voor fotografie en dan heb ik het nog niet eens over de herfstkleuren!  Ik ben hier al  een paar keer voor op pad geweest, hoewel we nog even moeten  wachten op de overweldigende kleurenpracht van de beuken.

Afijn, ik leef me lekker uit in dit jaargetij,  ik ben dus bang dat er weer vele blogjes gaan volgen :-)

Beukenblaadjes

  
Afgelopen zaterdag, een werkelijk prachtige nazomerse herfstdag, ging ik met Yvonne een paar uurtjes naar het bos om nog even van de uitbundige herfstkleuren te genieten.

Wij mogen ons heel gelukkig prijzen met de  mooie   's Gravelandse landgoederen zo lekker dicht bij huis. Op deze oude buitenplaatsen staan vaak van die majestueuze  beuken, en die zijn in de herfst altijd zó geweldig mooi!
We kiezen vandaag voor Hilverbeek

 Al gauw beseffen we dat we maar net op tijd zijn.

Was ik een week eerder op Elswout te vroeg, nu zijn we bijna te laat en hebben de bomen al een hoop blad verloren, maar gelukkig,  de beuken vertonen nog wel wat van hun kleurenpracht

 Ik wil  vandaag  ook eens wat details van de herfstkleuren in beeld brengen

Nou,  kleuren zijn er genoeg

  Groene beukenblaadjes ...                  Gele beukenblaadjes ....                  Bruine beukenblaadjes...


Maar... zijn dit de foto's die ik wil maken?  Oké,  niks mis mee natuurlijk, maar het moet vast ook wel anders kunnen, maar hoe?

Een mislukte, onscherpe  foto van een vlieg op een blaadje heeft me op weg geholpen.
Niet alleen de vlieg was onscherp, maar ook de blaadjes,  en die wazige blaadjes zorgden voor een grote verrassing op mijn schermpje,  de herfstkleuren vloeien zo mooi in elkaar over....
Met dat gegeven ben ik aan de slag gegaan, lekker groot diafragma,  en  stoeien maar!

 Om toch op één punt scherpte in het beeld te hebben vond ik  zo'n  pril knopje wel geschikt

en verder laat ik me telkens heerlijk verrassen door het kleurenspel dat ontstaat door de gekleurde blaadjes op de achtergrond

 Elke verandering van de positie van de camera zorgt voor een andere kleurencombinatie

 Von is al gauw net zo enthousiast als ik, en als kleine kinderen rennen we van het ene naar het andere mooi gekleurde beukenblaadje ;-)

 Tijd om wat anders te proberen

scherpstellen op de zijkant van een blaadje

 Moeilijk!!!   want het scherptegebied is bij F/2.8 zó klein

 Het kleinste zuchtje wind is dan al spelbreker, maar oh wat is het gaaf als het een beetje wil lukken!

 Wow!!  Dit vind ik écht mooi!!

De middag vloog echt om!
Ojé, ik wilde toch ook nog bosfoto's maken,  maar daarvoor hebben we helaas niet veel tijd meer...

 Op de valreep: Een stoere oude boom met het beukenbos op de achtergrond

 Ik had een beeld voor ogen van een donker bos,  

met takken met door de zon oplichtende gekleurde beukenblaadjes.

Dit is een halfslachtige poging om dat beeld te verwezenlijken.

Zoals gezegd,  de tijd ontbrak, de tijd die we hadden hebben we besteed aan spelen met blaadjes ;-)

 Een laatste shot,  met dank zij F/22 een mooi stervormig zonnetje

Slotwoordje:

In mijn gebruikelijke  slotwoordje dit keer voor de belangstellenden wat info:

Beukenblaadjes met de 100mm macrolens, deels op statief, deels uit de hand ( op statief gaat natuurlijk veel beter, maar errug lastig...poten hoog, poten laag,  echt omslachtig )

Bos met de 16-80mm lens,  wel netjes op statief, en met live-view aan vind ik het dan zelfs gemakkelijk om in de M-stand te werken ipv  Diafragmavoorkeur, zo ga ik steeds een stapje vooruit ;-)
De knallende kleuren zijn niet of nauwelijks bewerkt, die komen zo uit de camera