Rups van Helmkruidvlinder & Boerenzwaluwen

Een paar weken geleden ging ik 's morgens even naar de Buitenplaats Gooilust, omdat ik daar een mooi bloemenveldje had gezien. Maar of het nou aan het licht lag, of aan de wind,  of aan de nogal dicht bij elkaar staande bloemen,  of gewoon aan mij........

Het fotograferen lukte van geen kant :-(

Maar,  er was op de valreep een leuk een goedmakertje:

Onderweg naar de auto viel mijn oog op deze prachtige rups!

Helaas moest ik voortmaken i.v.m een afspraak,  

dus ik kon alleen maar heel snel een paar foto's maken.

Later zocht ik op welke rups dit is:  de rups van de Helmkruidvlinder,  een nachtvlinder.

Deze rups leeft op - hoe kan het ook anders  -  Helmkruid.

Op de diverse afbeeldingen zag ik dat dit een leuk en fotogeniek plantje is,

en dat heb ik helemaal niet gezien,  laat staan gefotografeerd.

Ik heb alleen maar kaalgevreten takjes ;-(

De zondag daarop ging ik daarom samen met Von terug,

en gelukkig hadden de rupsen nog niet alle Helmkruid opgegeten!

Nu eerst maar eens even aan het stoeien met rups-op-helmkruid.

Lekker spelen met wat herhaling in de achtergrond.

Hier staat het wazige takje niet in de achtergrond, maar in de voorgrond,

Dat zou ik nu achteraf niet meer geweten hebben,

maar er loopt net een heel klein sprietje voor de rups langs.

Nu toch weer even wat meer aandacht voor deze

prachtige rups van de Helmkruidvlinder.

Hij heeft toch wel een heel grappig kopje,

daar moest ik me maar eens even op gaan uitleven.

Pfff....

Dat valt niet mee,  er staat een vlagerig windje,

het licht verandert onder de bomen om de haverklap,

en oh wat is dat koppie klein,

maar na vele vergeefse pogingen zijn er een paar acceptabel scherp.

Op de glijbaan ;-)

Van bovenaf op het Helmkruid

En tot slot deze,  met zijn melancholieke koppie.
Dit vind ik de mooiste!

Ongelooflijk, wat een gezichtje,

je ziet wenkbrauwen, een snor, bakkenbaardjes.

En dan die blik......

Moeder Natuur maakt toch wel heel bijzondere wezentjes.

Slotwoordje:

In mijn slotwoordje dit keer een kleine toegift.

Op deze zelfde zondagmorgen zat ik al héél vroeg in de kano omdat ik nesten met kokmeeuwen had ontdekt.  Ik trof er nu piepjonge kleintjes aan, maar helaas,  ze lieten zich niet goed zien.

Op de terugweg ging ik op jacht naar de Grote Karekiet,  die ik al een paar keer hoog in het oude riet had zien en horen zingen.  Maar het zat niet mee deze ochtend, juist nu ik de camera had meegenomen liet hij zich wel horen, maar niet zien.

Net toen ik besloot om de camera maar weer goed op te bergen viel mijn oog op wat jonge Boerenzwaluwtjes,  en daar kon ik in het mooie ochtendlicht gelukkig wel een paar plaatjes van schieten:

Ben er blij mee!

Kokmeeuwen in gevecht

Tijdens mijn fijne kanotochtje maakte ik nog meer plaatjes, en één serie daarvan hield ik nog even achter om er een apart blogje van te maken
( tenslotte was de vorige al weer lang genoeg! )



Een hele poos had ik mijn kano stil gelegd om het doen en laten van de kokmeeuwen te observeren,
bij deze drukke en lawaaiige vogels valt altijd wel wat te beleven, zo ook nu:

In de vorige serie liet ik al wat plaatjes van kokmeeuwen in de vlucht zien,

maar op een gegeven moment werd het spannender...

Een tweede meeuw verschijnt in  'mijn vizier'

De eerste meeuw wil daar niets van weten en begint luidkeels te protesteren

Als dat niet helpt om de tegenstander te verjagen wordt in een duikvlucht  

de achtervolging ingezet

Die gezamenlijke duikvlucht mis ik,  omdat ik gelukkig de tegenwoordigheid van geest

heb om de belichtingscompensatie bij te stellen,  maar op het water treffen ze elkaar

en vliegen ze elkaar in de haren,  ehhh.... in de veren ;-)

Vrijwel meteen lijkt de strijd gestreden, maar ..

opnieuw gaan de kokmeeuwen in de aanval

De strijd is heftig, de veren vliegen nog net niet in het rond

'Zo,  en nu heb ik je te pakken!'

Oeps, waar is die andere nu?

Tja,  ik tel vier vleugels,  dus ergens moet ie toch zitten ;-)

Slotwoordje:

Mijn kanotochtje op deze mooie zomerse dinsdagochtend duurde maar liefst 5 uur, dus hoezo 'tochtje',

zeg maar 'tocht!'

Voor deze fotoserie had ik slechts een minuutje nodig, zó snel gaat zo'n vechtpartij!

Met de kano er op uit!

Wie mijn blogje al wat langer volgt, die weet dat ik af en toe zo gek ben om mét camera in de kano te stappen voor een tochtje over de Loosdrechtse Plassen. 
Afgelopen dinsdag deed ik dat eindelijk weer eens, en ik bedacht dat het helemáál niet gek is!   Het enige gekke is dat ik het al veel te lang niet meer gedaan heb,  de laatste keer was in mei vorig jaar,  maar na deze heerlijke dinsdagochtend weet ik weer hoe fijn het is,  dus deze tochtjes ga ik weer vaker maken!

 Om kwart over zes peddel ik richting de plassen, 

net te laat om rond zonsopkomst op een mooi plekje te zijn.

Volgende keer nog vroeger!

 Ik nader de Eerste en Tweede Plas, het water is nog spiegelglad.

Dat is een paar uur later wel anders op deze zomerse dinsdag!

Ik steek over en ga naar de Vuntusplas.

De Vuntus is grotendeels niet toegankelijk voor motorboten

dus voor kano's en roeibootjes is dit een paradijsje

Het fijne van de kano is dat je in allerlei verborgen hoekjes kunt komen,  

het nadeel van deze hoekjes is dat ik om te fotograferen bijna overal rommelige achtergronden heb,

tja,  je kunt niet alles hebben ;-)

 Het zou zo mooi zijn als de Zwarte Sterns hier net als twee jaar geleden weer broeden,

maar in het oerwoud van waterlelie en gele plomp tref ik alleen Kokmeeuwen

 Er zwemt nog één jong rond, een puber,  gossie was is ie  lelijk ;-)

 Mama Kokmeeuw bewaakt haar kleine nog goed

Vanaf haar uitkijkpost houdt ze alles in de gaten

 De rest van de kleine kolonie slaat alarm

en geeft mij de gelegenheid om Kokmeeuwen-in-de-vlucht te fotograferen

Er was nog een leuk intermezzo,  die foto's plaats ik een volgende keer, want dit blogje gaat al weer ouderwets lang worden. De laatste tijd probeer ik echt de lengte van mijn blogjes binnen de perken te houden, maar ach, dit wordt gewoon een keer een lekker lang beeldverslag van een verrukkelijke ochtend op het water, yes,  het is eindelijk zomer!!

 Ach zo lief,  deze jonge Boerenzwaluw!

Er zaten er een heleboel, en ik kon heel dichtbij komen, maar toen...

Ik heb vandaag mijn oude Tamron 70-300mm meegenomen ipv de zware Sony 70-400,

en ik moet zeggen dat de Tamron in de kano echt veel handzamer is,

maar de autofocus wil nog wel eens blijven zoeken, en maakt dan een hoop herrie,

zo ook nu, dus wég zwaluwen,  op deze ene na 

en die bleef zitten omdat ie nog eventjes een poepje moest doen ;-)

 Dan maar proberen zwaluwtjes in de vlucht te pakken.

Niet te doen,  wat zijn ze snel, geen succes dus, maar wat zat ik daar heerlijk op het

water met het zonnetje op mijn rug!

 Tijd om even te relaxen en te genieten

 Er zijn inmiddels al een paar uurtjes verstreken,  de knoppen van de waterlelies,

 die in de vroege ochtend nog gesloten waren,  zijn nu open

Paradijsje toch?

 Ik duik weer de 'bush bush' in en vind deze waterkip,  ofwel jonge waterhoen

 Tja, ik schreef het net al, een rustige achtergrond kun je hier echt vergeten

Hier is het helemaal een rommeltje, 

maar ik vind die grote groene poten van het waterkippetje zo grappig ;-)

 Mama Fuut heeft zich  met haar jong ook tussen het vele groen verstopt

 Het Visdiefje zit mooi op een paaltje,  dus gelukkig deze keer niet zo'n rommeltje ;-)

 Ik ben al op de terugweg als ik papa fuut met een visje zie.

Dat kan alleen maar betekenen dat mama met jongen ook in de buurt is,

en ja, in de verte zie ik ze.

Wat is de kano nu handig!  

 Rap peddel ik naar de plek waar ik verwacht dat ze elkaar ontmoeten

Yep, gelukt, precies op tijd!

Het voermomentje had ik ook, maar ze draaiden net van me af, 

zat ik naar de achterkantjes te kijken ;-(

Slotwoordje:
Het gebruik van de oude Tamronlens valt me nog niet eens  tegen, als ik naar de kokmeeuwen van vorig jaar kijk, ja,  dan zie ik echt wel kwaliteitsverschil,  maar ja, soms is lichtgewicht en klein formaat gewoon effies  handiger ;-)

Wat hadden we een heerlijke zomerweek!  

Blogjes kijken kwam er dan ook nauwelijks van,  maar de komende dagen ga ik de achterstand weer inhalen hoor!

Kokmeeuwen

"Ik lag in mijn tuintje en sliep

toen kwam er een kokmeeuw die riep

Loesje je moet ontwaken

en weer eens een mooi kanotochtje gaan maken"



Dat is een variant op een heel ouderwets 'Poezie-album-versje'

De tekst klopt niet helemaal,  ik sliep niet, maar was lekker in mijn tuintje aan het rommelen.

Maar de roep van een overvliegende kokmeeuw riep herinneringen op aan mijn kanotochtjes vorig jaar, en inderdaad, het is hoog tijd om weer eens het water op te gaan om te zien wat de Kokmeeuwen aan het doen zijn , en of de Zwarte Sterns er weer zijn

( Vrijdag 6 mei)

 Na een half uurtje peddelen ben ik op de Loosdrechtse Vuntusplas,  en ja hoor, de Kokmeeuwen zijn druk bezig met nestelen

 Er wordt af en aan gevlogen met nestmateriaal

 Heerlijk,  om dit op mijn gemak vanuit mijn kano te kunnen bekijken. Ik had tevoren wel flinke twijfels of ik écht de camera met die grote en zware 70-400mm lens mee zou nemen

maar eenmaal er mee op pad,  goed ingepakt,  was ik toch wel heel  blij dat ik hem had meegenomen

 want wat is dit heerlijk om te zien en vast te kunnen leggen, deze  kokmeeuwen in het zomerkleed met hun chocoladebruine koppies

 Begroeting

 Inspectie van het nest

 en nog meer nestmateriaal wordt er aangevlogen

 nou ja, deze heeft 'lege handen'

 takjes zijn blijkbaar niet genoeg,  een heel waterlelieblad wordt meegenomen

 Een ei!  Dat belooft binnenkort jonge kokmeeuwtjes....



De Zwarte Sterns, die vorig jaar dichtbij de kokmeeuwen broedden,  heb ik (nog?) niet gezien, maar wie weet,  het is nog vroeg in het seizoen
Met mijn spullen weer goed ingepakt peddel ik terug,  en hoor dan de Grote Karekiet. Die heb ik wel vaker gehoord, maar nooit gezien,  maar kijk nou toch,  recht voor me zit hij hoog in het riet te zingen.
Oei,  wat nu?  Ja, toch de camera weer uit zijn waterdichte tas,  deze kans wil ik toch niet laten lopen


Dat duurt dan helaas even voordat ik weer paraat ben, de Grote Karekiet is gestopt met zingen, maar ik kan gelukkig nog net één shot maken voordat hij wegvliegt. Ik ben er wel blij met deze waarneming.
De Grote Karekiet staat op de Rode Lijst, in ons land zijn naar schatting nog maar zo'n 250 tot 300 broedparen

Slotwoordje:
Ik weet wat me bij goed weer te doen staat:  kijken of er babykokmeeuwtjes zijn, ik verheug me er al op!
Dit blogje komt wel héél erg snel na het Laarzenpad,  maar ik wil heel graag de achterstand weer inlopen, er staan namelijk nóg meer leuke series klaar om te bloggen,  help, ik houd het niet meer bij ;-)