Less is more

In deze blogserie ga ik nog even met Gonnie terug naar de Eifel.  

Wat een ongelooflijk geluk hadden we,  drie mooie vroege ochtenden op rij, daar durf je niet op te hopen wanneer je plannen zit te maken voor zo'n uitstapje.

De bloemenweide was werkelijk een sprookje,  er was slechts één  'maar'.....

Het aantal vlinders was gering,  dat viel ons toch wel wat tegen.

Maar toch,  niet getreurd,  terugkijkend naar mijn foto's zie ik dat dit een goede uitwerking heeft gehad, want vonden we eenmaal een vlinder,  dan namen we rustig de tijd,  voor zolang de betreffende vlinder meewerkte natuurlijk, want nergens zagen we een ander vlindertje naar ons lonken, geen gestress dus,  gewoon genieten en er het beste van proberen te maken.

Ja,  "Less is more'   ;-) 

De mooie Zilveren Maan heb ik al een eigen blogje gegund,  in deze serie wat andere soorten:

Parende Icarusblauwtjes, daar werden we wel blij van.

Lastig om beide kopjes scherp te krijgen, 

maar 't is gelukt,  en dan ook nog  in eens zo'n droomsetting.

Over blij zijn gesproken ;-) 

Na de paring bleef het vrouwtje nog even zitten.

Is ze hier aan het eieren afzetten?

Deze beide  foto's maakte ik vanaf de andere kant,

wat meteen  in een hele andere achtergrond resulteert.

Een Bruin Vuurvlindertje kwamen we ook tegen, 

mooi op een heidetakje in het vroege zonlicht.

Rustig wachten tot de vleugeltjes open gaan en intussen een goed standpunt gezocht

voor een fijn dromerig sfeerplaatje.

Heerlijk vind ik dit,  zoeken naar een zo mooi mogelijke achtergrond.

Zwartsprietdikkopjes vonden we ook en die werkten heerlijk mee!
De witte schermbloem doet het hier goed
en de Blaassilene bij de volgende foto's is zeker ook niet verkeerd.
Je ziet daar het Dikkopje langzaam naar boven kruipen,
spannend hoe lang het nog duurt voor hij het luchtruim kiest.

's Avonds bekeken we onze foto's en verzuchtte ik: 

'Gon,  ik heb een luxe probleem....  ik heb veel te veel geslaagde dikkopjes'

Het antwoord en advies  van Gonnie:   'Kill your darlings'  ;-)
Oei!
Dat is moeilijk....

Maar dat heb ik dus toch gedaan.

Weliswaar heb ik meer foto's bewaard dan ik hier laat zien,

maar ik heb er bewust voor gekozen om slechts 

een paar foto's te bloggen, want...

Less is more ;-) 

Slotwoordje:
Nou vooruit, nog een toegift,  een heerlijk sfeerplaatje van de grasklokjes,
gemaakt op een moment dat we werkelijk niet één vlindertje konden vinden.
Wat zou het trouwens prachtig geweest zijn om in deze setting een klein vlindertje te zien...
Maar goed,  een noodsprong dus, maar wel een waardige afsluiter: 

De smaak te pakken....

Na de prachtige vroege ochtend van een paar weken geleden kreeg ik de smaak te pakken,

die uurtjes smaakten naar meer!

Zomerstorm en regen gooiden mijn plannen even in de war, maar afgelopen vrijdagochtend stond de wekker weer héél vroeg, en o wat een feest,  onderweg mocht ik al  genieten van prachtige nevel boven water en weilanden, en het veld was helemaal nat van de dauw!

Het was echt overal kletsnat,  wat was ik blij met mijn regenpak ;-)
Dit Icarusblauwtje had ook ergens een nat pak gehaald en
hing als een natte vaatdoek tussen de grasjes.
Nou ja, wel een hele mooie vaatdoek natuurlijk!

Net als de vorige keer voel ik weer een beetje paniek,  ik zie zoveel, 

en wil overal tegelijk beginnen.

Maar gelukkig weet ik er een beetje systeem in te brengen.

Wetend dat de zon eerst het achterste deel van het veld beschijnt,

speur ik op mijn route daar naar toe naar mijn onderwerpen,

om daarna achteraan te beginnen met fotograferen

en vervolgens met het zonlicht mee terug te gaan.

O jippie!  ik zie nu overal de glinsterende vleugeltjes van de libellen!

Dus na het Icarusblauwtje stort ik mij vol overgave op deze Steenrode heidelibel.

Wow,  met deze foto ben ik écht blij!!

Uiteraard zoek ik vooral naar vlinders en libellen die op een gunstige plek zitten.
Bij deze libel had ik daarover wat twijfels,  het plantje is zo grof
vergeleken bij de tere libel.
Het zonlicht door het blad heen en het glinsterende randje dauw
er om heen gaven de doorslag om toch deze foto te maken.

Nogmaals een Steenrode heidelibel,  de meeste dauw is intussen al verdwenen,

maar het licht werkt nog lekker mee.

Tot zover de vrijdagochtend. 

De nacht naar zaterdag zou ook lekker koud worden, 

dus ik besloot meteen om de volgende ochtend weer te gaan.

Ja,  ik heb de smaak écht te pakken!

Toen ik Von de foto's liet zien, was ze ook bereid om vroeg uit bed te komen,

en dus stonden we zaterdagochtend samen tegen zonsopkomst in het veld.

Het is minder koud dan voorspeld en het licht is minder helder,

sfeer en kleuren worden daardoor heel anders.

Het kostte me grote moeite om een lekker sfeertje in het beeld te krijgen,

en alleen bij dit bedauwde juffertje is het gelukt.

Zulke mooie details als dauwdruppeltjes vragen toch eigenlijk ook

wel om een close opname.

Ook het Zwartsprietdikkopje fotografeer ik van dichtbij,

graag wilde ik hiervan ook een sfeerplaatje,

maar het lukte gewoon niet.

Maar wat zeur ik,  dit is toch ook mooi!

Hetzelfde Dikkopje, maar dan vanaf de andere kant.

De zon heeft dit deel van het veld bereikt en 

Von en ik gaan er even bij zitten om te zien hoe snel

de dauw verdwijnt en het Dikkopje opwarmt.

Nou, dat gaat inderdaad snel.

Dauw en sfeer zijn weg voor je het weet.

 

Nog even blijven we kijken hoe de vleugeltjes opengaan en dan is het 'Dag Dikkopje, dankjewel' 

en is het de hoogste tijd voor ons ontbijt,

want daar waren we nog helemaal niet aan toegekomen

en dat smaakt nu dan toch wel erg lekker!

Slotwoordje:

Ja,  ik heb écht de smaak te pakken, want gisteren ging de wekker alwéér even na 5 uur!

Maar de ene ochtend is duidelijk de andere niet, want ik had wat minder succes.

Het kan niet altijd feest wezen ;-)  

Maar deze vrijdag- en zaterdagochtend waren echt een feestje!

Traditie

Het is een echte traditie geworden,  een dagje wandelen en fotograferen op de bloeiende heide met Ghita.  We begonnen deze traditie in 2010 met megaveel kilometers in de benen,  in 2011 en 2012  stond de Gooise heide er mooier dan ooit bij,  en nu dit jaar... Tja,  ik had Ghita op voorhand al gewaarschuwd:  het heidehaantje heeft het overgrote deel van de hei aangetast,  wat overblijft is dorre bruine heide,  of kale plekken, daar waar het Goois Natuurreservaat is overgegaan tot maaien,  teneinde de heideplanten vitaal te houden.
Dit jaar dus geen paarse pracht,  maar afgelopen donderdag gingen we wel op pad, want zo'n mooie traditie, die houden we er in!

Er is mist voorspeld,  maar onduidelijk is of die mist overgaat in hardnekkige bewolking,  of dat we een ochtend met prachtig licht krijgen,  ik reken maar nergens op, sterker nog,  in de wetenschap van bruine en dorre heidevelden,  stel ik me fotografisch weinig voor van deze dag, we zien wel wat het wordt......

We lopen eerst de Westerheide op, waar Ghita echt schrikt van alle dorre hei.

Voor zover ze dat kan zien dan,  want het is inderdaad behoorlijk mistig.

En ja,  ik was er al bang voor,  de zon komt er niet doorheen,  

zelfs niet één spannend straaltje zonlicht

We zien een paar reeën, maar te ver weg.

Alleen dit Graspiepertje levert even een aardig plaatje op,

verder hebben we hier op deze vroege morgen niets te zoeken.

We besluiten naar de kleinere Zuiderheide te gaan,

daar staat de hei er mooier bij, en wie weet, 

klaart het intussen een beetje op.....

Eenmaal op de Zuiderheide is het aanmerkelijk lichter geworden,

maar voor landschapsplaatjes is de lucht nog veel te saai en te bleek,

daar helpt zelfs het grijsverloopfilter niet bij.

Tijd voor macro dus! daar is het licht prima voor,

en met die mooie heidestruikjes weten zowel Ghita als ik ons

uitstekend een poos te amuseren.

Tja,  onze dagje heide mag dan traditie zijn,

onze foto's moeten toch niet elk jaar hetzelfde worden.

Dus we proberen het vandaag anders,  creatiever,  origineler....

Moeilijk hoor!

Ghita heeft haar blog van ons heidedagje inmiddels ook online staan,

en ze heeft net als ik daarin verwezen naar de series van de voorgaande jaren.

Ik heb ze zowel bij Ghita als bij mezelf uitgebreid bekeken,

en dan is het toch wel  fijn om te zien dat we vooruitgang boeken, 

en dat we dus niet ieder jaar met dezelfde plaatjes thuiskomen.

Rond het middaguur vallen de eerste stukjes blauw in de lucht.

De macrolens gaat in de tas, en bij de kleine zandverstuiving

ga ik proberen er met de 24-70 mm lens  wat van te maken.

Ghita 'betrapt' me terwijl ik verwoede pogingen doe om iets origineels op mijn geheugenkaartje te krijgen.

Tja, anders dan anders,  dus best wel origineel,

maar of het nou echt een succes is....

Maar leuk geprobeerd in elk geval ;-)

Maar wat is het interessant om met de 24-70mm lens eens soort macro-opnamen te maken,

dit geeft toch echt wel heel andere beelden,  ik krijg er schik in!

Helemaal in mijn element ga ik van alles uitproberen,

lekker totaal anders dan de 'traditionele' plaatjes van voorgaande jaren ;-)

En zo vliegt de middag ineens voorbij,  de lucht wordt steeds blauwer,

kwam het toch nog goed vandaag!

Natuurlijk moet er nog een landschapsfoto gemaakt worden van dit aardige plekje.

Maar ik weet intussen dat een mooi plekje nog niet garant staat voor een goede foto.

Prachtig licht, diepte in je beeld door zorgvuldig het juiste standpunt te zoeken,

dat zijn de belangrijke zaken voor een geslaagde landschapsfoto.

Uit dat oogpunt is deze foto het zeker niet, maar het is wel een aardige registratie

van een prachtig plekje op de Zuiderheide, en:

'Traditie'getrouw plaats ik hem in groot panorama-formaat ;-)

Wat me iedere keer verbaast, is dat er op de hei nauwelijks vlinders vliegen.

Als ik in de loop van de middag Ghita naar de trein breng,

kan ik het niet laten om nog even naar Zanderij Cruysbergen te rijden.

En daar kiek ik tot besluit nog dit Icarusblauwtje op een bloeiend takje heide.

Slotwoordje:

Ons dagje heide mag weer geslaagd genoemd worden,  een prachtige traditie,  die we volgend jaar uiteraard weer voortzetten!

'Klooiplekje'

Sinds onze fotoreis naar Spanje hebben Gonnie en ik een nieuw woord toegevoegd aan onze woordenschat:  'Klooiplekje'.
Zo noemden we veldjes waar je met je macrolens altijd wel lekker zoet kunt zijn. 

Onlangs stuurde Gonnie mij een mailtje met als onderwerp 'klooiplekje', nou, ik was meteen een en al aandacht,  en wat ze schreef, dat beloofde wel wat: ze had bij haar in de buurt een heel mooi klooiplekje gevonden! 
Een afspraak werd snel gemaakt, en op vrijdag 9 augustus ging opnieuw de wekker om 4 uur af....tijd om te gaan klooien ;-)

Even na 6 uur staan we in het zuiden van het land in een bedauwd natuurgebiedje, 

en Gonnie heeft niets teveel gezegd, want meteen al zien we de prachtige weidebeekjuffers 

in het riet zitten,  helemaal vol dauw, wat mooi!  

Maar lastig bereikbaar, dat wel :-(

Met statief proberen we tussen het riet door te laveren, heel voorzichtig,

want zodra je een rietstengel aanstoot krijg je een soort domino-effect en 

begint alles te bewegen. 

De weidebeekjuffer die daarvan schrikt en niet in staat is om weg te vliegen,

heeft iets anders bedacht om ons te ontvluchten:  

hij laat zich gewoon naar beneden vallen.

Heel behoedzaam gaan we dus aan de gang, 

en het lukt me om mannetje Weidebeekjuffer voor de lens te krijgen.

Aanvankelijk ligt deze hoek van het natuurgebiedje nog in diepe schaduw,

maar voorzichtig komt de zon boven de bomen uit en dan krijgt vrouwtje

Weidebeekjuffer in het vroege zonlicht gouden vleugeltjes.

Toch ook maar even van dichterbij ;-)

En dan worden Gonnie en ik allebei wat rusteloos,  nu de warmte van de zon erbij komt.

zal de dauw snel verdwijnen, en we willen nog zoveel... zoals Icarusblauwtjes met dauw...

We gaan dus verderop kijken,  en hebben daar achteraf eigenlijk spijt van,

want we hebben ongetwijfeld Weidebeekjuffers bij prachtig licht aan onze

neus voorbij laten gaan, maar ja, je kunt niet alles hebben,

en.... we hadden deze ochtend beslist niet te klagen!

Anyway,  we vinden de Icarusblauwtjes met dauw!

De minuscule dauwdruppeltjes zijn op deze foto uiteraard minder goed te zien,

maar meer en meer begin ik plaatjes van onderwerp-in-omgeving te waarderen.

Ze zijn zo piepklein,  die blauwtjes,  eerst zie je ze helemaal niet,

maar ben je er eenmaal op gefocust. dan zie je er ineens een heleboel!

En.... maak je een heleboel foto's die bijna allemaal hetzelfde zijn :-)

Dus tijd voor iets anders!

De Oranje Luzernevlinder.

Tot een paar weken geleden had ik er nog nooit van gehoord,

laat staan dat ik er ooit eentje gezien had,  

en toen verschenen de foto's van deze vlinder op de diverse sites

en nu zie ik deze prachtige vlinders ineens overal vliegen!

En gelukkig gaat er ook eentje langdurig zitten,

zodat ik hem uitgebreid kan fotograferen.

Eerst probeerde  ik het met de zon in de rug, dat bleek toch wel saai,

het lage en zachte tegenlicht daarentegen is sprankelend.

Camera iets meer omhoog gericht,  en meteen een hele andere foto,
 fotograferen wordt steeds boeiender :-)

En zo heb ik er nog veel meer, met telkens een andere achtergrond,

maar die laat ik maar niet allemaal zien, deze serie gaat toch al weer lang genoeg worden...

Wel nog even een frontaalplaatje

 en eentje met de scherpte alleen op het kopje.

Wat later schoot ik deze twee plaatjes,  die missen het sprankelende,

maar zo kun je mooi het verschil zien tussen de Gele Luzernevlinder (links)

en de Oranje Luzernevlinder  (rechts)

We lopen weer terug  en komen weer bij de Icarusblauwtjes,

die inmiddels volop rondvliegen.

We kunnen het niet laten om hier nog een poosje rond te 'klooien'.

Mannetje met vleugeltjes open, wat een mooi gezicht toch.

Het is net een hemelsblauw strikje in het dorre gras.

Net als we verbaasd tegen elkaar zeggen dat we alleen maar mannetjes zien,

zitten er ineens ook een heleboel vrouwtjes.

Fijn!  ook even de vleugeltjes open!

Nou vooruit,  om het af te leren nog zo'n blauw strikje in de paarse luzerneplanten

en bijna terug bij de auto kunnen we de Weidebeekjuffers  nog niet weerstaan,

dus op de valreep nog één foto van deze  mooiste juffer.

Slotwoordje:
Nou, dit 'klooiplekje' is er voor mij eentje met hoofdletters,  een KLOOIPLEKJE dus!
Super Gonnie, dat je dit plekje gevonden hebt en dat je dit met me wilde delen.
Hiervoor zet ik gráág nog een keer de wekker op 4 uur ;-)

Nog wat info voor wie het interessant vindt:  alle foto's zijn gemaakt met de Sony A99 en Sony 100mm macrolens. Alleen bij de eerste foto's gebruikte ik het 3-pootstatief, daarna heb ik dat onhandige ding ingeruild voor de monopod, dan ben je gewoon veel flexibeler.