Opaalkust - deel 1

Eind april hadden Gonnie, Yvonne en ik een heel leuk tripje op onze agenda staan:

De Opaalkust!

Ik heb gemerkt dat veel mensen helemaal niet weten waar dat is, dus even een kleine toelichting: 

we gingen naar Noord Frankrijk, meteen ten zuiden van Calais ligt een prachtige kuststrook, waar witte zandstranden worden afgewisseld door hoge kalkrotsen en spannende keienstrandjes.

Het binnenland is een vriendelijk glooiend landschap.

Geen wonder dat deze Opaalkust in trek is bij fotografen, en ook wij gingen ons hier dus eens proberen uit te leven op landschapsfotografie.

Hoe prop je vier dagen fotograferen in een blogje?

Tja,  dat betekent heel streng selecteren, maar dan nog houd ik teveel foto's over.

In deze serie daarom de eerste twee dagen,  dagen waarin we echt even op gang moesten komen, want landschap fotograferen is toch niet zo gemakkelijk als het lijkt.

De eerste ochtend gaan we naar Fort Vauban bij het dorpje Ambleteuse. Hoewel we door behoorlijk hoog en sterk stromend water moeten waden om op de gewenste plaats te komen,  blijkt de waterstand toch al te laag te zijn voor ons doel: spelen met lange sluitertijden.

Van de foto's die ik tegen beter weten in toch gemaakt heb,  vind ik er niet eentje blogwaardig.

Kijk,  zo schiet het lekker op met de selectie ;-)

Tegen alle verwachtingen in is het stralend weer!

De vriendelijke wolkenluchten doen ons besluiten om het 's middags anders te doen,

geen statief,  geen grijsfilters,  nee,  we gaan  lekker ontspannen 'toeristje-spelen'.

Gewoon een beetje rond rijden,  genieten van de omgeving,

en hier en daar uitstappen voor een kiekje

van de uitbundig bloeiende koolzaadvelden.

Deze panoramafoto maakte ik op een andere ochtend, maar hij past  beter in deze serie.

Toch handig dat je zo'n panorama kant en klaar uit je camera kunt toveren,

langzaam meedraaien en ratelen maar.

Wel even groot bekijken!

(maar dat geldt natuurlijk voor alle foto's)

We rijden naar de Cap Blanc Nez,  de beroemde witte krijtrotsen.

Van bovenaf hebben we een prachtig uitzicht.

Daarna dalen we af naar het strand om deze witte kliffen te bekijken.

Wow,  imposant!

Hier gaan we beslist een keertje terugkomen bij mooi avondlicht.

Althans, dat nemen we ons voor,  we moeten natuurlijk afwachten wat het weer gaat doen.

Er is voor de hele week bewolking en regen voorspeld,

we zien wel, deze eerste dag is in elk geval een kadootje.

's Avonds worden we weer  fotograaf in plaats van toerist.

Statief en filters worden stelling in gebracht voor de zonsondergang.

Een heerlijke afsluiting van onze eerste dag Opaalkust.

Als we de volgende ochtend de gordijnen openen zien we wéér een blauwe lucht,

om te fotograferen is dat eigenlijk niet ideaal, maar het is natuurlijk wel veel beter dan regen.

Na het ontbijt rijden we naar een klein strandje bij Audresselles.

Het is hoog water, maar de rotsen en keien zijn nog goed te zien.

Het waait hard en de zee is onstuimig, prachtig!

Dank zij de Lee Big Stopper kan ik ondanks het heldere licht

flinke lange sluitertijden halen.

Tja,  die sluitertijden en de belichting zijn dan ook het probleem niet,

maar het juiste standpunt, brandpuntsafstand en compositie vind ik vreselijk moeilijk.

Hoe maak je hier nu een echt aansprekende foto?

Ik heb echt het gevoel dat ik hier meer uit had kunnen halen,

maar balancerend op de stenen kun je natuurlijk ook niet gaan en staan waar je wilt.

 Lekker hè, meteen een excuus verzinnen ;-)

Bij deze foto dacht ik een geweldige plaat te hebben geschoten,

zo eentje, waarbij je niet weet waarnaar  je kijkt.

Is het een groots en woest landschap vanaf een hoog punt?
Of toch gewoon een paar kleinere keien en rotsen?

Eenmaal thuis zag ik die spanning niet meer zo,

maar ik geef de foto het voordeel van de twijfel.

Op ons wensenlijstje staan de Mosselbanken, we hebben er prachtige foto's van gezien,

dus dat gaan wij ook wel eventjes doen ??

We zijn best goed voorbereid,  we weten waar ze staan, 

en bij welk getij je ze kunt zien en fotograferen.

Maar als we 's middags op pad gaan is er geen mosselbank te zien.

Nee, zegt een dame,  jullie moeten bij Wissant zijn.

Op naar Wissant, en weer geen mosselbanken, en ook geen bunkers die daar moeten staan.

Later komen we er achter dat die bunkers verwijderd zijn.

Wéér gevraagd naar 'les bouchots' ( mosselbanken),  en weer terug verwezen naar de plek waar

we eerst stonden.   En ja hoor,  het water is nu verder gezakt:  we zien mosselbanken.

Toch moet ik nog een hele poos wachten om er iets mee te kunnen doen, 

want het water staat nog te hoog om er bij te komen.

Wat restanten van een oude boot zijn als eerste bereikbaar.

Ik kan me niet meer precies herinneren hoe ik hier stond, 

maar het lijkt net of ik  midden in de zee sta ;-)

Wat me opvalt is dat de bootrestanten net niet lekker scherp zijn.

Ik vermoed dat dit komt doordat  de stabiliteit van het statief tijdens de sluitertijden van 20 seconden toch te lijden heeft gehad van de sterke stroming van het zeewater en de harde wind.





(Gonnie en ik in actie, foto gemaakt door Von)

Een uurtje later komen de mosselbanken een beetje binnen ons bereik.

de mooie palenrijen daarachter, daar konden we niet bijkomen.

Zoals op de voorgaande foto's te zien is, geeft de bigstopper nogal blauwe kleuren,

ook al heb ik de kleurtemperatuur flink opgeschroefd.

Ook bij deze foto was dat het geval, waardoor ik hem eigenlijk erg saai vond.

Sinds kort heb ik de Nik Software Collection,

en ik heb wat zitten spelen met Color Efex Pro.

Wow!  Nu is het net of ik er 's morgens bij mooi ochtendlicht stond.

Gemanipuleerd dus,  maar wel mooi ;-)

Slotwoordje:
Ik heb een paar keer de Big Stopper genoemd, dit is een grijsfilter dat de sluitertijden 10 x langer maakt.  Het filter is zó donker, dat je eerst moet scherpstellen en je sluitertijd berekenen, en dan pas je filter voor de lens moet plaatsen, omdat je door het donkere filter niets meer ziet.  
Dat wil zeggen:  zo werkt het bij traditionele spiegelreflexcamera's.
Mijn fullframe Sony A99 werkt volgens een ander principe,  en dat blijkt een groot voordeel te hebben:  Ik kan ook mét filter alles zien en  de autofocus en belichtingsmeter blijven gewoon functioneren, wat een heerlijk gemak!

Back to the beach

Back to the beach... als redelijk nuchtere Hollandse meid vind ik Engelse titels eigenlijk nergens voor nodig, maar,

laten we eerlijk wezen, ' Back to the beach'  klinkt toch net wat lekkerder dan 'Terug naar het strand'. 

Maar goed,  Engels of gewoon ons eigen taaltje:  helemaal volgens mijn voornemens ging ik weer met de camera naar het strand.

Heel gek toch,  ik kom al een jaar of elf met grote regelmaat in Zandvoort, met name in de wintermaanden. Maar fotograferen op het strand?  Na de eerste jaren kwam het er vrijwel nooit meer van. Ik kwam er zo vaak dat het te gewoon werd. Het overkwam me zelfs regelmatig dat ik een paar dagen aan de kust was, en geen voet op het strand zette.  Jammer toch!  Maar gelukkig heeft mijn plan om strand en zee in beeld te brengen mijn ogen weer geopend,  en zelfs als ik nu alleen maar een flinke strandwandeling maak, dus zónder camera,  zijn mijn zintuigen ingesteld op fotografische mogelijkheden. En dat zijn er veel.... 

Terug naar vrijdag de 10e januari. 

In de tweede helft van de middag ga ik het strand op met de 24-70mm lens op de camera.

Er is mooi, warm, laag zonlicht,  en wat komen die door de wind gevormde structuurtjes nu mooi uit.

Gauw even op de knietjes, maar eigenlijk heb ik andere plannen:

De Lee-filters heb ik bij me om bij de branding met lange sluitertijden te spelen.

Dat valt nog niet mee om daar wat moois  van te maken.

Maar bij het bestuderen van deze beelduitsnede viel het me op dat de luchtbelletjes

 links onbewogen zijn, terwijl de rest van de branding duidelijk in beweging is.

Vond het daardoor wel een heel apart plaatje.

De wintermiddagen zijn zo kort ;-(

Voordat ik het weet gaat de zon al weer onder,  

en ook hierbij wil ik wat doen met de filters.

Kwam er al gauw achter dat het grijsverloopfilter in deze situatie niet werkt,

de lucht wordt dan donkerder dan de spiegeling in het water

en dat oogt heel onnatuurlijk.

Ook het grijsfilter voor langere sluitertijden blijft uiteindelijk in de tas.

We zouden hier in Zandvoort mooie stenen, paaltjes of strekdammen of zo moeten hebben,

dan kan zijde-achtig water door lange sluitertijden heel mooi uitpakken.

Maar niet getreurd,  ook zonder de filters heb ik toch best een paar 

aardige plaatjes gemaakt, al zeg ik het zelf.

De volgende dag ben ik er weer,  wederom bij laag zonlicht in de middag.

De wind is naar het westen gedraaid,  en de branding bevat grote hoeveelheden schuim.

Het valt me op dat er zulke mooie kleurtjes in zitten,

maar zo'n plaatje van bovenaf is toch wel wat saai.

Door de knieën dus voor een lager standpunt, en wat spelen met scherptediepte

Of tegenlicht vangen, waardoor er van die mooie schitteringen ontstaan

Ik heb het wel naar mijn zin!

Nog een beetje dichterbij voor deze leuke 'Beachbubbles'

Hihi,  weer Engels ;-)    

En toen ging het mis:

Een flinke klodder schuim waaide tegen de frontlens

en ik kon poetsen wat ik wilde,  de vettige aanslag kreeg ik met 

alleen een lensdoekje niet weg.

Einde oefening dus, en  naar huis voor het serieuze schoonmaakwerk.

Slotwoordje:

Ik had deze serie eigenlijk gisteren willen plaatsen, maar na een heel drukke werkdag ontbrak het me aan energie en inspiratie.

En waarom nou juist gisteren?   Omdat mijn blogje toen jarig was! 

Gisteren precies 4 jaar geleden ging mijn blog online. 

Ik had toen eerst wat 'geschiedenis' geplaatst,  en toen ik terugkeek wat mijn allereerste foto's waren, zag ik tot mijn verrassing Zandvoort !

Het is dus écht 'Terug naar de beach' !

La Hoëgne in de herfst

Afgelopen zomer combineerden Gonnie,  Yvonne en ik een bijzonder uitstapje 'Dassen gluren' in de Ardennen met een bezoekje aan La Hoëgne als voorbereidend werk voor de herfst.  We waren meteen verrukt van dit mooie wildwaterriviertje, dus de plannen stonden al snel vast: begin november gaan we terug! 

Vorige week sloeg wel de twijfel toe,  toen de weerberichten  regen, regen en nog eens regen voorspelden, maar we waagden de gok en stonden zondag 3 november rond de klok van 11 uur op de plaats van bestemming. En het was droog!!  

Vorige keer bleven we op het eerste-de-beste aantrekkelijke plekje hangen,
terwijl er vast en zeker veel meer moois te zien is.
Dus hoe moeilijk het ons ook valt:  

We gaan nu eerst langs La Hoëgne aan de wandel, om te kijken en  te genieten,
en de camera blijft nog even in de tas.

f/9 - 3,2 sec

Pas als we genoeg indrukken op gedaan hebben is het tijd om te fotograferen.
Tja,  die indrukken....
Al te veel kale bomen, dus niet meer zo heel veel herfstkleuren,
we hadden echt meer kleurenspektakel verwacht.

f/4.5 -   1/6 sec

Daarentegen wel héél veel water!

Naar verluidt staat het water zo'n 25cm hoger dan normaal in dit seizoen,

even met kaplaarzen aan in het riviertje stappen voor een mooier

standpunt zit er vandaag dus niet in.

f/13 -  3,2 sec

Natuurlijk laten we onze dag hier niet door verpesten, en we stoeien enthousiast

met lange sluitertijden om het wilde water zijdezacht te maken.

Vanaf de kant zoeken we zorgvuldig  naar mooie standpunten.

De paddenstoel in de voorgrond leek me wel aardig,

maar het lukte me niet om zowel paddenstoel als het landschap goed scherp te krijgen.

f/10 - 3,2 sec

Niet vergeten om ook op details te letten!

Zoeken dus naar een blaadje op een steen, omgeven door kolkend water.

Ik vind hem wel geslaagd.

f/10  - 3,2 sec

 Nog maar eentje,  nu meer herfstkleurtjes,

maar ook meer bladeren,  waardoor ik toch de voorkeur aan de 

eerste geef,  die vind ik 'stijlvoller'.

En dan...terwijl we steeds meer in ons element raken, begint het te regenen,  

en het lijkt niet meer op te houden.

We proberen tegen beter weten in nog door te gaan, paraplu boven de apparatuur, 

het lijkt even te helpen, maar dan slaat de wind continu regendruppels op lenzen en filters,

dus helaas,  we moeten capituleren.

In de stromende regen ontmoeten we nog een stel verzopen katten:

Johan van de Watering,  met een groepje workshopdeelnemers.

Johan ( die dank zij Facebook direct weet wie wij zijn ) heeft een goed idee: 

Warme chocolademelk in het plaatselijke café!

Dat smaakt voortreffelijk, en als we weer buiten staan is het nagenoeg droog.

En bijna donker ;-(

f/7,1 -  13sec

Dat laatste schemeruurtje pakken we toch nog even mee,

grijsfilter is nu nauwelijks nodig,  de sluitertijden zijn lang genoeg ;-)

Als het écht donker is en het wederom begint te regenen

pakken we in en rijden we naar ons hotel, want joepie,

we blijven hier nog een paar dagen!

Onze ruime familiekamer in het Van der Valk Hotel Verviers blijkt helemaal aan onze behoeftes te voldoen:

Een flinke balustrade, die in een mum van tijd is veranderd in een droogrek voor natte kleren...

en een extra bed om de foto-apparatuur te drogen te leggen ;-)

Als we zelf ook weer warm en droog zijn, gaan we gezellig en lekker eten,

en daarna kruipen we als een stel jonge schoolmeiden al giebelend met zijn
drieën op het grote bed om foto's te kijken.

Knotsgezellig en dikke pret!

En toen lekker slapen en morgen gezond weer op.

De maandag sla ik nu even over, die gaat binnenkort in aparte blogserie voorbij

komen,  dus door naar de dinsdag.  We willen  alle drie dolgraag nog eens in de

herkansing bij La Hoëgne,  dus om tien uur staan we er weer.

En het is droog!

f/18 - 15 sec

We vinden een prachtig plekje met een boom vol zwammen langs het water.

Heleboel overzichtsfoto's gemaakt, en allemaal weggegooid als zijnde te rommelig.

't Is toch echt niet gemakkelijk hoor.

Dan maar alleen de zwammen met het stromende water erachter,  ook mooi toch?

f/14 - 4 sec

Verderop weer wat nieuwe pogingen om La Hoëgne mooi in beeld te krijgen, 

het begint ergens op te lijken, maar het is het nog niet.

Het waait vandaag meer, waardoor de bladeren bij

de langere sluitertijden wel erg bewogen zijn.

f/10 - 6 sec

Ja!  nu heb ik een plekje gevonden waar ik wat mee kan,  ik zit lekker laag,  

en slaag er in de meeste kale bomen en de teveel bewegende bladeren enigszins uit beeld te houden.

f/18 - 13 sec

Ik kan hier wel uit de voeten,  dat wil zeggen de voetjes kunnen in het water ;-)

En het statief ook.

Stukje doorschuiven dus,  en stenen wat prominenter in de voorgrond.

f/18 - 15 sec

Nog een stukje verder doorgeschoven, ik krijg er schik in!

f/18 - 13 sec

Maar verdorie, spat dat water nu zo erg?

Filters zitten weer helemaal vol met druppels.

Poetsen maar weer, maar het is dweilen met de kraan open,

want.... het regent weer ;-(

We kijken hoe laat het is, 13.00 uur, eerst maar even schuilen en

tijd voor een boterhammetje.

Het wordt intussen niet droog,  en eensgezind besluiten we om in te pakken en naar huis te gaan.

Dat blijkt achteraf een goede beslissing,  

want het is die dinsdag nooit meer droog geworden....

Slotwoordje:

De regen was best wel een spelbreker, waardoor we fotografisch gezien niet konden doen wat we wilden, maar ja,  dat wisten we van tevoren. Dus niet zeuren.

En ik zeur ook beslist niet, want wat hadden we gezellige dagen!!  Zonder meer voor herhaling vatbaar, zélfs met regen, maar liever droog natuurlijk ;-)

Nog zo veel te leren...

Tussen alle herfstachtige dagen door, was het afgelopen zondag heel aardig weer,  en eindelijk kwam het er weer eens van om gezellig met Von een dag 'buiten te spelen''. 

Als speelterrein kiezen we de Hoorneboegse Heide,  die,  in tegenstelling tot andere Gooise heidevelden wél mooi in bloei staat.

Ik heb geen vastomlijnde plannen in mijn hoofd, ik ga gewoon eens lekker spelen en experimenteren, want ik heb echt nog zó veel te leren,  oefening baart nog steeds niet altijd de gewenste kunst ;-)

En zo lopen Von en ik heerlijk over de hei,  en willen we eerst maar eens op 

landschappen gaan oefenen.  Wat is dat toch moeilijk!

We zoeken naar lijnen en diepte,  en vinden ze niet ;-(

Thuis zie ik dat de pol heide op de voorgrond toch wel diepte  geeft,

en besef ik dat het beeld door je groothoek wezenlijk anders is dan je eigen blikveld,

iets om in mijn oren te knopen!

Ook een wolkenpartij kan voor diepte zorgen,

en dat zag ik dus ook pas ná het maken van de foto.

Echt,  ik heb nog zóveel te leren!

We dromen vaak over een mooie reis naar Schotland of IJsland,

maar nu zeggen we tegen elkaar dat we toch eerst nog veel meer moeten oefenen 

op landschappen, want stel je voor,  ga je op reis,  blijk je helemaal niet de foto's te

kunnen maken waar je van droomt ;-)

De wolkenpartij vraagt om oefenen met de bigstopper,

we willen zo graag van die bewegende wolken.

Met de combinatie van bigstopper, grijsverloopfilter en polafilter

is dit het resultaat bij een sluitertijd van 30 seconden.

Het begint ergens op te lijken, maar de wolken zouden meer ruimte mogen?

Camera gedraaid,  en de wolken hebben nu inderdaad meer

ruimte om uit te waaieren,  maar ja,  de compositie is verder niet

echt interessant.

Maar goed,  we zijn weer een poosje heerlijk bezig geweest,

en al doende leert men.

Ik ben trouwens heel blij met mijn Sony A99.

Von ziet met de bigstopper voor de lens vrijwel niets meer,

het beeld wordt helemaal donker,  mijn live-view laat het beeld wél zien, top!

Als het meer en meer bewolkt wordt laten we de landschappen voor wat het is, 

en gaan we lekker rommelen met de macrolens.

Von wil bokeh-bubbels maar krijgt het niet voor elkaar,

wat gek, dat moet met haar apparatuur toch ook lukken?

We zijn een hele poos zoet,  wisselen van camera,  en ja, 

 het lukt mij toch echt wel hoor.

Verder oefenen,  en dan is Von blij,  ze heeft bubbels!

Dit is een van de oefenplaatjes. 

De bubbels kosten me niet meer zo veel moeite, maar wat me mateloos

boeit zijn die onscherpe, beetje dubbele randen in de achtergrond,  

waardoor je beeld iets schilderachtigs krijgt.

Hier zijn ze bij toeval een beetje te zien,  maar ik ben er nog niet

achter hoe ik ze bewust in beeld kan krijgen.

Ik zei het toch al?  ik heb nog veel te leren ;-)

Dit varenblaadje met herfstkleurtjes was een projectje van Von.

Ze liet mij een prachtige scherptediepte zien,  

die ik maar niet voor elkaar kreeg.  

Het is dan echt leuk om je er in vast te bijten,  tot dat het wel lukt.

 Ik ontdek een wereld van verschil door slechts een heel klein beetje te draaien met de camera.

Overigens weet ik nu al dat Von de mooiste foto hiervan moet hebben,

want haar Nikon weet als geen ander de warme herfstkleuren vast te leggen.

Tijdens het dagje heide met Ghita had ik al heerlijk met de hei gespeeld,

en dat kan ik nu ook niet laten

Om te voorkomen dat ik weer dezelfde plaatjes schiet,

duik ik nóg lager tussen de heidestruikjes.

Hierdoor krijg ik meer bomen en lucht in beeld,

en daardoor weer die leuke bubbeltjes

Een experimentje,  het is nog niet wat het wezen moet,  

ik zou graag ergens een scherp onderwerp zien,

maar ik ben toch al blij dat ik dit bijzondere effect heb weten te bereiken.

Zo'n dagje spelen en experimenteren is gewoon zó leuk!

Als we een spin tussen de hei vinden, 

zijn we meteen allebei weer een poosje lekker zoet.

Zoeken naar de juiste scherptediepte : scherpe spin en zachte achtergrond,

't is gelukt, ja ja,  in de afgelopen jaren heb ik toch wel wat geleerd ;-)

Slotwoordje:

Ik heb genoten van dit dagje, het is gewoon écht leuk en leerzaam om zo samen een dagje van alles en nog wat uit te proberen. En een verslagje hiervan past toch helemaal bij het doel en de titel van mijn blog!

Oost, West, Thuis best...

Steeds vaker zijn Von en ik bereid om meer kilometertjes te maken voor een mooie, leuke of interessante foto-locatie. Zoals bijvoorbeeld laatst naar het Wildpark Alholter Schweiz.
Maar ook zijn we regelmatig buiten onze regio op zoek naar geschikte plekjes om met onze Lee-filters te spelen.  
Vorige week zondag deden we weer zo'n speurtocht, maar het wilde niet zoals wij wilden,  en toen het ook nog ging regenen besloten we  om maar naar huis te rijden.
Precies toen Von mij thuis wilde afzetten, zagen we voor ons de lucht  openbreken, dus we keken elkaar aan en zeiden in koor:  
Doorrijden!  en kijken of we bij de Loenderveense Plas iets kunnen doen!  
De Loenderveense Plas ligt echt letterlijk bij ons om de hoek, maar we hadden er stom genoeg nog nooit aan gedacht om daar eens de filters uit onze tas te halen. We wisten n.b allebei dat er daar wat restanten van een steiger in het water staan, daar zijn vast wel wat mogelijkheden?

Bij aankomst was ik even teleurgesteld, want er lag een bootje voor de paaltjes. 

Even snel een 'snapshot'  met alleen het grijsverloopfilter voor de lens, 

 ja,  hier kunnen we toch wel iets leuks gaan doen, denk ik

Dus de Big Stopper komt eindelijk weer eens uit de tas, 

wow,  wat is het dan toch een verrassing wat er na 30 seconden op je schermpje verschijnt

Met zorgvuldig kaderen lukt het ook om alleen de paaltjes in beeld te zetten,

ook al was het bootje uiteindelijk beslist geen stoorzender.

De allereerste keer dat we de Big Stopper gebruikten ( op het Hulshorsterzand ) 

was ik zwaar teleurgesteld  over het resultaat.

De foto's waren namelijk veel te blauw.

Nu, met het water er bij,  vind ik dat blauwe effect juist wel mooi

Maar inmiddels weet ik dat je de kleuren realistischer  kunt krijgen

door de kleurtemperatuur extreem te verhogen. 

Dat heb ik natuurlijk ook even uitgeprobeerd

We treffen het echt,  licht en lucht veranderen van minuut tot minuut,

wat een fotografische mogelijkheden!

Op zeker moment was de wolkenlucht zo mooi, dat ik het zonde vond 

om die door een lange sluitertijd te laten vervagen, dus toen heb ik de

Big Stopper verwijderd,  en alleen het grijsverloopfilter gebruikt.

Ik vergat de kleurtemperatuur terug te zetten,  en dat leverde verrassende

kleuren op, zo zag het er in werkelijkheid niet uit, 

 maar dat hoeft toch ook niet altijd?

De horizon plaats je bij voorkeur op 1/3 of 2/3 van je compositie.

Om die reden heb ik vooral foto's gemaakt in het staande formaat,

alleen dan passen voorgrond en lucht een beetje volgens de regels in beeld.

Bij dit beeld heb ik een uitzondering gemaakt en de horizon in het

midden geplaatst,  omdat er volgens mij zo een mooi evenwicht

is tussen lucht en water

Het was nog te vroeg voor het blauwe uurtje, maar door een beetje te spelen met

 kleurtemperatuur kun je de boel  aardig voor de gek houden ;-)

Hier vind ik de horizon in het midden iets minder geslaagd, maar het kan m.i wel

Slotwoordje:

Op een gegeven moment hoorde ik Von uitroepen: 'Ik heb een Bas Meelker !!'

Nou, dat is toch wel zo ongeveer het ultieme wat we willen,  en al durf ik dit nog niet echt 'Bas Meelkers' noemen,  ik  ben toch best wel tevreden over deze resultaten,  en dat gewoon bij ons om de hoek :

Oost West,  Thuis best!