Less is more

In deze blogserie ga ik nog even met Gonnie terug naar de Eifel.  

Wat een ongelooflijk geluk hadden we,  drie mooie vroege ochtenden op rij, daar durf je niet op te hopen wanneer je plannen zit te maken voor zo'n uitstapje.

De bloemenweide was werkelijk een sprookje,  er was slechts één  'maar'.....

Het aantal vlinders was gering,  dat viel ons toch wel wat tegen.

Maar toch,  niet getreurd,  terugkijkend naar mijn foto's zie ik dat dit een goede uitwerking heeft gehad, want vonden we eenmaal een vlinder,  dan namen we rustig de tijd,  voor zolang de betreffende vlinder meewerkte natuurlijk, want nergens zagen we een ander vlindertje naar ons lonken, geen gestress dus,  gewoon genieten en er het beste van proberen te maken.

Ja,  "Less is more'   ;-) 

De mooie Zilveren Maan heb ik al een eigen blogje gegund,  in deze serie wat andere soorten:

Parende Icarusblauwtjes, daar werden we wel blij van.

Lastig om beide kopjes scherp te krijgen, 

maar 't is gelukt,  en dan ook nog  in eens zo'n droomsetting.

Over blij zijn gesproken ;-) 

Na de paring bleef het vrouwtje nog even zitten.

Is ze hier aan het eieren afzetten?

Deze beide  foto's maakte ik vanaf de andere kant,

wat meteen  in een hele andere achtergrond resulteert.

Een Bruin Vuurvlindertje kwamen we ook tegen, 

mooi op een heidetakje in het vroege zonlicht.

Rustig wachten tot de vleugeltjes open gaan en intussen een goed standpunt gezocht

voor een fijn dromerig sfeerplaatje.

Heerlijk vind ik dit,  zoeken naar een zo mooi mogelijke achtergrond.

Zwartsprietdikkopjes vonden we ook en die werkten heerlijk mee!
De witte schermbloem doet het hier goed
en de Blaassilene bij de volgende foto's is zeker ook niet verkeerd.
Je ziet daar het Dikkopje langzaam naar boven kruipen,
spannend hoe lang het nog duurt voor hij het luchtruim kiest.

's Avonds bekeken we onze foto's en verzuchtte ik: 

'Gon,  ik heb een luxe probleem....  ik heb veel te veel geslaagde dikkopjes'

Het antwoord en advies  van Gonnie:   'Kill your darlings'  ;-)
Oei!
Dat is moeilijk....

Maar dat heb ik dus toch gedaan.

Weliswaar heb ik meer foto's bewaard dan ik hier laat zien,

maar ik heb er bewust voor gekozen om slechts 

een paar foto's te bloggen, want...

Less is more ;-) 

Slotwoordje:
Nou vooruit, nog een toegift,  een heerlijk sfeerplaatje van de grasklokjes,
gemaakt op een moment dat we werkelijk niet één vlindertje konden vinden.
Wat zou het trouwens prachtig geweest zijn om in deze setting een klein vlindertje te zien...
Maar goed,  een noodsprong dus, maar wel een waardige afsluiter: 

De smaak te pakken....

Na de prachtige vroege ochtend van een paar weken geleden kreeg ik de smaak te pakken,

die uurtjes smaakten naar meer!

Zomerstorm en regen gooiden mijn plannen even in de war, maar afgelopen vrijdagochtend stond de wekker weer héél vroeg, en o wat een feest,  onderweg mocht ik al  genieten van prachtige nevel boven water en weilanden, en het veld was helemaal nat van de dauw!

Het was echt overal kletsnat,  wat was ik blij met mijn regenpak ;-)
Dit Icarusblauwtje had ook ergens een nat pak gehaald en
hing als een natte vaatdoek tussen de grasjes.
Nou ja, wel een hele mooie vaatdoek natuurlijk!

Net als de vorige keer voel ik weer een beetje paniek,  ik zie zoveel, 

en wil overal tegelijk beginnen.

Maar gelukkig weet ik er een beetje systeem in te brengen.

Wetend dat de zon eerst het achterste deel van het veld beschijnt,

speur ik op mijn route daar naar toe naar mijn onderwerpen,

om daarna achteraan te beginnen met fotograferen

en vervolgens met het zonlicht mee terug te gaan.

O jippie!  ik zie nu overal de glinsterende vleugeltjes van de libellen!

Dus na het Icarusblauwtje stort ik mij vol overgave op deze Steenrode heidelibel.

Wow,  met deze foto ben ik écht blij!!

Uiteraard zoek ik vooral naar vlinders en libellen die op een gunstige plek zitten.
Bij deze libel had ik daarover wat twijfels,  het plantje is zo grof
vergeleken bij de tere libel.
Het zonlicht door het blad heen en het glinsterende randje dauw
er om heen gaven de doorslag om toch deze foto te maken.

Nogmaals een Steenrode heidelibel,  de meeste dauw is intussen al verdwenen,

maar het licht werkt nog lekker mee.

Tot zover de vrijdagochtend. 

De nacht naar zaterdag zou ook lekker koud worden, 

dus ik besloot meteen om de volgende ochtend weer te gaan.

Ja,  ik heb de smaak écht te pakken!

Toen ik Von de foto's liet zien, was ze ook bereid om vroeg uit bed te komen,

en dus stonden we zaterdagochtend samen tegen zonsopkomst in het veld.

Het is minder koud dan voorspeld en het licht is minder helder,

sfeer en kleuren worden daardoor heel anders.

Het kostte me grote moeite om een lekker sfeertje in het beeld te krijgen,

en alleen bij dit bedauwde juffertje is het gelukt.

Zulke mooie details als dauwdruppeltjes vragen toch eigenlijk ook

wel om een close opname.

Ook het Zwartsprietdikkopje fotografeer ik van dichtbij,

graag wilde ik hiervan ook een sfeerplaatje,

maar het lukte gewoon niet.

Maar wat zeur ik,  dit is toch ook mooi!

Hetzelfde Dikkopje, maar dan vanaf de andere kant.

De zon heeft dit deel van het veld bereikt en 

Von en ik gaan er even bij zitten om te zien hoe snel

de dauw verdwijnt en het Dikkopje opwarmt.

Nou, dat gaat inderdaad snel.

Dauw en sfeer zijn weg voor je het weet.

 

Nog even blijven we kijken hoe de vleugeltjes opengaan en dan is het 'Dag Dikkopje, dankjewel' 

en is het de hoogste tijd voor ons ontbijt,

want daar waren we nog helemaal niet aan toegekomen

en dat smaakt nu dan toch wel erg lekker!

Slotwoordje:

Ja,  ik heb écht de smaak te pakken, want gisteren ging de wekker alwéér even na 5 uur!

Maar de ene ochtend is duidelijk de andere niet, want ik had wat minder succes.

Het kan niet altijd feest wezen ;-)  

Maar deze vrijdag- en zaterdagochtend waren echt een feestje!

Meer dauw

Na mijn vroege ochtend-avonturen met Bedauwde Beestjes stond ik te popelen om nog een keertje te gaan, want zo wordt vroeg opstaan toch wel erg leuk ;-)
Voor afgelopen vrijdag waren de weersvoorspellingen prima,  heldere nacht en kans op mist in de vroege ochtend.  Vol goede moed ging ik dus weer vroeg op weg, maar onderweg zag ik het al... geen mist,  en steeds meer bewolking.  Gelukkig was er wel dauw!

En dit keer vond ik al gauw wat Koraaljuffertjes,

die mooie rode juffertjes waarvan zelfs de pootjes rood zijn

stonden hoog op mijn wensenlijstje.

Vorige keer was ik verrukt van de koele kleuren die ik uit mijn camera toverde,

ik zat toen duidelijk in het befaamde 'blauwe uurtje'.

Doordat de lucht nu niet helder was, werden de kleuren totaal anders, 

met een nogal domimant groen.

Dat groen ik heb bij deze foto's teruggedraaid, waardoor ik

de juffertjes veel mooier vind uitkomen.

Ook bij deze Gewone Oeverlibel  heb ik het groen er uitgehaald.

Bij deze foto van dezelfde libel heb ik wel een zweem van groen laten zitten.

Tja,  wat is mooier?

Het kan in mijn ogen allebei en het blijft natuurlijk altijd een kwestie van smaak.

Wat zijn die Zwartsprietdikkopjes toch klein! 

Je ziet ze zo over het hoofd, maar gelukkig vond ik er toch een paar.

Het dikkopje zat tussen geel gras,  dus hier geen ruzie met groen ;-)

Hetzelfde dikkopje, maar vanuit een andere hoek.

Dit vind ik toch wel een juweeltje!

En het is bijna letterlijk een juweeltje

met zijn zilveren lijfje, gouden pootjes en diamanten druppeltjes ;-)

Slotwoordje:

Ik had heel andere beelden in gedachten deze ochtend, maar die wilden me niet lukken.

Toch ben ik met deze oogst dik tevreden, en...hihi.. dat zeg ik niet vaak ;-)

Bedauwde beestjes

Niet te geloven,  mijn laatste blogje is al weer van vier weken geleden,  zo'n lange tussentijd is me nog nooit gebeurd.  Maar ja,  volop zomerweer,  dus er ontstond een spontane zomerstop waarbij ik computer en camera nauwelijks heb aangeraakt,  het was gewoon tijd om volop te genieten van het uitzonderlijk mooie zomerweer.

Pas afgelopen zondag vond  ik het toch echt weer tijd om te fotograferen, anders verleer ik het ;-)

Ik koos er eindelijk weer eens voor om heel vroeg op pad te gaan,

al ruim voor zonsopkomst stond ik in het natuurgebiedje Laegieskamp

en ging ik op zoek naar bedauwde beestjes.

Al gauw vond ik dit kleine dikkopje.

Met de witbalans op daglicht blijken de kleuren heel koel te worden,

verrassend,  maar ik vind het wel erg mooi.

Met de lange roltong probeert het Zwartsprietdikkopje de dauwdruppeltjes van zijn kopje weg te halen.

Door een vrij lange sluitertijd is de beweging goed te zien.

Geen beestjes,  maar Wilde Peen.

Ook hier vind ik de koele kleuren fijn om te zien.

Ik hoopte Libellen met dauw te vinden,  en was dan ook blij toen ik deze Zwarte Heidelibel zag.

Maar wat is het lastig om daar mooie en sfeervolle foto's van te maken.

Voor een mooie zachte achtergrond heb ik toch echt een groot diafragma nodig,

kopje moet scherp zijn, en ja,  dan krijg ik dus die prachtige bedauwde vleugels niet in het scherptegebied :-(

Ik weet het: je moet  evenwijdig aan je onderwerp komen om het 

zoveel mogelijk binnen het scherptegebied te laten vallen.

 maar als ik dat doe - voor zover dat al mogelijk is -  

dan krijg ik niet de lichtval in de achtergrond zoals ik die zou willen.

En dan al dat gehannes met het statief ;-(

Ik vond het een hele lastige opgave,  deze foto's zijn dan ook niet optimaal,

maar ik ga héél graag nog eens in een herkansing, 

want een geslaagd sfeerbeeld met bedauwde libel 

moet ik toch echt een keer voor elkaar krijgen!

Nog een laatste poging van dezelfde Zwarte Heidelibel toen hij 

voldoende was opgewarmd om naar een ander plekje te vliegen.

Inmiddels komt de zon voorzichtig boven de bomen uit

en worden de kleuren iets warmer.

Wat verderop vind ik een bedauwd Bruin Zandoogje.

Naar de Koraaljuffertjes was ik op zoek, maar ik kon ze niet vinden.

Pas toen ze gingen vliegen, zag ik ze.

Nog een paar resterende dauwdruppeltjes zitten er op het lijfje, 

verder is het eigenlijk een nette,  maar beetje saaie foto, 

net als het Bruin Zandoogje hierboven.

Meer omgeving maakt een foto beslist interessanter,

maar ja, als die omgeving niet meewerkt,  dan kan het toch beter zo.

Bij dit Zwartsprietdikkopje lukte het me wel om de omgeving mee te laten doen.

Ach,  zo krijg je eigenlijk wel een leuke afwisseling ;-)

Toch ook maar weer van dichtbij:

De Oranje Luzernevlinder.

Gek toch,   ben je zo druk bezig om de vinder te fotograferen,

valt het je pas thuis op dat ie wel op een heel lelijk uitgebloeid bloemetje zit ;-)

Rond een uur of half tien ben ik onderweg naar de auto als ik dit Icarusblauwtje zie.

Die moet er natuurlijk ook nog even aan geloven.

Weliswaar geen dauw meer,

maar toch een waardig laatste plaatje.

Slotwoordje:

Na mijn zomerstop had ik meteen de smaak weer te pakken!

En ik wil echt graag nog eens in de herkansing om toch nog weer mooiere/betere foto's te maken.

Vanochtend stond de wekker dan ook op vroeg... maar helaas.... zwaarbewolkt,  dat gaat het niet worden.

Nou, toen had ik dus mooi even de tijd om eindelijk weer een blogje te maken!

Dag en Nacht

Gisteren,  vrijdag 29 juli,  heb ik weer de hele dag over de Gooise heidevelden gezworven,  veel gezien, veel genoten en veel gefotografeerd.
Maar omdat ik  deze week al een varia-heideblog heb geplaatst, kies ik vandaag voor een special 'Dag en Nacht'


Sinds ik mijn macrolens heb,  heb ik mij steeds vol verwondering afgevraagd hoe ik toch in vredesnaam vlinders met deze lens kan fotograferen.....je moet zó dichtbij komen........
Gisteren was het Eureka!!!
Het geheim zit in de bereidwilligheid van de vlinder, en als je maar genoeg geluk en geduld hebt, dan vind je wel zo'n bereidwillig exemplaar.


Zo ontmoette ik tijdens mijn wandeling wat mooie fotomodelletjes, die heel aardig meewerkten, en bovendien nog eens heel verschillend zijn,  een verschil van Dag en Nacht





Dit groene vlindertje viel me direkt op, wat een apart diertje!  Wat zou het zijn?
Thuis natuurlijk even gegoogled op groene nachtvlinder,  en ik kwam uit op de Groene Weide-uil, een dagactieve nachtvlinder.

Het is een ongewone en verspreid voorkomende vlinder van zandgronden en duinen

 Nou,  ongewoon vind ik hem zeker !

en wat gaaf dat ik hier op mijn gemak zelfs een lekker close portretje van kan maken 

 ( wel gecropt, want zó dichtbij komt mijn 100mm macrolens nu ook weer niet )

 Mijn mooie en ongewone model wil ook wel even poseren aan een grasspriet,

en wanneer ik deze plaatjes gemaakt heb word ik overmoedig

.......heel voorzichtig probeer ik deze Groene Weide-uil op een los takje te krijgen...

en dat lukt!  het takje leg ik op een plekje met een mooie vrije achtergrond,   wat een heerlijk trucje

 Jippie!  Ik ben blij met deze foto's !

Na de Nachtvlinder kom ik op de bloemrijke Natuurbrug  een Dagvlindertje tegen, dat óók al zo'n meewerkend fotomodelletje blijkt te zijn



 Uiteraard wilde ik weten welk soort Dikkopje dit is,  ik houd het na enig speurwerk op het Zwartsprietdikkopje

 Wat heerlijk als je op zo op je dooie gemak om een vlindertje heen kunt kruipen en hem van alle kanten kunt bekijken en fotograferen

Bijna hetzelfde als de voorgaande, 

maar in portraitformaat ziet het er toch weer anders uit

 even de vleugeltjes spreiden, dankjewel mooi Dikkopje

 en de roltong laat ie ook nog even zien,  wat een voorbeeldig model!

Jeetje!  Nooit gedacht dat ik ooit zulke foto's zou kunnen maken, 

ik vind ze zelf erg mooi en ben er danig mee in mijn sas.

Voor de vluchtige kijker lijken ze vast wel erg op elkaar,

maar ik wilde ze toch beslist allemaal plaatsen

Slotwoordje:

Dit is slechts een klein aantal van de foto's die ik gisteren maakte, er gaat nog meer komen, want,  het is nu toch echt de bronsttijd van de reeën,  en ik kan alvast verklappen dat ik een wel héél bijzonder momentje te pakken had...............