De laatste mooie winterdag?

Afgelopen vrijdag kon het wel eens de laatste mooie winterdag geweest zijn,  dat hoop ik niet natuurlijk, maar ik had wel het gevoel van 'Meepakken die dag!' 

Dus ging ik net als vorige week om half negen met Ghita  de Amsterdamse Waterleiding Duinen in, dit keer met een heerlijk winterzonnetje,  dat werd dus weer een dag genieten!

Ik heb in de afgelopen drie jaar ( ja, mijn blog bestaat deze week 3 jaar!) al zoveel
AWD-foto's gemaakt dat ik het tijd vind om te proberen het eens wat origineler te doen.
Leuke uitdaging, maar moeilijk om uit te voeren.

Dit doorkijkje op het damhertje in het ochtendlicht
is beslist nog geen wereldfoto, maar je moet ergens beginnen ;-)

Zeker niet origineel, deze Blauwe Reiger,  maar het mooie ochtendlicht maakt een hoop goed

De Grote Zaagbekken wilden me vorige week niet goed lukken, 

 dus die staan nu op mijn wensenlijstje. 

De kleuren in het water, en natuurlijk het mooie licht,  vind ik deze foto meerwaarde geven

Vrouwtje Zaagbek is altijd zo leuk met haar punkkapsel,  maar dit mannetje mag er ook zijn:

Het is net of hij oorwarmers op heeft!

Onderweg naar de Wilde Zwanen zien we in de verte een vos een prooi besluipen,

wat een prachtig gezicht!

Helaas drukte ik net niet lang genoeg de ontspanknop in, waardoor ik de geweldige sprong miste :-(

De foto is ook niet scherp genoeg,  gemiste kansen dus, maar toch aardig genoeg voor een plaatsje in mijn blog.

De beleving is tenslotte ook wat waard

De vos speelt nog even met de gevangen muis,  en dan gaat ie met huid en haar naar binnen,

hap, slik, weg!

En het vosje wandelt voldaan weg....

Weg?   Nee,  hij/zij loopt ons doodgemoedereerd tegemoet,

potverdrie,  niks geen wilde vos dus,   gewoon weer een tamme ;-(

We vinden een grote groep Wilde Zwanen,  ik tel er minstens 36,   

maar ze zijn allemaal in diepe rust. 

Dus we lopen door, op zoek naar meer wintergasten.

Mannetje en vrouwtje Brilduiker zwemmen rond,  en met in gedachten de mooie kleuren

 in het water bij de Zaagbek, probeer ik er ook hier wat meer van te maken dan  gewoon eendjes in het water. 

Het hoge standpunt ( kon niet anders ) kon ik hier gebruiken om wat riet in de 

voorgrond mee te nemen.  Ik moest wel  een poosje geduld hebben tot de brilduikers  

precies op de goede plaats opdoken,   maar toen ze dat eindelijk deden gaf het wel voldoening.

Hetzelfde trucje toegepast bij de kleine Dodaars.

Dit is trouwens de eerste keer dat ik dit kleine en snelle fuutje acceptabel

in beeld kreeg, ben ik dus blij mee!

We lopen terug naar de zwanen,  die nog steeds niet wakker zijn,  

maar turend over het kanaal zie ik twee roerdompen het riet in vliegen!

Nu ik weet waar ze ongeveer moeten zitten,  vind ik er eentje terug, 

wat zijn ze goed gecamoufleerd tussen het riet, geen wonder dat ik er nog nooit een heb gezien

We blijven een poos staan kijken,  hopend dat hij iets naar voren komt,

dat doet hij ook,  maar vliegt meteen op,  gelukkig drukte ik deze keer wél  de knop in!

Poserende Roodborstjes heb ik vorige week al genoeg gefotografeerd,  ik leg nu de lat wat hoger:

Vliegend Roodborstje!

Dat valt niet mee,  wat zijn ze snel :-(

De kwaliteit is echt niet top,  maar over deze resultaten ben ik toch zeker niet ontevreden

Ons AWD-dagje verloopt weer heerlijk, we hebben al veel moois gezien en gefotografeerd.

We hebben de terugweg langs het Zwarteveldkanaal nog voor de boeg, 

en we verheugen ons al op het mooie namiddaglicht.

De Knobbelzwaan in het gekleurde water is al een goed begin, dat belooft nog wat...

Maar helaas,  de zon verdwijnt ineens om niet meer terug te komen.

Hier kon ik nog net een heel klein beetje profiteren van het licht, en toen was het feestje voorbij.

Een grappig gezicht hoe zo'n hele kleine Dodaars zóveel water weet te verplaatsen.

De scherpte ligt helaas meer op het water dan op het vogeltje, het ging ook zo snel.

Plots zie ik een Houtsnip vliegen, en ik zie ook waar hij in de verte landt.

Vertrouwend op zijn schutkleur - die nu natuurlijk niet werkt, domme houtsnip ;-)  - 

blijft bij lang genoeg zitten om iets dichterbij te komen en een plaatje te schieten.

Gaaf hoor, zo'n Houtsnip zie je niet vaak.

Met het late warme zonlicht erbij zou het natuurlijk nóg leuker geweest zijn.....

Ik begon deze blogserie met een damhertje,  en ik eindig er ook mee.

Nee,  heel zeker geen origineel plaatje, zoals ik die vandaag graag wilde maken,

maar wel een heel lief smoeltje, toch?

Slotwoordje:

Nu vandaag de sneeuw als 'sneeuw voor de zon'  verdwenen is,  heb ik besloten om deze winterse AWD-serie maar snel te plaatsen, we zijn nu nog net even 'in the mood',  de komende week wordt het helaas weer herfst ;-( 
De Drieteenstrandlopertjes sneeuwen nu een beetje onder (om maar even in stijl te blijven),  nog niet gezien?   klik dan nog even  hier 

Wintergasten in winters AWD

Het wintert!  
En bij mooi winterweer wil ik altijd dolgraag naar de AWD. 

Het toeval wil dat er al een tijdje een afspraak stond  met Ghita voor afgelopen vrijdag om samen 'iets' te gaan doen,  en we waren er heel snel uit wat dat 'iets' moest worden:  
de AWD!!





We zijn er al even na half 9,  en aangezien de zon zich helaas niet laat zien,  is het nog te donker om te fotograferen. We proberen het af en toe wel, maar al die probeersels liggen in de prullenbak.

Tegen de tijd dat we bij de vosjes komen  is er meer licht,  en ja,

 de kans om een vos in de sneeuw te fotograferen laat ik natuurlijk niet voorbij gaan

Zo'n vossensnuit met sneeuw vind ik altijd een leuk gezicht, 

dus ook nog even een close portretje

Behalve tamme vossen,  is er nu ook een tam roodborstje!

Het is echt heel komisch om te zien hoe dit kleine vogeltje rondfladdert

tussen alle fotografen die zich om de vos hebben geschaard

Nou, een roodborstje in de sneeuw vind ik minstens zo leuk als een vos in de sneeuw!

Als we even een broodje eten in de schuilhut, krijgen we gezelschap van een koolmeesje.

Tja,  dan verruil ik natuurlijk wel even mijn broodje voor de camera.

Ik ben blij met dit plaatje,  het geel van het meesje komt zo mooi terug 

 in het gele mos op de boom.

Even later poseert een roodborstje nog een keertje mooi voor ons

Met de eerste winterse AWD-plaatjes op de geheugenkaart wandelen we vol goede zin 

naar de Wilde Zwanen. Er zitten grote groepen in het kanaal, maar wel allemaal ver weg

Deze foto's heb ik dan ook behoorlijk gecropt.

Eigenlijk wil ik best graag foto's maken waarbij je ook iets van de omgeving laat zien, 

maar al te vaak vind ik dan de foto te rommelig, en snijd ik toch weer van alles weg

Dit is ook een mega-gecropte foto,  de kwaliteit is daardoor niet meer optimaal, 

maar de Grote Gele Kwikstaart op dit plekje en in zo'n leuke houding is

 toch wel een plaatje waar ik blij van word

In de middag lopen we langs het Zwarteveldkanaal en daar is van alles te beleven,

zoals dit mooie en fijn getekende Krakeendje

Het IJsvogeltje scheert een paar maal laag over het water, 

en af en toe landt het in het riet, natuurlijk steeds veel te ver weg,

't  is dus niet veel meer dan een bewijsplaatje,

maar dan ook wel weer eentje om blij van te worden ;-)

Dit is eigenlijk een rare foto, maar juist daardoor vind ik hem wel grappig.

Het lijkt net of ik de Brilduiker met een groothoeklens gefotografeerd heb, 

met een weidse horizon erachter. Dat is puur gezichtsbedrog,  

de zgn. horizon is een deel van het water dat bevroren is, 

 op de volgende foto is dat beter te zien: 

De mooie Wintertaling in hetzelfde stukje water,  

en hier is duidelijker te zien dat de Wintertaling vlak voor het ijs zit.

Heel voorzichtig probeert het zonnetje door te breken,  

en de spiegeling van het riet in het water wordt nu prachtig goudkleurig. 

En als dan precies tussen die twee gouden vlakken de Wintertaling 

opvliegt boven de witte baan van ijs,  nou,  

dan kijk je heel tevreden op je schermpje naar de foto die je daar ziet verschijnen!

Wow,  zelfs  in de vergroting is ie  scherp! 

dus nog even een uitsnede van dezelfde foto

Tussen de rietstoppels zien we van alles scharrelen. 

Vogels die steeds spelletjes met ons spelen, net als we zo dichtbij 

zijn dat we kunnen zien wat voor vogel het is, 

 vliegen ze op, om tien meter verderop weer te landen. 

Geduld is een schone zaak, en uiteindelijk is het gelukt het om de Kramsvogel

van een redelijke afstand te fotograferen

evenals de Koperwiek

Slotwoordje:

De Grote Zaagbekken hebben we ook volop gezien, maar die beelden zijn niet door mijn selectie gekomen, zonder goed licht verandert de glanzende donkergroene kop van het mannetje  in zwart zonder detail.  De Zaagbekken behoren tot mijn favoriete wintergasten, net als de Wilde Zwanen, die ik trouwens ook nog graag wat spannender zou willen fotograferen. Nou, genoeg redenen  om binnenkort nog eens een rondje AWD te doen!

Toch maar weer eens vosjes..

Al een hele tijd was ik niet meer in de Amsterdamse Waterleiding Duinen geweest,  dus het werd weer eens de hoogste tijd. Zeker in deze tijd van het jaar mag ik er graag op zoek gaan naar de wintergasten.

Gistermiddag ging ik gewapend met telelens op pad, vogels fotograferen is nog steeds niet mijn sterkste kant,  dus een beetje oefening kan geen kwaad ;-)

Ik koos er niet echt de meest geschikte middag voor uit,  het is grijs  en grauw,

en helaas zitten er ook maar weinig wintergasten.

Ik amuseer me dus maar even met de Knobbelzwaan

tot ik deze mooie Brilduiker aan zie komen

Met dit Brilduikertje ben ik wel blij.

maar verder is het  helemaal niets vandaag met de watervogels

Dus ik beland met een nog nagenoeg leeg geheugenkaartje bij de vossen, wat ben ik hier lang niet geweest!

Ik had echt meer dan genoeg van al die voerende mensen,  en zelfs de vosjes vond ik niet leuk meer.

Zal ik dan nu maar weer eens vossen fotograferen?

Tja,  het worden allemaal portretjes,  want ze zit steeds veel te dichtbij.

Hier heb ik niet echt zin in, dus ik geef het op en loop verder

en dan kom ik de Moervos onverwacht weer tegen in een mooie natuurlijke omgeving

Ineens krijg ik er weer plezier in om een Vossen-foto-shoot te doen

( in de vergroting zijn de foto's echt beter van kwaliteit,  het kan niet vaak genoeg gezegd worden) 

Deze foto lijkt erg op de openingsfoto,  ik kon weer eens niet kiezen ;-)

Wat verderop kom ik een tweede vosje tegen

en weer wat later zit daar nummer drie.

Dit is een wat verlegen vosje, dat zich telkens verstopt, en hij/zij heeft

een hele zachte vacht.  

Door die eigenschappen vind ik het zachte en wazige van

deze foto mooi bij het vosje passen

Op de terugweg bleef ik toch nog alert op de watervogels.

Dit fladderende kuifeendje zat temidden van een aantal andere eendjes

waardoor de foto veel te druk was.

Ik ben gaan snijden en nog meer snijden, totdat ik nog maar een héél klein deeltje

van de oorspronkelijke foto overhad, de kwaliteit is daardoor onder de maat,

maar het plaatje op zich vind ik gewoon leuk met al die beweging

Slotwoordje:

Even een geheugensteuntje:   we hebben nog maar twee weken te gaan tot de 31e december, de dag waarop we onze mooiste foto's van 2012 laten zien!

Vorig jaar lanceerde Yvonne dit idee, en het was een groot succes, heerlijk, om tijdens de jaarwisseling al die prachtige fotomomenten te kunnen bewonderen.

Dus allemaal mee doen zou ik zeggen,  kijk nog maar even bij Von op de site wat ook al weer de bedoeling is:

http://incantoimages.blogspot.nl/2012/11/de-mooiste-fotos-van2012-wie-doet-er-mee.html

Soms zit het mee, soms zit het tegen

Soms loopt een dag niet helemaal zoals het moet....

Zo begon de maandag al helemaal verkeerd, het was koud in huis,  de verwarming deed het niet!

Nou is dat collectief geregeld,  dus ik kon warm aangekleed met een electrisch kacheltje erbij niets anders  doen dan afwachten, en gelukkig, twee uur later sloeg de cv weer aan.

Om 10 uur zou er een monteur komen voor het draadloos internet, dat het niet meer doet. Na heel lang wachten en een aantal keren bellen was hij er om half 12 nóg niet, hij was 10 km verderop nog bezig, dus het kon nog wel even duren.... helemaal boos heb ik de afspraak geannuleerd, dan maar weer internet-met-een-draadje.... het is mijn vrije dag, ik wil de deur uit, de zon schijnt,  dus inpakken en wegwezen! 

 Nog behoorlijk geïrriteerd loop ik met driftige passen bij de Zandvoortselaan de AWD in.
Ineens hoor ik een mezengeluidje, dat anders klinkt dan een koolmees of pimpelmees, en waarachtig,  een kuifmeesje voor mijn lens!
Ik kan je vertellen dat ik weer helemaal blij werd,  weg boosheid, waarom zou ik me druk maken,  de zon schijnt,   ik ga genieten!

Maar dan,  de camera begint kuren te vertonen,  knopjes reageren niet, batterij eruit,  ander geheugenkaartje, niets helpt,  het peil van mijn humeur zakt weer aardig, maar gelukkig loop ik altijd met twee camera's te sjouwen,dus ik zit niet zonder,  maar wel balen, want hij is gewoon kapot!

 Ik had met mezelf afgesproken om níet naar de vossen te gaan. De diverse voer- en lokpraktijken beginnen zo uit de hand te lopen, dat ik het even niet wil zien.  Ik wil ook niet noemen wat met voor middelen  zgn natuurfotografen hun "natuur"foto's maken, omdat ik mogelijk anderen ook op een idee zou kunnen brengen.
Maar onderweg  kom ik er langs, en ik zie de fiets van Greet staan, dus ik ga even gezellig gedag zeggen,  tja,  en als dan net de mooie jonge vos gaat drinken,  dan maak ik toch maar weer een foto.....



en nog een......

 Greet had het plan om naar het strand te gaan,  ga je mee?  Ja gezellig, dus we gaan samen op pad

 Iedere keer weer heerlijk als je het duin overkomt en strand en zee ineens voor je liggen

 Greet hoopte op strandlopertjes, maar het is laag water,  en ze zitten op de verste zandbank, daar kunnen wij niet komen



 Geen nood,  er is genoeg moois te zien en te fotograferen

 Bij laag water kun je de meest verrassende structuren in het zand zien

 Dus we zijn lekker 'creatief' bezig en mijn boosheid en irritatie zijn weer helemaal verdwenen!

 Laat in de middag lopen we terug over de Duizendmeterweg



 Greet stapt weer op haar fiets en ik wandel bij ondergaande zon langs het Zwarteveldkanaal

 Ik heb nog net genoeg licht voor deze brilduiker. Wat een rare grote kop heeft ie eigenlijk ;-)

 Ik realiseer me dat ik nooit op tijd bij de uitgang kan zijn,  zeker niet als ik op mijn gemak van deze zonsondergang wil genieten

nou ja,  dan maar te laat.....

Dit is gewoon te mooi om zo maar aan voorbij te lopen!

Slotwoordje:

Het is donker als ik bij het parkeerterrein aankom, en dan....

De slagbomen die vanmiddag nog openstonden, zijn dicht,  ik kan er niet meer uit....

Nou,  misschien kan ik tussen de paaltjes door???

Ik kom bij de auto,  er zit iets onder de ruitenwissers,  een boete omdat ik hier na zonsondergang niet meer mag staan??  Het zou me niet verbazen, er zat tenslotte  wel meer niet mee vandaag.

Bril op,  licht aan,  en lezen, en een zucht van verlichting:   een briefje van Waternet met een uitrijkaart erbij,  ik kan naar huis!

Tja, soms zit het tegen, en soms zit het mee ;-)