Zonnedauw

Toen ik net begon met fotograferen en bloggen ging ik ook blogs en foto's van anderen bekijken en toen zag ik voor het eerst een foto van Zonnedauw.
Wow,  wat vond ik dat fantastisch, wat zou ik dat bijzondere plantje graag zelf eens zien!
Ik had geen flauw idee waar ik het zoeken moest, maar het toeval kwam me te hulp.  Bij een mooie vaartocht op het Naardermeer mochten we uitstappen om trilveen te ervaren en daar zag ik mijn allereerste Zonnedauw.  
Het was het hoogtepunt van de dag.

Mijn allereerste Zonnedauw April 2011  f/25

Mijn macrolens had ik nog maar net en die kwam me nu mooi van pas.

Ja,  deze foto vond ik toen écht mooi,  ik was er superblij mee.
Ik zou het nu toch anders doen ;-) 

Uit het archief van 2012

Sinds die 'memorabele' dag ontdekte ik in mijn omgeving meerdere plaatsen waar 

dit vleesetende plantje voorkomt.

Het groeit  op wat vochtige en schrale voedselarme grond,
daar kan het plantje onder spartaanse omstandigheden prima overleven

want  Zonnedauw hoeft geen voedsel uit de bodem te halen,
als vleeseter staan er insecten op het menu.

Zonnedauw is daarvoor uitgerust met rode tentakels met aan het einde kleverige druppeltjes, 

 die lijken op dauwdruppels en daaraan heeft het plantje zijn naam te danken.

Als een insect met deze druppels in aanraking komt blijft het vastplakken en gaat de 

Zonnedauw steeds meer tentakels uitstrekken naar het slachtoffer,  

dat is op deze foto uit 2012 goed te zien.

De Zonnedauw scheidt verteringsenzymen uit en de voedingsstoffen 

die dan bij het slachtoffer vrijkomen worden door het plantje opgenomen.

Fascinerend!

Maar minstens zo fascinerend is het fotograferen van Zonnedauw.

Vrijwel iedere zomer houd ik me er wel een keer ( of meer)  mee bezig en

steeds weer kom ik met andere plaatjes thuis.

Ik moet zeggen dat het bepaald géén gemakkelijk onderwerp is, 

maar dat is natuurlijk juist telkens weer de uitdaging! 

Bovenstaande foto maakte ik deze zomer op een frisse ochtend,

alles was kletsnat van de dauw en voordat de zon op het veld kwam

was er een helder en koel licht.

Het Steltmugje probeerde los te komen uit de kleverige tentakels waardoor het 

behoorlijk aan het spartelen was.

Ik heb dan ook heel veel foto's moeten maken voordat ik een paar scherpe beelden had.

Als de zon erbij komt dan is het leuk spelen met de druppeltjes die in tegenlicht 

voor uitbundige schitteringen zorgen.

Zonnedauw anders ;-)

Bij deze en de volgende foto's heb ik mijn Raynox-voorzetlensje 

op de macrolens gebruikt. 

Met de Raynox kan ik veel dichter op mijn onderwerp komen en bij

open diafragma is de scherptediepte slechts heel klein.

Een mini-paddestoeltje tussen de Zonnedauw,
enigszins vervaagd door mosjes die er voor staan.

Hoewel  ik direct zonlicht vaak mijd omdat ik het meestal niet zo mooi vind,
  is het bij Zonnedauw juist leuk!

Dan krijg je die heerlijke sprankelende bling-bling.

Ik probeer wel telkens in die overvloed van bokeh een scherp onderwerp te krijgen,

al is met maar één druppeltje.

't Is heerlijk speelgoed ;-) 

Bij deze laatste foto heb ik het Helioslensje gebruikt in combinatie met de Raynox en tussenringen.

Een combi die ik knap lastig vond, erg moeilijk om iets voldoende scherp te krijgen, 

maar oefening baart kunst?

Slotwoordje:

Ik heb me weer heerlijk uitgeleefd op de Zonnedauw en het plantje fascineert me nog evenveel als die allereerste keer,  het zal dan ook niet de laatste keer zijn geweest dat ik mijn lens er op gericht heb, het kleine plantje is nog steeds een grote uitdaging!

Macro in de AWD

Dinsdag 11 juni,  een dag waarop eindelijk de wind eens ging liggen,  en bovendien een dag dat de al dagenlang hardnekkige bewolking aan de kust langzaamaan oploste en plaats maakte voor de zon.

Ghita en ik bleken toevallig allebei vrij te zijn!  Een afspraak was toen heel snel gemaakt:


Tijd voor macro in de AWD!

Zo langzamerhand wordt het toch wel eens tijd om  vlindertjes fotograferen,
die heb ik dit jaar nog helemaal niet voor mijn lens gehad.

Ghita heeft zelfs een speciale wens op dit gebied:  

Parende Icarusblauwtjes....

En laten we die nou al vrijwel meteen vinden!

De Icarusblauwtjes nemen er alle tijd voor

en tonen ons allerlei leuke standjes

Wow!  Ik had dit prachtige vlindertje überhaupt nog nooit mooi gefotografeerd, 

en dan nu twee tegelijk!

Dat werd wel een lastig dilemma:

Twee blauwtjes,  dus twee koppies om scherp in beeld te krijgen.

Het was dus steeds draaien en zoeken om beide Icarusblauwtjes
op gelijke afstand van de lens te krijgen, maar dat lukt natuurlijk niet altijd.
Een kleiner diafragma, ofwel grotere scherptediepte,
is dan de oplossing,  maar omdat ik beslist de achtergrond rustig wilde houden
heb ik toch gekozen voor een relatief groot diafragma ( f/6.3)
Tja, daardoor vallen de vleugels niet helemaal in het scherptegebied,
en dat is toch wel jammer, want juist die prachtig getekende vleugeltjes
zijn zo mooi.

Toch ben ik blij met deze foto's,  kleuren, licht  en sfeer spreken me erg aan. 

Wat verderop duiken we in de nattigheid van het veenmos voor de Ronde Zonnedauw.

Hoe vaak heb ik al niet geprobeerd om daar écht mooie foto's van te maken....

Het is gewoon te klein,  het groeit op te rommelige plaatsen,  of ....
.... ik kan het gewoon niet :-(

Ook vandaag wil het me niet lukken, maar er zitten wat onfortuinlijke

juffertjes vast in de kleverige tentakels van het vleesetende plantje

en die leveren gelukkig wel wat geslaagde plaatjes op

Wie eet nou wie?

Dit heb ik nog niet eerder gezien:

Het azuurjuffertje eet van de Zonnedauw!
Een soort tegen-aanval??

Later op de middag meen ik een heel aparte bloem te zien :-)

Had vast mijn bril niet op!

Ghita weet veel meer van vlinders dan ik, en herkent het 

Bruine Blauwtje

Ik kan net nog een foto van de zijkant maken, voordat het blauwtje wegvliegt.

Wat gek nou toch eigenlijk,  bij deze foto lukte het om een vrijwel egale achtergrond

te krijgen, maar als ik dan naar de Icarusblauwtjes kijk,  dan vind ik daar de achtergrond

met wat kleur er in,  toch eigenlijk veel mooier,  daar zit meer sfeer in.

Verrassend toch,  hoe je steeds anders naar foto's gaat kijken.

Je raakt nooit uitgeleerd en uit-geëxperimenteerd

Over experimenteren gesproken:

In de mooie Beukenlaan  zijn we lekker aan het 

spelen gegaan met de prachtige varens die daar groeien

Spelen met licht dat door de beuken valt,

wat leuk om te doen en wat een verrassende effecten!

Slotwoordje:
En zo waren we de hele dag weer heerlijk zoet!
Eigenlijk was er een andere fotoserie aan de beurt,  vogeltjes,  maar na grutto's en roodborsttapuitjes vond ik het leuker om eerst weer even wat anders te plaatsen, ik houd nu eenmaal van een beetje afwisseling. Vogelliefhebbers komen dus de volgende keer weer aan hun trekken, tot dan...