Voorjaar in het duin

Tijdens lange duinwandelingen gedurende  het afgelopen voorjaar zag ik steeds meer Duinviooltjes, het leken er zelfs veel meer dan in andere jaren, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik veel vaker dan anders het heerlijke rustige duin opzocht.
Ze inspireerden me in elk geval om weer eens op een mooie vroege ochtend te gaan fotograferen.

Maar wie schetst mijn verbazing toen ik het duin inliep en ineens nergens meer 

die heerlijke lila tapijtjes zag, waar ik tijdens mijn wandelingen zo van genoten had?

Wat bleek?  

Door vorst aan de grond lagen ze allemaal zielig en slap in het veld. 

Gezien hun bloeitijd (hoofdbloei april en mei)  moeten ze daar toch wel tegen kunnen?

En ja hoor,  deze fragiel ogende plantjes zijn inderdaad oersterk, 

toen de zon boven de duinen uit kwam zag ik ze een voor een weer opleven!

Hier en daar was nog net wat rijp te zien

Door de kracht van het lentezonnetje werd de rijp al snel een vormeloze

natte prut, maar die druppeltjes leenden zich dan weer leuk voor een 

creatieve benadering.

Toen de zon nog feller begon te schijnen werd het tijd voor het witte parapluutje,

onderwerp in de schaduw en achtergrond in het zonlicht pakt vrijwel altijd mooi uit.

Dan is het ook mogelijk om even heerlijk te schilderen ;-) 

Tot mijn verrassing bloeiden tussen al het lila ook enkele gele viooltjes.

Even terug naar de vroege ochtend...

Tussen alle viooltjes ontdekte ik heel klein spul dat ik door de rijp nauwelijks

kon herkennen, het was ook een nogal rommelig geheel.

Dan is het de uitdaging om rust in de chaos te zoeken.....

Met de Helioslens in combinatie met de  Raynox-voorzetlens werd de scherptediepte

minimaal, waardoor ik de aandacht kon vestigen op dat ene kleine bloemetje met rijp, 

heel vaag schemert de kleur blauw door de rijp ....

Pas later op de ochtend kon ik nader kennismaken met het prachtige

 hemelsblauw van het Ruw Vergeet-mij-nietje.

Een andere bijzonder plantje dat langs de paden volop in bloei stond 

was de Salomonszegel.

In sommige delen van het land wordt deze plant ook wel

'Mot met biggen' genoemd.

Als je weet dat 'Mot'  zeug betekent, dan is de vergelijking snel gemaakt.

Ik had deze Salomonszegel al vaker gezien en was al langer van plan deze 

eens te fotograferen.  Daar moet toch iets leuks van te maken zijn?

Maar ik vond het knap lastig....

Ik kwam niet verder dan de eerste foto in de schaduw

en deze tweede in de zon.

Ja natuurlijk heb ik ook wel andere benaderingen geprobeerd,

maar die liggen in de prullenbak.

Slotwoordje:  Is dat erg dat het me niet lukte om iets bijzonders van de Salomonszegel te maken?  Tja, op dat moment wel wat frustrerend, maar hier ligt dan toch juist weer die uitdaging om het een volgende keer wéér te proberen.  Die volgende keer kwam er nu niet meer van, maar de uitdaging gaat op de agenda van volgend jaar!

AWD

Toen ik net begon met fotograferen en bloggen maakte ik vrijwel al mijn foto's  in de AWD.  

De laatste tijd gebeurt dat echter bijna nooit meer,  hoogste tijd dus om weer eens de duinen in te trekken.  Het liefst kom ik daar in de wintermaanden en oh.....  wat was ik er graag op die 18e januari geweest, toen alles was omgetoverd in een witte sprookjeswereld vol ruige rijp.

Maar helaas,  ik moest werken, dikke pech :-( 

Pas de zondag daarna kon ik op pad, ik moest het die dag doen met veel minder rijp, maar beter iets dan niets!

Dat beetje rijp zorgt in de vroege ochtenduren voor extra mooi licht

en als damhertjes dan even leuk meewerken hoor je me niet mopperen ;-) 

Waar de zon pas later boven bomen en duinen uit komt

is zelfs wat later op de ochtend alles nog wit.

Duinlandschapje.

De grassen in de voorgrond en de lange schaduwen vind ik mooi, maar 

verder is het niet zo heel veel bijzonders,  landschappen vind ik ronduit moeilijk.

't Zou al veel beter geweest zijn als de hertjes niet half achter de boom hadden gestaan.

maar op een mooi strategisch punt in het veld.

Dit vind ik ook een moeilijke....

Het tegenlicht, de combinatie van zon en schaduw en de verschillende soorten berijpte 

bomen trokken mijn aandacht,  het was zó mooi om te zien.

Maar om dat dan om te zetten in een goede foto... Moeilijk dus ;-( 

Maar ik had de AWD-smaak weer te pakken en een dag of wat later 

ging ik op pad voor de Wilde Zwanen.

Meteen bij zonskopkomst ging ik het gebied in,

want ik wilde graag het mooie vroege licht.

Maar ja,  welke ingang je ook neemt,  het is een flink eind lopen.

Toen moest ik een tijd wachten tot de zwanen voldoende dichtbij kwamen

en ja,  toen was het half elf en scheen de zon al ongenadig fel.

Witte vogels in fel zonlicht is vragen om problemen.

De belichting heb ik hier weliswaar op orde gekregen maar de schaduwen

over de zwanen krijg ik uiteraard niet weg.

Haha,  ik zit weer even lekker op mijn 'mopperstoel'  ;-)

Ook deze foto vind ik eigenlijk niet geweldig,

maar doordat de zwaan nu eens geen rechte gestrekte hals heeft

is hij net een beetje anders.

Als ik terug loop via het Zwarteveldkanaal komt er een hele lichte sluierbewolking opzetten.

Fijn,  dat schept betere omstandigheden om te fotograferen en over

deze Grote Zaagbek ben ik dan ook meer tevreden dan over de zwanen.

De op het eerste gezicht zwart-met-witte Kuifeendjes

hebben bij zonlicht verrassend mooie kleuren.

De rietkraag kleurt het water mooi oranje

en wat kleuren de vrouwtjes Kuifeend daar mooi bij,

ze lijken wel  in vloeibaar goud te zwemmen.

Slotwoordje:

Morgen heb  ik met Ghita afgesproken om weer eens samen de AWD in te gaan,  zin in  en er is een  kleine kans op sneeuw...... We gaan héél hard duimen!

De Twaalf van 2016

Het is oudejaarsavond 2016  en traditiegetrouw is het tijd voor de 12 mooiste foto's van het afgelopen jaar.  

Net als in voorgaande jaren laat ik er weer een kalender van maken en met de keuze van mijn foto's houd ik daar rekening mee, een beetje smokkelen met de maanden mag dus ;-) 

Nou ja, smokkelen of niet,  het is iedere keer weer bijzonder om op deze laatste avond van het jaar terug te blikken op de voorbije maanden, soms met nauwelijks foto-momenten,  een andere keer weer veel te veel om uit te kiezen, maar het is me weer gelukt om de Twaalf van 2016  te selecteren:

Januari

Kleurrijke mosjes

Mijn mooiste vondst in januari zijn de leuke Wimperzwammetjes,

maar mijn keuze voor deze maand is  gevallen op deze kleurrijke mosjes, 

die sinds enige weken ook boven mijn  blog prijken als header.

Februari

Drieteenstrandlopertje in de branding

In februari heb ik nauwelijks gefotografeerd.

Pas aan het einde van de maand ben ik een paar dagen op stap met Gonnie

en liggen we met onze telelens in de koekenpan aan het strand

om de altijd leuke Drieteenstrandlopertjes te fotograferen.

Aan het einde van de middag wordt het hoogwater en kunnen 

we heerlijk sprankelend tegenlicht in de branding vangen.

Maart

Krokussen

De volgende dag gaan we op foto-stap voor de voorjaarsbloeiertjes.

Het wil me maar niet lukken om een mooie achtergrond bij

de krokussen te creëren, totdat....

er  in de verte een rood bestelbusje in mijn zoeker verschijnt ;-) 

April

Bosanemoontjes

In de eerste maanden van het jaar heb ik de camera erg weinig in mijn handen gehad,

maar in april haalde ik de schade ruimschoots in.

Er staan zelfs nog veel foto's op mijn harde schijf  die ik nooit geblogd heb.

Lastig kiezen dus....

Na lang twijfelen is het deze foto van de Bosanemoontjes geworden,

gemaakt tijdens een gezellig uitstapje naar Kasteel  Poelgeest met Von.

Mei

Oranjetipje

't Is zoooo cliché, zo'n Oranjetipje op een Pinksterbloem.

Maar ik had hem nog niet, dus begin mei ga ik samen van Von op zoek in onze regio.

Tja,  Pinksterbloemen genoeg, maar waar zitten die Oranjetipjes?

Pas onderweg naar huis zien we ergens twee paartjes vliegen.

De volgende ochtend ga ik terug en ja hoor,

ik heb eindelijk mijn cliché-plaatje ;-) 

Juni

Steenuiltje

Juni is mede door het slechte zomerweer weer een stille maand,

maar tussen de vele buien door kruip ik met Gonnie  in een schuiltentje

om Steenuiltjes te fotograferen.

Een leuk avontuur en ik kom tot de conclusie dat ik vogels het liefst fotografeer

zoals ik mijn macro-onderwerpen benader:  met veel ruimte voor een mooie achtergrond.

Ook bij het Drieteenstrandlopertje van februari zie je dat terug.

Juli

Kamperfoelie met de Helios

Begin juli doe ik samen met Gonnie en Von een Helios-workshop

bij Loulou,  ik bak er helemaal niks van, maar thuis ga 

ik met het oude Russische lensje in de tuin aan het stoeien en

weet ik dit schilderachtige plaatje van de kamperfoelie te maken.

Hé, dit lensje is toch wel leuk!

Zó leuk, dat de julifoto's van de Heideblauwtjes moeten wijken ;-)

Augustus

Icarusblauwtjes

In augustus ga ik samen met Gonnie een paar dagen naar de Eifel

om vlinders te fotograferen.  Het aantal vlinders valt behoorlijk tegen,

maar het bloemenveld en  de vroege ochtenden zijn sprookjesachtig mooi.

Door dat spaarzame aantal vlinders neem ik alle tijd voor elk exemplaar 

en dat zie ik terug in de resultaten, ik heb waarachtig een luxe probleem:  

teveel goed geslaagde foto's !

Tja,  er kan er maar één op de kalender... nou ja, twee dus,  twee Icarusblauwtjes ;-)

September

Bandheidelibel

Tot mijn genoegen weet ik niet al te ver van huis de mooie Bandheidelibellen te vinden.

Zowel in augustus als september ga ik er van deze prachtige libellen genieten.

Dat rechtvaardigt een augustus-foto in september ;-)

Gemaakt met het Helioslensje, ook zonder tussenringen blijk ik er leuke 

dingen mee te kunnen doen.

Oktober

Zonsopkomst Westerheide

In oktober ga ik eindelijk weer eens een paar keer naar de Westerheide,

daar ben ik al veel te lang niet geweest om te fotograferen.

Ter plaatse is de keuze moeilijk.... landschap, reeën, macro....

het kan allemaal tijdens een paar prachtige sfeervolle vroege ochtenden.

Ook nu is de keuze lastig...

Maar deze foto draagt de magische ochtendsfeer het meeste uit.

November

Adelaarsvaren

Oké,  een beetje gesmokkeld,  dit is een foto van eind oktober.

In warm namiddaglicht heb ik me heerlijk uitgeleefd op herfstige Adelaarsvarens.

Ze staan nog klaar om een keertje te bloggen...

November en december waren voor mij een paar enerverende en  hectische maanden.
Ik had te maken met een best wel ingrijpende verbouwing, waar ik erg tegenop zag.

Grappig genoeg werd dat aardig overschaduwd door de opwinding rond mijn allereerste

 presentatie 'Sfeer Dichtbij'  tijdens het Nature Talks Fotofestival.

Echter,  in datzelfde weekend van de presentatie werd mijn moeder ernstig ziek 

en twee weken later moesten we helaas afscheid van haar nemen.

Tegelijkertijd zat ik ook nog midden in die verbouwing.

Het werd me allemaal even een beetje teveel,  dus fotograferen,  

blogs, social media,  het kon me allemaal een poosje gestolen worden........

December

Eindelijk een beetje winter

Maar het is nu eind december en ik ben weer een beetje tot rust gekomen.

Gisteren heb ik zelfs eindelijk weer de camera ter hand genomen en 

kon ik op de valreep van het jaar een december-foto maken,

en zelfs een winterse december-foto!

Slotwoordje:

En zo heb ik het jaar 2016 weer samengevat in een eindejaarsblogje,  een jaar met ups en downs,

maar we staan aan de vooravond van een nieuw jaar,  een jaar waarin ik de draad weer ga oppakken en geheel overeenkomstig de titel van mijn blog weer uitdagingen aanga!

Ik wens iedereen een hele gezellige jaarwisseling en voor 2017 veel voorspoed, geluk en gezondheid en natuurlijk mooie foto- en genietmomenten in onze prachtige natuur!

Meer sfeer

Met de titel 'Meer sfeer' haak ik in op mijn voorgaande blogjes.  Daar was natuurlijk de  aankondiging van mijn allereerste presentatie 'Sfeer dichtbij'. Hoe dat verlopen is zal ik mijn slotwoordje vertellen.....

In een andere blogserie toonde ik sfeervolle beelden van de mistige heide.  Toen er weer zo'n mooie ochtend voorspeld werd, wilde Gonnie  dolgraag mee en stonden wij op 23 oktober samen in de vroege uurtjes op de hei.  

We werden niet teleurgesteld!

Weliswaar waren de kleuren bij zonsopkomst wat minder dan de vorige keer

maar nu was er rijp! 

Met de macrolens in de tas sta je dan wel even voor een moeilijke keuze,

landschap of macro?

Maar het voorgenomen plan was landschap en daar heb ik me aan gehouden.

Tja,  toen ik daarna dan toch wel wat met de rijp wilde gaan doen was het te laat,

die smolt weg als sneeuw voor de zon, maar ach, 

natte hei in ochtendzonnetje is ook niet verkeerd ;-)

En wat te denken van al die kleine hangwebjes vol met druppeltjes?

De spinnetjes zitten steeds ónder het webje,  daar kom je lastig bij,

maar met passen en meten lukte het toch een keertje.

Het licht was ondertussen al een stuk feller,

waardoor een voor mij wat ongebruikelijk beeld is ontstaan.

Maar 't is zeker leuk om eens wat te experimenteren!

Na een aantal prachtige vroege-ochtend-uurtjes besluiten we nog even het bos in te gaan.

De paddenstoelen lonken!

Daar heb ik me een hele poos bezig gehouden met Gekraagde Aardsterren.

Altijd ben ik blij als ik deze bijzonder gevormde zwammen vind,

maar telkens vind ik het moeilijk om er een sfeervol plaatje van te maken.

Bij deze eerste twee beelden ben ik wel tevreden over het licht.

Bij deze derde en laatste Gekraagde Aardster heb ik met behulp van wat verdorde

bladeren een zacht sfeertje gecreëerd dat ik mooi vind passen bij de lichte tint van de Aardster.

Daarna hebben we ons heerlijk uitgeleefd op de mooie Porseleinzwammen

die zich dit najaar explosief laten zien.

Deze Porseleinzwammen gaan in een volgend blogje aan bod komen.

Slotwoordje:

Ja,  en dan even over mijn allereerste presentatie tijdens het Nature Talks Photo Festival....

Ik vond het een ontzettend spannend avontuur:  kan ik het of kan ik het niet?

Nou,  ik bleek het best aardig te kunnen!   Toen ik zaterdag eenmaal met de microfoon in mijn handen stond ging het min of meer vanzelf, en wat was het toen geweldig om na afloop een daverend applaus van een bomvolle zaal te mogen ontvangen!

Op zondag had ik dan ook al iets meer zelfvertrouwen en toen ik na deze tweede lezing de kans kreeg om nog een éxtra presentatie in een grotere zaal te doen, heb ik die kans met beide handen aangegrepen.  Wow, dat was best kicken op dat grote podium met mijn foto's op dat hele grote scherm!

Kortom:  ik kijk tevreden en met veel plezier terug op mijn eerste schreden op het podium en wie weet..... smaakt het naar meer??

Een mooi verslag van het Nature Talks Photo Festival vind je op Natuurfotografie.nl

Rijp

Onverwacht was het gisteren in Zandvoort een prachtige zonnige winterochtend, en toen ik naar buiten stapte zag ik dat een groot gedeelte van het strand wit berijpt was. 

Tja, op deze mooie ochtend had ik echt niet gerekend, en ik moest dan ook snel beslissen wat ik er mee wilde gaan doen.  

Bos, duinen, strand?

Om geen tijd te verliezen koos ik voor het strand,  dat is het dichtste bij. 

Snel warme kleren aan en macrolens mee en hopen dat de zon de rijp niet te snel laat smelten.

Rijp en ijskristallen heb ik me nog vrijwel nooit aan gewaagd,  weer een leuke uitdaging dus!

Uiteraard vind ik de meeste rijp op de plaatsen waar de zon nog niet schijnt,

en daar begin ik dan ook met fotograferen.

Maar al gauw kom ik er achter dat ik hier dan wel mooi zacht licht heb,

maar spelen met licht en schitteringen is er niet of nauwelijks bij.

Dus ik zoek de zon op!

Ja, de kristallen komen zo toch wel beter uit,

en in de achtergrond heb ik de blinkertjes die ik zo graag wil.

Geïnspireerd door de winterfoto's van Yvonne, die zo totaal anders waren dan de mijne 

( Zie/lees 'Zoek de verschillen')  

heb ik er in de nabewerking eens wat mee zitten stoeien:

het beeld wat donkerder gemaakt en hogere kleurtemperatuur ingesteld.

Ja, zo springen de ijskristallen en schitteringen er misschien nog wel meer uit.

Ik weet eigenlijk niet wat ik nu mooier vind,

maar ik hoef er gelukkig niet tussen te kiezen ;-)

Deze eerste foto's zijn van rijp op het zand, 

maar eigenlijk had ik mijn hoofd om met schelpjes te gaan spelen.

Nee,  dit is nog niet het soort foto dat ik in gedachten had,

maar ik vind deze wel grappig, 

 ik zie er een beest in met een punkkapsel van ijs ;-)

Nu dan toch even alle aandacht voor de rijp op een schelpje.

Om zoveel mogelijk kristalletjes binnen de scherptediepte te krijgen,

moest uiteraard het diafragma dicht ( f/9 en bij de volgende foto f/11) en

daarnaast hielp het uiteraard  om de allerkleinste schelpjes uit te kiezen ;-)

Hetzelfde schelpje,  maar net als bij de derde foto een wat andere nabewerking toegepast.

Ik denk dat dit ook hetzelfde schelpje is,  maar dan vanaf de andere kant, met tegenlicht.

Ja,  het was weer heerlijk spelen daar op het strand!

Diafragma f/14. 

Dit is een waarde die ik als liefhebster van kleine scherptediepte vrijwel nooit gebruik ;-)

Uiteraard heb ik wel geprobeerd om ook iets met groter diafragma te doen.

Van dichtbij was dat geen succes, dan vind ik het écht heel moeilijk om de

 scherpte op het juiste punt te leggen,  maar op iets meer afstand kon ik met f/4.5  

nog wel een mooi zacht plaatje uit de camera te voorschijn toveren.

Slotwoordje:
Voor ik het wist was het 12 uur en werd het zonlicht toch wel erg fel,
waardoor uiteraard ook de meeste rijp verdween.
Jammer, ik had graag nog even door willen gaan,  en bijvoorbeeld eens met
de tussenringen willen stoeien.
Nou, wie weet krijgen we nog eens zo'n heerlijke winterochtend?