Zo eind oktober, begin november krijg ik meestal de 'herfstkriebels'.
De herfst toont zich rond die tijd doorgaans op zijn mooist,
en van die prachtige weken wil ik genieten, met of zonder camera.
Ja, echt, ik ga ook vaak zonder camera het bos in, dan beleef je alles weer heel anders.
Maar goed, op zondag 8 november was ik samen met Von mét de camera op pad.
Een aantal foto's plaatste ik al in mijn vorige blogje,
maar ik heb nog wat 'herfstkriebels' over:
Op zoek naar mooie herfstbladeren viel mijn oog op dit groene beestje.
We hadden werkelijk geen idee wat het wel mocht zijn,
en we wisten zelfs niet wat de voor- of achterkant was ;-)
Zou dit de voorkant zijn?
's Avonds begon ik op het internet een speurtocht naar groene beestjes,
maar ik kon echt niet uitvinden wat we nou toch hadden gezien.
Het forum van Vroege Vogels bracht uitkomst:
Een Slakrups, een nachtvlinder.
Deze groene rups verplaatst zich net als een slak, vandaar de naam.
En ja, dit is de voorkant ;-)
Terwijl we bezig waren met de Slakrups kwam er héél klein spinnetje langs wandelen.
Gelukkig bleef het ook ook eventjes stilzitten.
Ik kreeg net de tijd voor één foto.
En nóg meer 'herfstkriebels'.
Dit Lieveheersbeestje past wel heel mooi bij het oranje gekleurde beukenblad.
En het blééf maar kriebelen!
Wéér een beestje, een wants,
maar vraag me niet welke soort.
Zijn snuit valt buiten de scherptediepte,
maar ik vond dit frontale plaatje toch wel grappig.
En zo hadden we echte 'Herfstkriebels' ;-)
Deze Schietmot had ik nog over van de Veluwe, hij past nu nog mooi even bij deze kriebelserie.
En tot slot een héél klein kriebeltje, een Springstaartje.
Slotwoordje: Je zou er de kriebels van krijgen ;-)
En helaas, die kriebels voelde ik de volgende ochtend: een teekje op mijn rug en eentje op mijn pols,
bah, rotbeesten! Gelukkig verraden ze zich doordat het plekje gaat kriebelen, en zo kon ik ze op tijd (laten) verwijderen.
Het blijft toch oppassen met die teken, en dus zelfs nog in november.
