Naar de bollen

Eén van de dingen die in mijn vakantie op mijn to-do-lijstje stonden,  was een tripje naar de bollenvelden. Vogelenzang, De Zilk, Noordwijkerhout,  die plaatsen herinner ik me als plekken met charmante kleinschalige velden vol kleur.  Een ideale omgeving voor een fijne fietstocht.

Omdat ik op de fiets geen zin heb in een zware rugtas neem ik alleen de groothoek mee.

Dat betekent dat ik moet fotograferen op plaatsen waar je dicht bij de bollen kunt komen.

 Die plaatsen zijn helaas wat moeilijk te vinden, 

maar bij de Zilk kan ik me even uitleven op deze prachtige roze en rode  tulpen.

Dit soort landschapjes blijf ik toch maar moeilijk vinden,

maar is er altijd wel een tulp die boven het maaiveld uitsteekt

en die daardoor als blikvanger kan functioneren.

Verder wil het me deze dag niet zo lukken.

Op het moment dat ik probeer de groothoeklens in te zetten

alsof het de macrolens is,  besluit ik dat het mijn dag niet is

en gaat de camera terug in de tas.

Een paar dagen later,  om precies te zijn op Koningsdag,  ga ik samen met Gonnie nog eens op een bollentourtje.  

Het is een ideaal gekozen uitstapje op deze koude en wisselvallige dag,

want met de auto in de buurt hebben we de mogelijkheid om te schuilen 

als er plotseling weer een regenbui naar beneden komt.

Die buien zorgen voor mooie luchten.

Zo heeft elk nadeel weer zijn voordeel ;-)

Het is leuk spelen met de groothoeklens,

 maar ik betrap me er op dat ik telkens hetzelfde soort foto's maak.  

Tijd voor wat anders!

Ik herinner me hoe ik samen met Von eens zo leuk met de telelens tussen de tulpen gespeeld heb.

Zie Tulpentocht

Dat pakte heel verrassend uit en dat wil ik heel graag nog eens proberen.

Ja,  dit bevalt me wel weer!

Zoeken naar een standpunt waarbij alles zachtroze wordt.

met die éne scherpe tulp als blikvanger.

Na regen komt zonneschijn.

Het  achtergebleven regendruppeltje geeft net dat beetje extra.

We krijgen hier wel schik in en gaan op zoek naar andere kleuren.

De gele tulpen staan veelal nog in de knop 

en dat maakt het wat moeilijker om het hele beeld

te vullen met zachtgeel.

Deze prachtige gekleurde tulpen zijn juist al weer over het hoogtepunt heen.

Het afhangende blad is een leuk detail,  de smetplekjes van de regen zijn echter wat jammer.

We gaan ook op zoek naar velden met witte tulpen.

Helaas, de enkele keer dat we die zien,  zijn ze onbereikbaar.

Als we dan eindelijk toch kunnen stoppen bij een wit veld blijken het narcissen te zijn.

Ook mooi ;-)

Ook hier doet de telelens op de volle 400mm zijn werk weer leuk.

De regen maakte helaas een einde aan de pret.

Maar ach, volgend jaar zijn er wéér bollen!

Slotwoordje:

Volgend jaar weer een kans....

Ja,  dat is wat ik me steeds vaker realiseer.  Lukt iets dit jaar niet?  Vanwege tijdgebrek, slecht weer of gewoon omdat het niet wil lukken?  Geen nood,  dan staat er voor volgend jaar in elk geval weer genoeg op mijn wensenlijstje.     

Een heel relaxed gevoel ;-)  

Nieuws

Nieuws ?!!

Voor wie nu heel nieuwsgierig wordt:  Nee, sorry, geen groot nieuws.

Maar het is voor menigeen vast niks nieuws dat ik graag eens wat nieuws probeer.

In het najaar was ik met de macrolens zo lekker aan het stoeien geweest om de wat schilderachtige achtergrondjes te krijgen,  en dat wilde ik graag eens met de telelens proberen.

Bijvoorbeeld in een vogelhut, ja,  juist daar waar bijna iedereen de zo gewaardeerde rustige achtergrond probeert te realiseren,  dáár wilde ik het dus eens anders proberen te doen.

Op zaterdagmorgen 18 januari kroop ik in de vogelhut van Menno Schaefer.

Omdat ik helemaal niet wist wat er wel en wat er niet mogelijk zou zijn,

had ik geen mooie takken of zo meegenomen,

maar in de aangrenzende boomgaard kon ik wat lange takken 

van de wilde braam scoren, waarvan ik een kadertje in elkaar knutselde.

Tja,  toen landde het koolmeesje mooi binnen mijn kader,

bleek het kader toch wat te ruim bemeten.

Maar je ziet wel wat schilderachtig groen, dus dat is gelukt,

en verder vind ik het licht in de achtergrond toch ook wel erg mooi.

Nog wat pogingen.
De compositie is steeds lastig,
mijn groene blaadjes zijn eigenlijk alleen maar aan
beide kanten te zien, als het vogeltje nogal in het midden zit.
Dat is uiteraard niet mijn bedoeling.

Na de eerste plaatjes ga ik dus weer de hut uit om wat veranderingen aan te brengen,

en dit bevalt me inderdaad al wat beter.

Hé,  ik heb ook met witte verf geschilderd?

Het blijkt, dat wanneer het licht op de onderkant van de blaadjes valt,

dat door de reflectie alles wit wordt.

Het is toch echt net toveren ;-)

De meesjes zijn dankbare onderwerpen,  want ze komen steeds weer terug.

In mijn ooghoeken zie ik verderop een staartmeesje, de grote bonte specht,

een roodborstje ....

Maar ik heb ze allemaal weten te weerstaan, 

om eens lekker te oefenen en te experimenteren met mijn achtergrondjes.

Dit koolmeesje landde naast mijn 'setting'.

Ik maakte de foto tegen beter weten in, want door de lens zag ik het bruine 

boomstammetje links als een lelijk donker obstakel.

Pas thuis ontdekte ik dat ik min of meer per ongeluk hele mooie 

pastelkleurtjes geschilderd heb!

Een volgende keer ga ik hier echt extra aandacht aan besteden.

Zo leer je toch telkens weer wat nieuws ;-)

Oké,  en meteen weer tijd voor wat nieuws:

De bramentakken aan de kant en wat onkruid gesnoeid 

in de boomgaard.

En maar weer wachten in het hutje wie er langs komt.

Koolmeesje is er weer

  en Pimpeltje werkt ook weer lekker mee.

Ben vooral blij dat hij net als het koolmeesje de goede kant op kijkt!

  

Slotwoordje:

Nou, weer lekker wat nieuws uitgeprobeerd! En niet ontevreden over de eerste resultaten, 

dit ga ik zéker nog eens doen, er zitten alweer allerlei  ideetjes in mijn hoofd... weer wat nieuws ;-)