Libellen

Hoewel het nog steeds hoogzomer lijkt is het  inmiddels al half september en heb ik nog geen enkele libel in een blogje geplaatst, en dat terwijl ik ze wel gefotografeerd heb.
Hoogste tijd dus voor wat beelden:

Op een mooie ochtend ging ik op pad voor de Bandheidelibellen.

De mooie rode mannetjes kon ik helaas niet vinden,

maar met een bedauwd vrouwtje nam ik uiteraard ook wel genoegen ;-)

Ik moest constateren dat ik het moeilijk vind om libellen goed te fotograferen.

De vleugels zijn eigenlijk het allermooiste deel van de libel,

dus die wil ik het liefst scherp in beeld, maar ook de kop moet toch wel scherp,  

én ik wil een mooie achtergrond.

Het werd dus een beetje schipperen,  vleugels  niet helemaal scherp,

maar ja,  de achtergrond is dan wel weer naar mijn zin ;-)

Uiteindelijk kom ik dan telkens tot de conclusie dat ik het licht

en het totale plaatje toch belangrijker vind dan een volledig scherpe libel.

Die ochtend speelde ik ook nog even met het Helioslensje.

Deze foto kreeg al een plaatsje in de serie 'Op zijn Russisch'

maar ik vond dat hij hier toch ook niet mocht ontbreken.

De volgende ochtend stond er een andere, 

maar niet minder mooie libellensoort op mijn programma:

De Vuurlibellen

Mannetje Vuurlibel doet zijn naam eer aan:

hij is werkelijk prachtig rood van kleur.

Ik had op deze locatie al een paar keer rondgeneusd

maar het was de eerste keer dat ik er in de vroege ochtend kwam.

Zoals ik al vermoedde kwam  het zonlicht door veel hoge 

bomen pas laat op het veld.

Dat betekende in de hele vroege uurtjes weinig en wat saai licht

maar het positieve was dan weer dat ik er niet al te snel 

last kreeg van te fel of te hard licht.

Het vrouwtje is wat minder uitbundig van kleur,

maar mag er toch zeker  ook wel wezen met die mooie goudgele accenten

en haar prachtige blauwe ogen.

Leuk detail bij deze foto vind ik de kleuren en vormen van het perzikkruid

die mooi terugkomen in het onscherpe mannetje in de achtergrond.

Toen de zon hoog genoeg kwam om de bomen in de achtergrond te verlichten

werd het licht wat speelser en kleuriger.

'Just hanging around'  

Ik vond er ook  zo'n mooie grote 'helicopter":

Vrouwtje Blauwe Glazenmaker

Heerlijk als ze zo rustig blijven hangen.

Ik kon nu op mijn gemak ook  het Helioslensje er even bij  pakken .

"Zoek de verschillen" ;-)  

Vorige week ging ik samen met René nog eens terug naar de Bandheidelibellen.

Bij aankomst was het even flink schrikken want het veld was gemaaid,

maar gelukkig,  net niet helemaal,  en op het overgebleven stuk vonden we nu

die prachtige rode mannetjes!

Het was een nevelige ochtend met dus volop dauw.

Deze foto is een stevige crop.

Doordat ik dus op grotere afstand fotografeerde gaf

f/3,2 voldoende scherptediepte op de libel.

Deze foto maakte ik wel van heel dichtbij en f/13 blijkt dan nog niet genoeg

om zowel vleugels als kop binnen de scherptediepte te krijgen.

Kopje zou scherper moeten, maar ik vind het zo nog  net acceptabel.

De nevel ging deze ochtend helaas over in hardnekkige mist en bewolking,

waardoor ik de meer sprankelende beelden die ik in mijn hoofd had niet heb kunnen maken.

Slotwoordje:

Die beelden die ik nog in mijn hoofd heb ...... ja, ik heb het gevoel dat ik nog een heleboel kansen en mogelijkheden laat liggen,  wie weet lukt het dit seizoen nog,  en anders, ach, dan ga ik volgend jaar weer vrolijk verder ;-) 

Op z'n Russisch

Op 1 juli  ging ik samen met Yvonne en Gonnie naar een Helios- workshop van Loulou.
We gaan werken met een oud Russisch lensje,
de Helios 44M 58mm F/2.   
Het bijzondere van dit lensje is de mooie onscherpte, ofwel de bokeh.  
Tot en met f/4 is deze elipsvormig, waardoor je 'Swirling bokeh'  kunt krijgen.

Het leuke van de workshop is, dat dit lensje er bij inbegrepen is. 
Voortaan doen we 't dus op z'n Russisch ;-)

Alles gaat met deze lens handmatig:  diafragma,  belichting en scherpstelling,

maar dat went snel,  handmatig scherpstellen doe ik bij macro toch altijd al.

Om dichtbij te kunnen komen gaan we met tussenringen aan de slag.

Ook dat is niet nieuw voor me, maar ik vind het wel het lastigste aspect.

Je werkruimte is zo beperkt, even meer naar voren of naar achteren is er meestal niet bij.

Na een uitgebreide uitleg van Loulou gaan we aan de slag:

Tja,  ik bak er niet veel van, maar dat is bij mij bij zo'n workshop meestal het geval.

Ik kan me dan niet rustig genoeg concentreren, het werkt bij mij veel beter om 

later op mijn dooie gemak zelf verder te gaan stoeien.

Zo kwam ik deze dag met precies 100 foto's thuis, waarvan ik er slechts twee bewaard heb.

De eerste is deze hortensia,  absoluut geen wereldplaat, maar hier kan ik wel mooi zien

dat de Helios een mooie schilderachtige onscherpte kan geven.

De andere foto die ik nog heb is deze Korenbloem,

een heel soft plaatje,  heel weinig scherpte,

maar dat is een eigenschap van de lens,  onscherp mag dus ;-)

Hmmm  ben daar hier nog niet helemaal van overtuigd,

volgens mij is hij gewoon echt niet scherp genoeg.

Maar goed,  na een dag stoeien heb ik wel het idee dat er iets leuks uit dit lensje te halen is,

ik krijg het alleen nog niet voor elkaar :-(

In de dagen daarna rommelde ik er af en toe wat mee in de tuin.

En zie,  op een dag dat ik wat kon spelen met zon en schaduw,

onstond daar rondom de Kuiflavendel eindelijk die 'Swirling Bokeh'!!

Dat smaakt naar meer:

Ik duik in de Kamperfoelie,  en yes!

Dit plaatje kan me bekoren!

Dit effect zou ik met de gewone macrolens niet kunnen krijgen,

ik begin blij te worden met mijn Russische lensje!

't Is een heerlijk klein en licht lensje, dus tijdens een boswandeling mag hij mee.

Ook hier ga ik met de Kamperfoelie aan de slag,  

maar nu zonder tussenringen.

Ik moet zeggen dat dit veel fijner werkt,  maar ik kan dus niet meer zo dichtbij komen.

Maar dat hoeft ook niet altijd.

Von en ik wilden dolgraag eens proberen hoe we Zonnedauw op zijn Russisch kunnen doen.

Afgelopen week gingen we 's avonds een uurtje op pad:

Oef,  dat viel weer niet mee met dat kleine spul,  

en nu moesten toch echt de tussenringen er weer op,  zelfs het hele setje.

Zoeken naar blingbling,   ja,  die blingbling vond ik genoeg,

maar oh wat lastig om ergens in de compositie een scherp punt te vinden.

Bijna alles ligt in de prullenbak,  alleen deze twee zijn over gebleven.

Omdat het lensje zo lekker klein is mag het voortaan altijd mee als ik macro ga doen.

Zo ook toen ik met Gonnie in de Eifel was,  een prachtige ochtend vol met dauw, 

en we konden maar geen vlindertjes vinden.

Dan maar even spelen met  Helios, tussenring,  tegenlicht en dauw.

Ja, leuk!   Dit is weer 'Swirling' !!

Dit Rusje blijkt ook heel subtiel werk te kunnen leveren.

In het zachte ochtendlicht is dit een fijn teer plaatje van de Blaassilene geworden.

Zoals ik bij de Korenbloem schreef is de scherpte behoorlijk soft,

maar met flink naverscherpen en wat extra contrast blijkt het er direct beter uit te zien.

Gistermorgen ging ik Bandheidelibellen fotograferen.

Op een gegeven moment was mijn inspiratie even helemaal weg

en pakte ik de Helios,  zónder die vervelende tussenringen.

Heel veel baggerplaatjes maakte ik,  maar deze vind ik verrassend sfeervol!

Ook deze foto met alle zachte kleurtjes valt me niet tegen.

Vanochtend lag ik weer vroeg in het veld, maar nu bij de Vuurlibellen.

Ook hier heb ik het even op zijn Russisch gedaan.

Toch leuk speelgoed!

Slotwoordje:
Het is zeker niet zo dat ik het nu met het grootste gemak op z'n Russisch doe,
maar ik zie zo langzamerhand de (on)mogelijkheden en zie er weer een hele leuke uitdaging in.
En ..... Oefening baart kunst  ;-) 

Meer Heideblauwtjes

In een vorige serie scheef ik enthousiast hoe blij ik ben met de vondst van Heideblauwtjes niet al te ver van huis, het kon dus niet missen dat ik er nog een paar keer ging kijken:

Op een winderige zaterdagavond ging ik eigenlijk op pad voor Zonnedauw, 

maar ik had de situatie verkeerd ingeschat want het veld bleek al in de schaduw te liggen.

Om zonnedauw te laten schitteren heb je toch liefst wat zonlicht nodig.

Dan maar proberen of de Heideblauwtjes willen lukken in de wind.

Geen gemakkelijke missie, maar de aanhouder wint.

Grappig detail bij deze foto is dat de lichte vlek achter het blauwtje een tweede vlindertje is,

met wat passen en meten kreeg ik het er precies achter.

Helaas geen warm avondlicht, want de zon verdween ineens achter wat wolken.

Met de iso flink omhoog kon ik om half tien toch nog deze parende Heideblauwtjes

vereeuwigen, ben er blij mee,  deze foto maakte de hele avond goed!

Twee dagen later was er eindelijk weer eens een mooie vroege ochtend met dauw,

dus hup,  om 5 uur in de auto gestapt en naar de Heideblauwtjes!

Spelen met onscherpe dauwdruppeltjes in het gras,

de schitteringen die zo ontstaan kunnen me wel bekoren,

maar wat ik persoonlijk jammer vind is dat de vleugeltjes

niet wat meer in het scherptegebied vallen.

Tja,  je kunt niets alles hebben.

Niet zeuren dus,   tenslotte ben ik gewoon blij met Heideblauwtjes op Dopheide,

en dan ook nog eens met dauw.

En als ik dan ook nog eens mooie zachte kleurtjes in de achtergrond vind,

nou, dan hoor je me niet meer,  dan ben ik dik tevreden ;-)

Onverwacht werd het een mooie en warme ochtend

en bij de oplopende temperatuur zag ik ineens overal om me heen

dat de Heideblauwtjes hun vleugeltjes spreidden om op te warmen.

Zo met geopende vleugeltjes wilde ik ze graag fotograferen,

maar als ik maar in de buurt kwam, vlogen ze al weg.

Hier had ik het blauwtje nog nét in beeld.

Uiteindelijk lukte me het één keer om die mooie blauwe vleugeltjes vast te leggen,

Ze hadden meer in de scherpte mogen liggen .....  probeer ik een volgende keer!

Slotwoordje:

Toen ineens het langverwachte zomerweer losbarstte heb ik de camera  in de kast gelaten en ben ik dus niet nóg eens terug gegaan naar de Heideblauwtjes.  Die volgende keer zal dan nu wel uitgesteld worden naar volgend jaar,  geen probleem,  zo blijft er steeds genoeg op mijn lijstje staan!

De Weerribben

't Is vrijdagochtend en de ene na de andere bui komt naar beneden,  een uitgelezen moment om lekker achter de computer te kruipen en weer een blogje te maken.

Hoe anders zag het twee weken geleden uit. Gonnie en ik gingen dat weekend naar de Weerribben en we werden verwend met veel zon en zomerse temperaturen.

We willen libellen fotograferen en gaan vrijdag alvast op onderzoek uit,

zodat we zaterdagochtend goed voorbereid in het veld staan.

Nou, we worden niet teleurgesteld,  wat zien we er veel vliegen!

Bij een veldje vol met Kattenstaarten zien we prachtige rode libellen,

die zetten we op ons wensenlijstje voor de volgende ochtend!

Die zaterdagmorgen worden we verrast met dauw!

Daar durfden we gezien de hoge nachttemperaturen niet op te hopen.

Na enige tijd zoeken vindt Gonnie de gewenste rode libel op de Kattenstaart.

Mijn kennis schiet duidelijk nog tekort, maar al doende leert men,

en inmiddels weet ik dat het een Vuurlibel is.

Een erg mooie soort, maar dit  is helaas een gehavend exemplaar,

alhoewel dat op deze foto niet zo opvalt.

We gaan op zoek naar meer libellen, maar dat valt tegen.

Er vlogen er gisteravond zóveel?  Waar zitten die nu toch?

Terwijl we wel wat juffertjes ontdekken, 

 worden we bijna lek geprikt door de vele muggen.

Zelfs deze juffer wordt belaagd.

Gewone houtpantserjuffers,

met de gespreide vleugeltjes zijn ze eigenlijk fotogenieker dan andere juffersoorten,

die in rust hun vleugels op de rug samenvouwen.

Wat is het lastig om beide kopjes scherp te krijgen,

maar na vele vergeefse pogingen is het gelukt.

En dan ontdekt Gonnie de mooie en zeldzame Groene Glazenmaker,

en laat hij nou ook nog eens prachtig op het licht zitten.

Ik ben echt verrukt van deze achtergrond, zo wil ik het vaker!

Precies één foto kon ik maken, toen vloog hij weg,  en viste Gonnie helaas achter het net.

Wat later vinden we toch nog zo'n mooie Vuurlibel,

nu niet op de Kattenstaart, maar die doen in de achtergrond lekker vaag mee, 

minstens zo mooi.

Nog eentje vanaf de andere kant en iets dichterbij.

Alhoewel ik houd van beelden met wat meer omgeving,

 komt zo de schoonheid van deze Vuurlibel beter tot zijn recht.

Voor we het weten zijn de mooie vroege uurtjes alweer voorbij.

We genieten van de fraaie zomerdag,  en gaan er 's avonds nog even met de macrolens op uit.

Tja, we hebben niet goed op de tijd gelet, de zon gaat al onder.

Gelukkig kon ik daar nog net even gebruik van maken.

Toch ook wel eens leuk om te doen, zo'n silhouetje tegen de gekleurde lucht.

Zondagochtend, nieuwe ronde, nieuwe kansen.....

Nu geen dauw,  en we kunnen nergens libellen vinden,

maar tijdens onze speurtocht vinden we vandaag wat vlindertjes,

het Klein geaderd witje, ook leuk!

Bij deze foto zit er wat riet voor de lens waardoor er een wazig effect ontstaat,

soms kan dat storen, maar hier vind ik het wel een fijn zacht beeld opleveren.

Hier heb ik met mijn hoofd schaduw over het witje laten vallen,

terwijl de achtergrond wel in de zon blijft.

Het kan trouwens ook het hoofd van Gonnie geweest zijn ;-)

Het blijft vreemd dat we geen enkele libel vinden vandaag,

maar de Witjes maken dat goed,

en daarmee sluit ik deze fotoserie toch tevreden af.

Slotwoordje:

Dit weekendje Weerribben stond niet alleen in het teken van fotograferen, dankzij het prachtige zomerweer hebben we er een minivakantie van gemaakt, lekker met kajak en fluisterbootje de Weerribben verkend, en verder intens genoten van ons fantastische stekje aan het water.

Soms wilden we gewoon helemaal niet weg!

Steeds maar weer dilemma's...

Het gaat een beetje saai worden.... een week geleden ging de wekker wederom heel vroeg af.

Om half 6 pikte ik Yvonne op, en samen reden we naar het natuurgebiedje, waar we onlangs op verkenning uit gingen en waar we tot onze vreugde de prachtige Bandheidelibellen vonden.

Het is een goed half uur rijden,  die afstand is zo 's morgens vroeg net te doen.

Op weg naar de Bandheidelibellen vonden we vorige keer veel Icarusblauwtjes.

Wat nu als die er weer zitten?  vraag ik me af,

kan ik die dan weerstaan en doorlopen naar de kant waar de libellen zitten?

Dat zijn zo de dilemma's waar je regelmatig tegenaan loopt,

maar de keuze wordt me gelukkig bespaard, want de vlindertjes zitten er niet.

Wel laat ik me even verleiden door de prachtige Wesp- of Tijgerspin.

Ik vind ze zó fotogeniek,

maar het is lastig om er tussen de begroeiing een mooie achtergrond bij te vinden.

Deze spin zat redelijk vrij, maar toch ben ik niet echt gecharmeerd van de  bruine sprieten

Dezelfde foto, maar nu een uitsnede.

Tja,  wel rustiger,  maar spin-in-omgeving is dan toch weer interessanter.

Alwéér een dilemma ;-)

Nu toch echt op zoek naar de Bandheidelibellen!

De bedauwde vleugels vallen in het veld gelukkig lekker op,

dus al snel vind ik een mooi rood uitgekleurd mannetje,

Het volgende dilemma dient zich al weer aan, statief of uit de hand?

Ik probeer het braaf met statief, maar het lukt me met dat onhandige ding

echt niet om de juiste lichtval te vinden.

Dus iso omhoog om het uit de hand te proberen,

 en nóg hoger om voldoende scherptediepte te kunnen halen.

't Werd uiteindelijk F/11, 1/00 sec. en iso 1000.

Ben er niet ontevreden over,  maar had graag dat de libel aan de

 andere kant van de spriet had gehangen.

't Is ook nooit goed hè?   ;-).

Tijdens ons verkenningstochtje had ik al ingeschat dat de zon hier op dit veld

mooi tussen de bomen door zou opkomen,  en ik wilde daar eens iets mee doen.

Oei, dat was een heel gepuzzel om de libel precies in de zon te laten vallen,

maar het is gelukt!

Bij voorgaande en volgende foto's heb ik gekozen voor de koele tinten 

van de vroege ochtend,  bij dit beeld passen echter warme kleuren.

Dat was nu eens géén dilemma ;-)

De Bandheidelibellen zijn in de minderheid, we vinden meer Zwarte heidelibellen.

Geeft niks, die vind ik ook mooi, zeker als ik er twee tegelijk in beeld kan zetten.

Diafragma helemaal open, en tussen de begroeiing door gefotografeerd,

zo mag ik het graag zien, ben blij met deze foto!

We treffen echt een prachtige ochtend, 

het is zó feeëriek met al die bedauwde spinnenwebjes.

Even gauw een snapshot met de macrolens.

'Web-kunst'  

Zon op het veld,  dan stap ik weer over naar warmere tinten.

Deze foto van de Tijgerspin is het door erg weinig scherptediepte

 net niet helemaal geworden, maar het licht is zo mooi,

en de oogjes zijn wel scherp....

Tot ons genoegen vinden we  een prachtig vrij zittende Weidebeekjuffer.

Wat een beauties zijn dit toch!

En ook nog een vrouwtje Zwarte heidelibel.

Ik ben zo gewend aan het zoeken naar een interessante achtergrond,

dat ik het zo als hier eigenlijk een beetje saai vind.

                                               

Minimaal verschil, dus waarom beide foto's geplaatst?

Omdat het zo leuk is om ze in de diashow snel na elkaar af te wisselen,

dan zie je de libel bewegen ;-)

Tot slot hetzelfde vrouwtje nog een keer in tegenlicht,

als ze zo mooi blijven zitten moet je de kans niet laten 

liggen om van alle kanten te fotograferen.

Dat is dan weer géén dilemma ;-)

Slotwoordje:

Afgelopen weekend ben ik naar de Weerribben geweest, dus ja, alwéér libellen gefotografeerd.
Die komen in een volgend blogje, maar misschien toch eerst eens wat anders voor de afwisseling?

Oei,  dat is dus wéér een dilemma!