Balgzandpolder

Wat gaat de tijd toch snel!  Deze serie foto's is al weer van een maand geleden, namelijk van 26 april.

Op die dag had ik samen met Gonnie een Vogelhut van Landschap Noord-Holland gehuurd, water-  en wadvogels,  dat leek ons wel wat.

We troffen een erg koude en gure dag, en mooi ochtendlicht zat er absoluut niet in.  We startten daarom wat later op de ochtend en hoopten dan misschien mooi avondlicht mee te kunnen pakken.

Hoe dan ook,  het is weer eens wat anders, en heel warm aangekleed gingen we vol verwachting naar de Balgzandpolder.

Bij aankomst gluren we eerst even door het nabijgelegen kijkscherm. De hoeveelheid vogels daar overtreft onze verwachtingen, vooral de honderden Scholeksters waren fascinerend om te zien.

Wat zal de hut ons gaan brengen?   We gaan gauw kijken......

Nou,  de hut valt in elk geval niet tegen.  Voor twee personen meer dan voldoende ruimte,
grote kijkgaten, en doordat de hut verzonken is, heb je een fijn laag standpunt.
Gelukkig geen glas zoals je de laatste tijd veel ziet in hutten, zónder vind ik echt fijner,
je hebt wat meer speelruimte met je lens, en,  dat is ook heel prettig,  wat meer contact met buiten.
Tja,  die koude wind,  die voelen we natuurlijk wel met dat open raam  ...  Muts op en handschoenen aan! 

De kou vergeten we gauw, er is namelijk genoeg te zien!

Aanvankelijk hebben we rechts nog tegenlicht,  door daarbij wat te overbelichten

is bij deze Tureluur een beetje high-key effect ontstaan.

Tureluurs zijn toch altijd leuke vogels om te zien 

met hun knal-oranje snavel en poten.

Af en toe piept de zon even tussen de dikke wolken door,

het oranje komt nu nog lekkerder uit.

Tureluurtje in het water,  zo zie je ze eigenlijk niet vaak.

Op het kleine schelpeneilandje voor de hut landt een Visdiefje.

Eventjes mooi poseren en weg is hij weer.

Vrijwel de hele dag zien we wat verder op het plasje een paartje slobeenden,

maar ze doen niets anders dan slobberen,

tot een Kluut te dichtbij komt en door het mannetje wordt weggejaagd.

Dat zijn natuurlijk de leuke fotomomenten!

De kluut verdwijnt zo snel hij kan,

en hij komt in deze blogserie ook niet meer terug.

Ik heb namelijk zoveel klutenfoto's,  dat ze een keer apart aan bod komen.

Overigens liet ik onlangs al wel de Klutenbalts- en paring zien.

Op het moment dat het mannetje de kluut te lijf gaat,

laat ook het vrouwtje Slobeend zich even goed zien.

's Middags nemen we even pauze om ergens weer goed warm te worden,

oh, wat smaakte die hete chocolademelk lekker!

Als we terugkomen zit er een mooie Wintertaling vlak voor de hut.

Hij speelt voor Slobeend want hij doet ook niets anders dan slobberen.

Uiteindelijk lukt het me toch om een foto te maken met zijn koppie boven water.

De Kievit laat zich ook regelmatig zien.

Als we het Logboek in de hut bekijken, dan zien we dat er ook pechvogels

geweest zijn, die alleen een Meerkoet zagen.

Wij mogen niet mopperen!

Een paartje Bergeenden zit de hele dag te ver weg,

maar komt dan toch eindelijk wat dichterbij.

Tijdens een stevige regenbui, dus weinig licht,

iso 3200 blijkt gelukkig nog best bruikbaar.

Gelukkig wordt het weer wat lichter.

We verbaasden ons er de hele dag over dat we bij het kijkscherm

zoveel Scholeksters zagen,  en hier bij de hut helemaal niet.

Maar dan komt er toch eentje aanvliegen.

Mijn lens is niet zo snel, maar de landing kreeg ik toch nog net te pakken.

Tja,  de regen was dan wel weer voorbij,  de wind niet ;-( 

Maar zolang we lekker bezig zijn met fotograferen voelen we de kou niet.

De hele dag heb ik dit vogeltje, dat telkens maar langs rende,  een Witgatje genoemd,

maar bij nader inzien denk ik dat het een Oeverlopertje is.

Het Oeverlopertje scharrelde geheel overeenkomstig zijn naam steeds langs de oever.

In zo'n situatie is het toch wel heel prettig dat er geen glas voor de kijkgaten zit,

want nu kunnen we onze lenzen gemakkelijker naar links of rechts draaien.

't Is inmiddels 19.00 uur en we zien het licht ineens beter worden,

zouden we nog een mooie avond krijgen?

Daar begint het wel op te lijken....

Ver weg,  in het avondzonnetje,   zit een vogel,  zó ver weg dat ik niet kan zien 

welke soort het is.  Ook te ver voor een redelijke foto dacht ik,  maar toch maar geprobeerd.

Héél erg gecropt, maar resultaten vallen mee ;-)

Even later is de vogel zo vriendelijk om wat dichterbij te komen

en kunnen we vaststellen dat het een Rosse Grutto is.

Tja,  en toen werd het weer donker,

dat mooie avondlicht kunnen we verder wel vergeten.

Tijd voor vertrek,  en oh wat is stoelverwarming in de auto aangenaam....

Slotwoordje:

Er zijn de laatste jaren enorm veel foto/vogelhutten, en juist daardoor hoeft het voor mij niet meer zo.

Deze hut vond ik echter verfrissend anders,  het is puur natuur.

Wat mij betreft dan ook voor herhaling vatbaar!

Wintergasten in winters AWD

Het wintert!  
En bij mooi winterweer wil ik altijd dolgraag naar de AWD. 

Het toeval wil dat er al een tijdje een afspraak stond  met Ghita voor afgelopen vrijdag om samen 'iets' te gaan doen,  en we waren er heel snel uit wat dat 'iets' moest worden:  
de AWD!!





We zijn er al even na half 9,  en aangezien de zon zich helaas niet laat zien,  is het nog te donker om te fotograferen. We proberen het af en toe wel, maar al die probeersels liggen in de prullenbak.

Tegen de tijd dat we bij de vosjes komen  is er meer licht,  en ja,

 de kans om een vos in de sneeuw te fotograferen laat ik natuurlijk niet voorbij gaan

Zo'n vossensnuit met sneeuw vind ik altijd een leuk gezicht, 

dus ook nog even een close portretje

Behalve tamme vossen,  is er nu ook een tam roodborstje!

Het is echt heel komisch om te zien hoe dit kleine vogeltje rondfladdert

tussen alle fotografen die zich om de vos hebben geschaard

Nou, een roodborstje in de sneeuw vind ik minstens zo leuk als een vos in de sneeuw!

Als we even een broodje eten in de schuilhut, krijgen we gezelschap van een koolmeesje.

Tja,  dan verruil ik natuurlijk wel even mijn broodje voor de camera.

Ik ben blij met dit plaatje,  het geel van het meesje komt zo mooi terug 

 in het gele mos op de boom.

Even later poseert een roodborstje nog een keertje mooi voor ons

Met de eerste winterse AWD-plaatjes op de geheugenkaart wandelen we vol goede zin 

naar de Wilde Zwanen. Er zitten grote groepen in het kanaal, maar wel allemaal ver weg

Deze foto's heb ik dan ook behoorlijk gecropt.

Eigenlijk wil ik best graag foto's maken waarbij je ook iets van de omgeving laat zien, 

maar al te vaak vind ik dan de foto te rommelig, en snijd ik toch weer van alles weg

Dit is ook een mega-gecropte foto,  de kwaliteit is daardoor niet meer optimaal, 

maar de Grote Gele Kwikstaart op dit plekje en in zo'n leuke houding is

 toch wel een plaatje waar ik blij van word

In de middag lopen we langs het Zwarteveldkanaal en daar is van alles te beleven,

zoals dit mooie en fijn getekende Krakeendje

Het IJsvogeltje scheert een paar maal laag over het water, 

en af en toe landt het in het riet, natuurlijk steeds veel te ver weg,

't  is dus niet veel meer dan een bewijsplaatje,

maar dan ook wel weer eentje om blij van te worden ;-)

Dit is eigenlijk een rare foto, maar juist daardoor vind ik hem wel grappig.

Het lijkt net of ik de Brilduiker met een groothoeklens gefotografeerd heb, 

met een weidse horizon erachter. Dat is puur gezichtsbedrog,  

de zgn. horizon is een deel van het water dat bevroren is, 

 op de volgende foto is dat beter te zien: 

De mooie Wintertaling in hetzelfde stukje water,  

en hier is duidelijker te zien dat de Wintertaling vlak voor het ijs zit.

Heel voorzichtig probeert het zonnetje door te breken,  

en de spiegeling van het riet in het water wordt nu prachtig goudkleurig. 

En als dan precies tussen die twee gouden vlakken de Wintertaling 

opvliegt boven de witte baan van ijs,  nou,  

dan kijk je heel tevreden op je schermpje naar de foto die je daar ziet verschijnen!

Wow,  zelfs  in de vergroting is ie  scherp! 

dus nog even een uitsnede van dezelfde foto

Tussen de rietstoppels zien we van alles scharrelen. 

Vogels die steeds spelletjes met ons spelen, net als we zo dichtbij 

zijn dat we kunnen zien wat voor vogel het is, 

 vliegen ze op, om tien meter verderop weer te landen. 

Geduld is een schone zaak, en uiteindelijk is het gelukt het om de Kramsvogel

van een redelijke afstand te fotograferen

evenals de Koperwiek

Slotwoordje:

De Grote Zaagbekken hebben we ook volop gezien, maar die beelden zijn niet door mijn selectie gekomen, zonder goed licht verandert de glanzende donkergroene kop van het mannetje  in zwart zonder detail.  De Zaagbekken behoren tot mijn favoriete wintergasten, net als de Wilde Zwanen, die ik trouwens ook nog graag wat spannender zou willen fotograferen. Nou, genoeg redenen  om binnenkort nog eens een rondje AWD te doen!

Zaterdagse K(l)iekjes

De derde serie van afgelopen zaterdag, en ook de laatste, maar oh,  ik had van elke vogel wel een eigen blogserie kunnen maken,  wat een superdag was dit!
Maar.... ook maandag.... en ook dinsdag  was ik in de AWD,  en wéér zoveel moois gezien,  dus reden om de k(l)iekjes van zaterdag   op te maken, zodat ik weer aan een verse voorraad foto's  kan beginnen.
Kliekjes/kiekjes?  Klinkt wellicht wat negatief, maar  door het drastisch inkorten van het oorspronkelijke  aantal geselecteerde foto's  is dit beslist  geen minderwaardige serie geworden, dacht ik zo...

Nou, ik begin niet met de beste,  dit piepertje staat er weliswaar best netjes op, 

maar  een fotogenieker plekje was wel aardiger geweest.

Of zullen we gewoon maar zeggen:  Mooi in zijn natuurlijke omgeving ;-)

De sneeuw is vast niet zijn natuurlijke habitat, maar zo'n klein vogeltje in de witte vlakte,  het heeft wel wat vind ik. Ik denk dat het een Graspiepertje is, maar zeker weten doe ik het niet

Ik heb een heel fijn plekje gevonden langs een van de kanalen,

 ik zit hier heerlijk te genieten in het zonnetje en het een na het andere mooie vogeltje laat zich zien,  

zoals  het mannetje Wintertaling 

En het echtpaar Wintertaling

En een Bont Strandlopertje in spiegelbeeld

en een Snipje,  maar welke snip?

Ik heb nooit eerder Snipjes gezien, dus dit moest ik thuis opzoeken.

Het zou een Watersnip kunnen zijn... maar als hij kleiner is, lees ik, 

 dan is het een Bokje.

Tja,  dan weet ik het dus nog niet.

Maar wacht even.... ik heb nóg een foto,  met twee snipjes!

Ondanks diafragma F/9  heb ik het voorste snipje niet scherp,

 ik had dit plaatje dus bijna weggegooid, 

maar nu zie ik dat ik twee verschillende snippen te pakken heb,  

het kwartje valt dus:

De grote is de Watersnip,  en de kleine is het Bokje

En nu ik het verschil zie,  weet ik dat dit, net als de eerste foto,  het Bokje is.

Kenmerkend is, behalve het verschil in formaat,  o.a. de bredere gele streep over de romp bij het Bokje.

Een ander verschil is een dunne gele streep  midden op de kop van de Watersnip, 

die heeft het Bokje niet

Nog meer leuks:  een Witgatje

Niet alleen op, in en bij het water  valt er van alles waar te nemen,

 ook de lucht moet ik  in de gaten houden, 

al zijn het 'maar gewoon Knobbelzwanen'.

ze leveren wel een aardig plaatje op

Hier ben ik best een beetje trots op, nooit eerder had ik een buizerd zo netjes in beeld!

En dan de laatste beelden van deze serie,  wellicht wel de mooiste die ik maakte
op deze geweldige winterse zaterdag:
Grote Zaagbekken


Schreef ik laatst dat de Wilde Zwanen mijn favoriete wintergasten zijn,  nou, ze worden op de voet gevolgd door deze prachtige Grote Zaagbekeenden, en wat is het  dan een groot feest als je daar een mooie serie van kunt schieten: 

Goh,  ik heb tussen deze foto's door zelfs even mijn mond kunnen houden  ;-) 

Ben er zelf stil van???

Slotwoordje:
Bij de inleiding schreef ik het al,  ik was zo gelukkig om ook maandag en dinsdag in de AWD rond te mogen struinen,   en, wat spannend......  dat deed ik  met   'vreemde mannen'  ......
Die avonturen komen de volgende keer!