Gebaande paden

Zo, na het feestelijke bezoek aan Carré weer met beide benen op de grond,  en de nette outfit weer verwisseld voor het gemakkelijke wandelkloffie.

Tijd om te struinen door de duinen.

Toen ik in de nazomer op de fiets op zoek was naar Parnassia in de duinen van het Zuid Kennemerland stuitte ik op een afgesloten fietspad ter hoogte van de plaats waar sleuven in de eerste duinenrij gemaakt zijn, opdat het zand weer kan stuiven.  Ik nam mij toen voor om daar eens een kijkje te nemen,  en dat deed ik onlangs op een winderige zaterdagmiddag.

Mijn timing was goed.

Mooie structuren in het zand, en lekkere wolkenluchten, 

die door het gebruik van het polarisatie-filter nog eens extra mooi uitkomen.

Bij het terugkijken van de foto's zag ik  dat ik beter op die wolken moet letten:

met een beetje geduld en beleid moeten ze veel mooier in de compositie kunnen passen.

Leerpuntje dus voor een volgende keer!

Van deze zandstructuren word ik trouwens wel een beetje draaierig....

Een typisch voorbeeld van het beperkte dynamische bereik van de camera:

Veel te donkere schaduwen.

Maar eigenlijk vind ik die donkere baan door het beeld hier wel wat hebben.

Soms moet je toch eens van de gebaande paden af, nietwaar?

Na een poosje zandhappen neem ik nog even een kijkje verderop

om een overzichtsplaatje van het gebied te maken.

En nog eentje vanaf de andere kant, waar de zee net te zien is.

Paaltjes,  fietsenrekken,  borden...

Als het hier lekker mag gaan stuiven, verdwijnen die tzt toch onder het zand?

Dan ga ik nog eens terug, want dan is lekker niet meer te zien 

waar ik wel en niet mag komen,

kan ik lekker van die gebaande paden af ;-) 

In het Zuid Kennemerland ligt ook het Kraansvlak,  het gebied waar sinds 2007 Wisenten zijn uitgezet.  

Sinds een paar jaar is het Wisentengebied uitgebreid en loopt er een wandelpad doorheen,

dat buiten het broedseizoen toegankelijk is.

Via de site Wisenten, waar zijn ze? kun je zien waar de kudde zich ophoudt.

Afgelopen vrijdag zag ik dat ze dichtbij het wandelpad zaten.

Ik besloot daarom om in de tweede helft van de middag een kijkje te gaan nemen,

Wisenten bij mooi namiddaglicht zag ik wel zitten.

Helaas waren de Wisenten nergens meer te zien,

en je mag hier echt niet van de gebaande paden af om ze op te zoeken.

Maar het gebied is prachtig, het licht was mooi,  dus in plaats van de telelens

kwam de groothoek uit de fototas, en zo heb ik me toch nog prima kunnen amuseren.

Op beschaduwde plekken zijn nog wat sneeuwrestanten te zien,

die geven de foto toch net een leuk extraatje mee.

De zon stond laag genoeg om er tegen in te fotograferen,

en je krijgt dan van die mooie lange schaduwen.

Helmgras in tegenlicht.

Wisenten hier bij de poel zouden natuurlijk wel leuk geweest zijn.......

Maar goed, dat zit er niet in, en even lekker spelen in het landschap vind ik ook helemaal prima.

Wel beetje jammer van al die vliegtuigstrepen, maar om ze nou allemaal weg te poetsen...

Ik vond dit landschap met al die plantenresten wel lekker bizar.

Dus tijd om weer even van de gebaande paden af te gaan en te proberen er iets ongewoons van te maken.

Eerlijk gezegd moest ik hier ook letterlijk even van het gebaande pad af....

Ook hier weer te veel van die vliegtuigstrepen,

maar  ik had toch wel schik in het maken van deze wat surrealistische beelden.

Slotwoordje:

Beide gebieden in het Zuid Kennemerland bieden genoeg mogelijkheden en uitdagingen om nog eens terug te gaan,  maar voor het Wisentenpad kan dat nog maar tot 1 maart, daarna moeten we wachten tot 1 september.

In de zandbak

Wat hebben we de afgelopen week weer veel wind gehad.   
Dinsdagmiddag besloot ik eens te gaan kijken of ik daar fotografisch iets mee kon doen. 
Ik koos daarvoor de kleine zandverstuiving op de Zuiderheide bij Laren. 
De groothoek ging weer mee,  daar wilde ik nog wel eens mee stoeien.
Ik had niet echt in gedachten wat ik wilde gaan doen,  gewoon maar zien wat er op me af waait.
Spelen in de zandbak dus.




Aangekomen op de heide lagen er witte Charlerois runderen te rusten in het hoge wuivende gras.
Zware grijze wolkenlucht er boven. Dat leek me wel leuk om met langere sluitertijd te proberen.
Tja, rustende runderen liggen dan wel stil,  maar ze herkauwen,  dat betekende dus allemaal bewogen koppen.
Leuk bedacht, maar plannetje mislukt.

Beweging in de bomen dan....

Stevige stam uitgezocht met daarboven zwiepende takken.

Grappig effect.

Ik wilde eigenlijk ook nog beweging in de lucht,

maar dan moet de sluitertijd langer zijn dan de hier gebruikte 3,2 sec.

waardoor de takken een wazige brij zouden worden.

Altijd  leuk om zo van alles uit te proberen, en je leert er steeds weer wat van.

Dan loop ik door naar de zandverstuiving.

Beweging genoeg hier!!

Maar dit wordt helaas iets teveel van het goede,

zó veel stuifzand is niet zo lekker voor mijn fotospullen.

Dus helaas, hier moet ik capituleren,  en ik ga op zoek naar een luwere plek.

In de luwte stuift het niet zo, maar  zijn er wel door de wind 

ontstane lijnen en structuren in het zand,

De wolkenlucht erboven doet lekker mee.

Hoe anders ziet het er ineens uit als de zon door breekt!

Wat is het trouwens leuk spelen met het perspectief van de groothoeklens.

De eindeloze zandvlakte die ik hier laat zien,

is gewoon een klein stukje zand.

Afgelopen zomer was ik hier met Yvonne ook mee aan het stoeien geweest.

Ik besloot de 'berglandschappen' van toen nog eens op te zoeken.

Een stuifzandgebied  is uiteraard aan grote veranderingen onderhevig,

dus van de plek van toen was weinig meer over,

maar ik heb toch nog een 'bergwandeling' kunnen maken ;-)

En toen weer afgedaald naar de lage landen.

Zoekend naar een aardige compositie ( wat vind ik dat toch moeilijk!)

moest ik aan de presentatie van Bas Meelker op het 

Lowland Photo Festival denken.

Hij toonde daar een foto met een grote plas water op de voorgrond,

en vertelde toen dat dit een plasje van slechts 35 cm was.

Die opmerking bij dat beeld fascineerde me en heb ik dus goed in mijn oren geknoopt.

En nu vond ik langs het wandelpad een héél klein plasje regenwater,

gauw proberen...

Wat verderop lag een wat grotere plas en kijk nou,

we hebben ineens vennen op onze droge Gooise Heide!

Slotwoordje:
Ik dwaalde uiteindelijk een beetje af van mijn plan om met wind en beweging te stoeien, 
maar wat maakt het uit, gewoon weer kind zijn en een middag lekker buiten spelen met zand en water ;-)

De Witte Bergen

Twee weken geleden, op een winderige zondag, ging ik met Von naar de Zuiderheide, in de hoop dat dit heideveld iets paarser zou zijn dan de grotere Westerheide, waar het heidehaantje flink heeft huisgehouden.  

Maar helaas, hoewel we hier op de Zuiderheide wel wat bloeiende hei vinden, is het ook hier  overwegend dor.

We stoeien wat met filters en beweging in de wolken,  maar die foto's hebben het blog niet gehaald.

Daarna zoeken we de kleine zandverstuiving op.

Het is de grootste zandverstuiving die het Gooi nog kent. 

Vroeger was deze veel groter, en ontleende het nabij gelegen bekende Van der Valk Hotel de Witte Bergen er haar naam aan.

Op dit plekje gaan we ons even uitleven.

De wind heeft gezorgd voor structuren in het zand,

en ik ga nu eens niet met de macrolens aan de slag,

maar met de 24-70mm.

Dat pakt verrassend uit.

Van heel dichtbij en op 24mm wordt een boompje

van een centimeter of 70 hoog ineens een grote boom ;-)

Op deze zelfde wijze krijg ik ook échte Witte Bergen!

Het is wel even aardig om te laten zien hoe klein deze Witte Bergen eigenlijk zijn.

De 'rotswand' is niet meer dan een zandstructuur van zo'n 10 hoog.

Leuk spelen zo!

'Helling met rotsblokken'

ehhh....  kluitjes zand en steentjes dus.

Sahara??

Tjonge, wat is dit leuk om te doen!

'De Witte Bergen' zijn nu net een écht berglandschap ;-)

Deze laatste foto lijkt een onherbergzaam landschap,

mede doordat het zand begon te stuiven.

Wat je ziet is een klein stukje zand met wat verbrande plantenrestjes.

Die donkere restjes zijn pakweg 5 tot 10 centimeter hoog.

Maar door heel dichtbij  te fotograferen en een boom die een heel

eind verderop staat  aan de horizon te plaatsen ,

verandert een minilandschapje in een desolaat woestijnlandschap.

Slotwoordje:

Het grappige deze middag was dat ík alles op 24mm deed,

terwijl Von juist bij 120mm  werkte  voor de details en structuurtjes in het zand.

Het liefste had ze de macrolens gepakt, maar lenzen wisselen bij stuivend zand is niet zo'n goed idee natuurlijk.

Toen we onze ervaringen uitwisselden ging ik ook wat meer inzoomen, terwijl Von nu de ruimte koos.

Althans,  dat waren onze plannen...

Een naderend regenfront maakte een einde aan de pret, en zorgde ervoor dat we kletsnat waren toen we weer in de auto stapten. 
Ach, zo regende al dat zand weer lekker van ons af ;-)

Traditie

Het is een echte traditie geworden,  een dagje wandelen en fotograferen op de bloeiende heide met Ghita.  We begonnen deze traditie in 2010 met megaveel kilometers in de benen,  in 2011 en 2012  stond de Gooise heide er mooier dan ooit bij,  en nu dit jaar... Tja,  ik had Ghita op voorhand al gewaarschuwd:  het heidehaantje heeft het overgrote deel van de hei aangetast,  wat overblijft is dorre bruine heide,  of kale plekken, daar waar het Goois Natuurreservaat is overgegaan tot maaien,  teneinde de heideplanten vitaal te houden.
Dit jaar dus geen paarse pracht,  maar afgelopen donderdag gingen we wel op pad, want zo'n mooie traditie, die houden we er in!

Er is mist voorspeld,  maar onduidelijk is of die mist overgaat in hardnekkige bewolking,  of dat we een ochtend met prachtig licht krijgen,  ik reken maar nergens op, sterker nog,  in de wetenschap van bruine en dorre heidevelden,  stel ik me fotografisch weinig voor van deze dag, we zien wel wat het wordt......

We lopen eerst de Westerheide op, waar Ghita echt schrikt van alle dorre hei.

Voor zover ze dat kan zien dan,  want het is inderdaad behoorlijk mistig.

En ja,  ik was er al bang voor,  de zon komt er niet doorheen,  

zelfs niet één spannend straaltje zonlicht

We zien een paar reeën, maar te ver weg.

Alleen dit Graspiepertje levert even een aardig plaatje op,

verder hebben we hier op deze vroege morgen niets te zoeken.

We besluiten naar de kleinere Zuiderheide te gaan,

daar staat de hei er mooier bij, en wie weet, 

klaart het intussen een beetje op.....

Eenmaal op de Zuiderheide is het aanmerkelijk lichter geworden,

maar voor landschapsplaatjes is de lucht nog veel te saai en te bleek,

daar helpt zelfs het grijsverloopfilter niet bij.

Tijd voor macro dus! daar is het licht prima voor,

en met die mooie heidestruikjes weten zowel Ghita als ik ons

uitstekend een poos te amuseren.

Tja,  onze dagje heide mag dan traditie zijn,

onze foto's moeten toch niet elk jaar hetzelfde worden.

Dus we proberen het vandaag anders,  creatiever,  origineler....

Moeilijk hoor!

Ghita heeft haar blog van ons heidedagje inmiddels ook online staan,

en ze heeft net als ik daarin verwezen naar de series van de voorgaande jaren.

Ik heb ze zowel bij Ghita als bij mezelf uitgebreid bekeken,

en dan is het toch wel  fijn om te zien dat we vooruitgang boeken, 

en dat we dus niet ieder jaar met dezelfde plaatjes thuiskomen.

Rond het middaguur vallen de eerste stukjes blauw in de lucht.

De macrolens gaat in de tas, en bij de kleine zandverstuiving

ga ik proberen er met de 24-70 mm lens  wat van te maken.

Ghita 'betrapt' me terwijl ik verwoede pogingen doe om iets origineels op mijn geheugenkaartje te krijgen.

Tja, anders dan anders,  dus best wel origineel,

maar of het nou echt een succes is....

Maar leuk geprobeerd in elk geval ;-)

Maar wat is het interessant om met de 24-70mm lens eens soort macro-opnamen te maken,

dit geeft toch echt wel heel andere beelden,  ik krijg er schik in!

Helemaal in mijn element ga ik van alles uitproberen,

lekker totaal anders dan de 'traditionele' plaatjes van voorgaande jaren ;-)

En zo vliegt de middag ineens voorbij,  de lucht wordt steeds blauwer,

kwam het toch nog goed vandaag!

Natuurlijk moet er nog een landschapsfoto gemaakt worden van dit aardige plekje.

Maar ik weet intussen dat een mooi plekje nog niet garant staat voor een goede foto.

Prachtig licht, diepte in je beeld door zorgvuldig het juiste standpunt te zoeken,

dat zijn de belangrijke zaken voor een geslaagde landschapsfoto.

Uit dat oogpunt is deze foto het zeker niet, maar het is wel een aardige registratie

van een prachtig plekje op de Zuiderheide, en:

'Traditie'getrouw plaats ik hem in groot panorama-formaat ;-)

Wat me iedere keer verbaast, is dat er op de hei nauwelijks vlinders vliegen.

Als ik in de loop van de middag Ghita naar de trein breng,

kan ik het niet laten om nog even naar Zanderij Cruysbergen te rijden.

En daar kiek ik tot besluit nog dit Icarusblauwtje op een bloeiend takje heide.

Slotwoordje:

Ons dagje heide mag weer geslaagd genoemd worden,  een prachtige traditie,  die we volgend jaar uiteraard weer voortzetten!

Kootwijkerzand

Afgelopen zondag hadden Yvonne en ik wel weer zin in een gezellig foto-dagje,  de vraag is dan iedere keer : waar gaan we naar toe? Al heel lang staan het Kootwijkerzand en Radio Kootwijk  op ons lijstje, en aangezien er deze zondag buien voorspeld worden,  lijkt deze locatie wel interessant vanwege indrukwekkende wolkenluchten. Op naar de Veluwe dus!

We rijden om 10 uur weg, en ja,  we weten dat dit te laat is.  

Diezelfde ochtend heb ik bij het opstaan n.b. een prachtige roze lucht gezien.....

We hebben het er onderweg  in de auto over,  dat we er eigenlijk meer 

voor over moeten hebben om met écht mooie foto's thuis te komen.  

Maar we hebben een excuus bedacht voor ons (te) late vertrek:

Dit uitje is gewoon voorbereiding voor een volgende keer ;-)

En of het nou voorbereiding is of niet,  we gaan natuurlijk toch foto's maken.

Het licht is dan wel niet optimaal, de wolken doen hun best,

en met het grijsverloopfilter voor de lens krijgen ze meer  impact.

We willen  eigenlijk ook d.m.v. een grijsfilter met lange sluitertijden spelen, 

zodat je van die mooie 'bewegende' wolken krijgt.

Maar een steeds groter deel van de lucht verandert in gewoon grijs,

die lange sluitertijden kunnen we dus wel vergeten.

Slechts in één richting zien we nog wat tekening in de lucht, dat wil zeggen,

wij zien het eigenlijk nauwelijks,  maar onze grijsverloopfilters weten het nog te accentueren.

Met een koude wind tegen lopen we terug naar de auto om naar 

Radio Kootwijk te rijden. Maar eenmaal daar aangekomen  is de

lucht egaal grijs en begint het langdurig te regenen :-(

Gaat dus weer op het lijstje voor een volgende keer!

's Avonds thuis bekijk ik mijn foto's  en zie  ik dat ik toch wel heel veel van hetzelfde gefotografeerd heb.  

Ik zoek de variatie dus in de nabewerking. 

Zwart/wit leverde niet echt interessante beelden op, maar wat spelen met de schuifjes in LightRoom  en een klein beetje  kleur toevoegen, resulteert in een foto waar ik toch wel tevreden mee ben.

Slotwoordje:

Ja,  we zeggen dan gewoon gekscherend dat we voor voorbereidend werk op pad gaan....

Maar we beseffen ook dat er voor een écht geweldige landschapsfoto veel meer komt kijken, 

en al filosoferend tijdens de autorit vragen we ons af wat er voor ons nou belangrijker is,  die topfoto  of het genieten van een heerlijk en gezellig dagje op stap?

Over het antwoord hoeven we eigenlijk  niet  na te denken,  het plezier staat voorop!

Saai :-)

Het is inmiddels een jaarlijkse traditie geworden,  een heidewandeling met Ghita in augustus. 
Ja juist, augustus,  dus op het moment dat de hei in volle bloei staat.
Vorig jaar was de paarse pracht overweldigend, ik had niet durven hopen dat het weer zo zou zijn, maar jawel,  het was ook op deze donderdag de 30e augustus weer genieten!!

We starten even na 9 uur op de Westerheide,  telelens in de aanslag, want wie weet, 

lopen er nog wat reeën rond, tenslotte heeft Ghita ze ook besteld ;-)

Geen reeën, maar wel een vreemd gekrijs boven ons hoofd,  

dus  op goed geluk richt ik mijn lens omhoog....

De foto's zijn helaas echt slecht, en daardoor kon ik pas thuis zien wat ik in beeld had:

Twee boomvalken met een parkiet!!

Dat is toch wel bijzonder genoeg om deze niet zo best gelukte foto's een plaatsje in mijn blog te geven

 De boerenzwaluw,  wat zijn ze razendsnel!

Het kostte een heleboel mislukte pogingen voordat ik er eentje acceptabel in beeld had

 Net als vorig jaar willen we heidelandschap fotograferen,  

maar ook nu  lopen we te mopperen dat het zo moeilijk is.

Heide met paadje voor wat diepte.... is toch eigenlijk wel heel saai!!

Dat 'saai'  blijft de hele dag ons steeds maar weer terugkerende stopwoordje,

lachen dus,  en absoluut geen saaie dag ;-)

We lopen naar de Zuiderheide,  waar een kleine zandverstuiving is.

Misschien is dat wat minder saai!!

In elk geval zit het weer mee, hollandse wolkenluchten,

wat willen we nog meer?

Het lijkt altijd zo simpel als je van die eenvoudige beelden ziet, 

waar dan precies op de juiste plaats zo'n tak ligt. 

Totdat je het zelf gaat proberen, dan pas besef hoe belangrijk standpunt, 

beeldhoek, en brandpunt zijn.  Het is gewoon moeilijk, en als je het niet goed doet,
 tja, dan het is al gauw saai ;-)

Sinds afgelopen voorjaar is er een wandeling uitgezet rond het Laarder Wasmeer. Het gebied met de wasmeren  is vanwege de kwetsbaarheid niet toegankelijk, maar ik wil het wel eens zien, dus we beginnen vol goede moed aan de wandeling. Nou,  eerlijk gezegd vond ik die echt wat saai Je loopt 5 km lang langs een hek, met daarachter het verboden gebied, dat er van deze afstand gewoon uitziet als grasland met wat plasjes.  Aan onze linkerhand valt gelukkig meer te zien, daar is bos, en  we lopen langs de achterzijde van 'de Berg van Anna's Hoeve',  een kunstmatige heuvel, die mij als kind enorm imponeerde,  in mijn ogen was het een échte berg.  We 'beklimmen' de berg en genieten van uitzicht en zonnetje, waarna we onze 'saaie'  tocht voortzetten

De terugweg loopt over een nieuw fietspad, rechttoe rechtaan,  wederom wat saai dus, 

 totdat we aangenaam verrast worden door de Leeuwenkuil.  

Ooit was dit een ven, maar na een grootscheepse sanering tengevolge van

 een ernstige bodemvervuiling,  is de Leeuwenkuil een zandverstuiving geworden.

Ik moet eigenlijk wel wat woorden terugnemen, over de saaiheid van het Wasmerengebied. 

Na de sanering, die in 2003 begon, en pas dit  jaar is afgerond,  

moet de bijzondere flora en fauna een kans krijgen zich opnieuw te ontwikkelen, 

daarom is het gebied niet toegankelijk.

Wat je nu vanachter het hek te zien krijgt, nee, dat kan me, behalve deze Leeuwenkuil,

 niet echt boeien, maar het IVN verzorgt excursies, en ik denk dat die 

toch wel heel interessant zijn om eens te doen  

 We gaan de bloeiende Zuiderheide weer op, en daar liggen tegen het decor van de ca 4000 jaar

oude grafheuvels de witte Charolais runderen

Ik probeer verschillende standpunten,  maar wat ik wil dat lukt me niet,

omdat ik niet durf :-(

Ik had nl met zoveel mogelijk groothoek de koe groot in beeld willen hebben, 

met daarachter weidse heidevelden.

Maar dan had ik heel dichtbij de koe moeten komen, en ik durfde dus helaas echt niet

Dan voelt  het op een afstandje met de telelens toch veiliger ;-)

 Macro willen we ook nog doen, zodat het een lekkere afwisselende heideserie wordt, 

we willen geen 'saaie' fotoserie  ;-)

Maar er staat aardig wat wind, en er fladdert nauwelijks wat rond.

Gelukkig vonden we toch nog dit Hooibeestje

 De hei wil ik ook nog even close in beeld, niet scherp genoeg, 

ik geef de wind maar de schuld ...

Een héél klein sprinkhaantje vind ik nog, ca 1 cm lang

Grappig,  de zandkorrels lijken nu wel kiezelsteentjes

Na een heerlijke dag,  blijkt buienradar gelijk te hebben, en gaat het om 4 uur regenen,
tijd om op te stappen, maar Ghita wacht nog op haar bestelling!
Net op de valreep gaat dat nog lukken,  en Ghita gaat naar huis met een plaatje van een ree in de bloeiende heide,  ín de regen, dat wel.
Zelf heb ik dat plaatje niet, maar ik besluit net als vorig jaar met een panorama van die heerlijke paarse pracht,  je kunt bijna de honing ruiken en de bijtjes horen zoemen...

Slotwoordje:
Nou, was toch  niet echt 'saai' dacht ik ?