Oudewijvenzomer

Winter - lente - zomer - herfst - winter - lente - zomer - herfst - winter -   etc. etc.

Dat is de gebruikelijke volgorde van de seizoenen, een heerlijke afwisseling,  maar nóg afwisselender wordt het als de seizoenen die regelmaat eens helemaal in de war gooien.

Winter?  hebben we nauwelijks gehad,  het bleef herfst.

Lente?  is zo ongeveer overgeslagen,  een lange zomer kwam er voor in de plaats.

Vervolgens kwam de herfst nauwelijks van de grond, het bleef maar nazomeren,  met zelfs in november nog regelmatig een 'oudewijvenzomer'.  

Kwam het misschien daardoor dat ook de herfstkleuren dit jaar zo onvoorspelbaar waren?

De echte volle kleurenpracht bleef uit,  in mijn beleving volgden wat kleurtjes elkaar schoorvoetend op, maar toen kwamen laat in november dan toch eindelijk de beuken op kleur.

Juist dat weekend hadden Gonnie, Yvonne en ik het Lowland Photo Festival ( in Bornem België ) op de agenda staan. Dat begon op de zaterdagochtend al vroeg, en om niet 'midden in de nacht'  al op pad te moeten gaan ( ja, we zijn, heel toepasselijk, een stelletje 'ouwewijven')  besloten Von en ik op vrijdag al naar het zuiden af te zakken, en onderweg naar de Oisterwijkse Bossen en Vennen te gaan.

Het bleek een prachtige vroege ochtend te zijn die vrijdag,  maar ja,  

ouwewijven hè,  we waren er pas aan het eind van de ochtend.  

De sfeer is bij dit vennetje nog net een beetje te proeven.

Daarna werd het nog weer eens zo'n oudewijvenzomer,

volop zon en aangename temperatuur.

Heerlijk!  maar om te fotograferen iets minder, de sfeer kreeg ik er echt niet in.

Nog wat geprobeerd met de horizontale bomen en schaduwen,

maar het blijft in mijn ogen toch gewoon een kiekje.

Camera omhoog dan maar.

Hmmm zo heb ik beslist betere foto's gezien.

Drie van de vier bomen komen netjes uit de hoeken, dat wel,  

maar ik mis diepte in de foto.

Von en ik zijn heel streng voor ons zelf geweest:

Alleen de 24-70mm lens mee ( in het geval van Von 24-120mm)

Het lijkt ons namelijk niet echt verstandig om in het komend weekend alle spullen

in hotelkamer of auto achter te laten.

Maar we zijn allebei macroliefhebbers... de details lonken....

Dus toch maar eens kijken wat ik met de 24-70mm  met details kan doen.

Valt nog niet tegen,  en beter dan de bosfoto's, dacht ik.

Maar eigenlijk willen we herfstkleuren langs de vennen zien en fotograferen.

We blijken aan de verkeerde kant van het gebied te lopen. 

Na tips passen we onze geplande route aan,

maar ondanks kaart en paaltjesroute gaan we fout en 

raken we helemaal de weg kwijt.

Aan twee oudere dames (oudewijven  klinkt nauurlijk niet respectabel)  

vragen we de weg.

Hun antwoorden in onvervalst Brabants kunnen we  niet verstaan !

Oud besje.

Wel toepasselijk ;-)

Uiteindelijk vinden we de weg weer,  en de vennen, maar herfstkleuren?  

Nee, helaas niet.

Dan maar even spelen met de reflecties in het ven,

een beetje bibberig en rimpelig,

tja,  oudewijven  hè ?

Slotwoordje:

De 300.000e pageview  zit er aan te komen!

Macro in de AWD

Dinsdag 11 juni,  een dag waarop eindelijk de wind eens ging liggen,  en bovendien een dag dat de al dagenlang hardnekkige bewolking aan de kust langzaamaan oploste en plaats maakte voor de zon.

Ghita en ik bleken toevallig allebei vrij te zijn!  Een afspraak was toen heel snel gemaakt:


Tijd voor macro in de AWD!

Zo langzamerhand wordt het toch wel eens tijd om  vlindertjes fotograferen,
die heb ik dit jaar nog helemaal niet voor mijn lens gehad.

Ghita heeft zelfs een speciale wens op dit gebied:  

Parende Icarusblauwtjes....

En laten we die nou al vrijwel meteen vinden!

De Icarusblauwtjes nemen er alle tijd voor

en tonen ons allerlei leuke standjes

Wow!  Ik had dit prachtige vlindertje überhaupt nog nooit mooi gefotografeerd, 

en dan nu twee tegelijk!

Dat werd wel een lastig dilemma:

Twee blauwtjes,  dus twee koppies om scherp in beeld te krijgen.

Het was dus steeds draaien en zoeken om beide Icarusblauwtjes
op gelijke afstand van de lens te krijgen, maar dat lukt natuurlijk niet altijd.
Een kleiner diafragma, ofwel grotere scherptediepte,
is dan de oplossing,  maar omdat ik beslist de achtergrond rustig wilde houden
heb ik toch gekozen voor een relatief groot diafragma ( f/6.3)
Tja, daardoor vallen de vleugels niet helemaal in het scherptegebied,
en dat is toch wel jammer, want juist die prachtig getekende vleugeltjes
zijn zo mooi.

Toch ben ik blij met deze foto's,  kleuren, licht  en sfeer spreken me erg aan. 

Wat verderop duiken we in de nattigheid van het veenmos voor de Ronde Zonnedauw.

Hoe vaak heb ik al niet geprobeerd om daar écht mooie foto's van te maken....

Het is gewoon te klein,  het groeit op te rommelige plaatsen,  of ....
.... ik kan het gewoon niet :-(

Ook vandaag wil het me niet lukken, maar er zitten wat onfortuinlijke

juffertjes vast in de kleverige tentakels van het vleesetende plantje

en die leveren gelukkig wel wat geslaagde plaatjes op

Wie eet nou wie?

Dit heb ik nog niet eerder gezien:

Het azuurjuffertje eet van de Zonnedauw!
Een soort tegen-aanval??

Later op de middag meen ik een heel aparte bloem te zien :-)

Had vast mijn bril niet op!

Ghita weet veel meer van vlinders dan ik, en herkent het 

Bruine Blauwtje

Ik kan net nog een foto van de zijkant maken, voordat het blauwtje wegvliegt.

Wat gek nou toch eigenlijk,  bij deze foto lukte het om een vrijwel egale achtergrond

te krijgen, maar als ik dan naar de Icarusblauwtjes kijk,  dan vind ik daar de achtergrond

met wat kleur er in,  toch eigenlijk veel mooier,  daar zit meer sfeer in.

Verrassend toch,  hoe je steeds anders naar foto's gaat kijken.

Je raakt nooit uitgeleerd en uit-geëxperimenteerd

Over experimenteren gesproken:

In de mooie Beukenlaan  zijn we lekker aan het 

spelen gegaan met de prachtige varens die daar groeien

Spelen met licht dat door de beuken valt,

wat leuk om te doen en wat een verrassende effecten!

Slotwoordje:
En zo waren we de hele dag weer heerlijk zoet!
Eigenlijk was er een andere fotoserie aan de beurt,  vogeltjes,  maar na grutto's en roodborsttapuitjes vond ik het leuker om eerst weer even wat anders te plaatsen, ik houd nu eenmaal van een beetje afwisseling. Vogelliefhebbers komen dus de volgende keer weer aan hun trekken, tot dan...

Elswout in gouden herfstgloed

Net als héél veel andere mensen gingen Von en ik afgelopen zondag op pad om van de uitbundige herfstkleuren te genieten,  en natuurlijk gingen we die ook fotograferen. We kozen voor Elswout en we hebben afgesproken om dit keer echt voor de herfstlandschapjes te gaan,  dus alleen de standaardlens mee ( Von de 24-120mm, en ik de 16-80mm, die bij mijn cropfactor van 1,5 precies hetzelfde bereik heeft).
De macrolens moest thuisblijven, hadden we streng tegen ons zelf gezegd,  want we weten hoe we zijn, voor we het weten liggen we weer de hele dag op de grond en vergeten we de landschapjes ;-)

Toch zitten we al  gauw weer op de grond ;-)

Von ontdekt dit varentje in prachtig herfstlicht.

Eerst proberen we het uit de hand, maar zeker als je zo'n mooi stervormig zonnetje wilt, 

dan lukt dat natuurlijk niet, de sluitertijd is bij een klein diafragma ( f/22 ivm het sterzonnetje)

nu eenmaal veel te lang.

We kijken elkaar aan, kom op, we hebben toch alle tijd,  statief erbij!

Ja, alle tijd, maar de lichtval is maar heel korte tijd perfect. 

Het werd dus toch  nog haastwerk, waardoor ik het gevoel heb dat ik er nog meer uit had kunnen halen.

Ik heb zowel het pola-filter als een grijs-verloop gebruikt,

daardoor geen zonnekap,  dus lensflare,  maar die stoort me hier eigenlijk niet

Dit plekje op Elswout vind ik telkens weer zo leuk, 

met het kleine prieeltje aan het eind van de zichtlijn. 

Ik stelde me er met herfstkleuren veel van voor.

Maar waar ik de hele dag tegen aan liep, is dat het allemaal zo véél is.

Veel kleur,   maar doordat een groot deel van het blad al van de bomen is,

zie je ook heel veel takken, zowel aan de bomen als in de weerspiegeling 

in het water,  en dat maakt het allemaal zo druk.

Ik heb dit plekje vanuit een heleboel verschillende standpunten geprobeerd,

dit was de rustigste, maar ja,  toch druk dus :-(

Het kleine huisje van dichtbij.

Eh ja,   het was dus ook druk met mensen,

ik heb vrijwel geen foto's kunnen maken zonder mensen in beeld.

Ach, op zo'n dag hoort het er gewoon bij, iedereen wil tenslotte van

zo'n prachtige herfstdag genieten

Elswout is een prachtig landgoed met veel hoogteverschillen

en karakteristieke bruggen

De kleurenpracht van de beuken is dit weekend op het hoogtepunt

Om de uitbundigheid van de kleuren goed uit te laten komen  heb ik vrijwel alle

 foto's gemaakt met het polarisatiefilter voor de lens.

 Doordat reflecties door het filter worden weggenomen, 

worden de kleuren meer verzadigd

De witbalans had ik meestal op daglicht staan,  

en soms op bewolkt, of ergens er tussen in

Vorig jaar maakte ik van dit huisje een foto met de brug erbij, dat ging nu niet lukken,

een aanhoudende stroom van Elswout-bezoekers liep over de brug.

Het was al een wonder dat er heel even niemand bij het huisje stond

Van alle bomen spannen de beuken toch wel de kroon wanneer het om kleur gaat

Ik kan het niet laten,   weer een reflectie ondersteboven gezet ;-)

Een beetje Oosters sfeertje heeft het nu gekregen

En ik kon weer eens niet kiezen....

Een tijdverschil van  luttele seconden

Het was al mooi, maar toen de zon er ineens beter bij  kwam veranderde alles in goud.

Deze beelden komen zo uit de camera,  ik heb er niets aan bewerkt.

Gauw  de statiefkop omgedraaid om dit gouden sprookje ook voluit in landscape te vereeuwigen: 

Slotwoordje:  

Twee weken geleden gingen we  ook op stap voor herfstlandschapjes  op de Buitenplaatsen bij 's Graveland,  die foto's stonden eigenlijk al klaar in een mapje om een blogje van te maken.

Maar je raadt het al,  twee weken geleden was deze kleurenexplosie er nog niet, waardoor die beelden nogal schril afsteken tegen deze overvloed.  Ik sla ze dus vooralsnog  maar even over, misschien, als het ooit komkommertijd wordt... ( zou dat bij mij ooit gebeuren?? )