't Is weer voorbij....

♫

't Is weer voorbij die mooie zomer

Die zomer die begon zo wat in mei 

Ah, je dacht dat er geen einde aan kon komen

Maar voor je 't weet is heel die zomer

Al weer lang voorbij

♪♪♪

Nanana na nana

nanana nana na nana

♫

Met dit refrein van het overbekende lied van Gerard Cox

blik ik vandaag terug op die mooie lange zomer

en toon ik nog wat foto's die in die zomermaanden maar nooit

 in mijn blog aan de beurt kwamen.

En hoe kan ik dan beter beginnen dan met

Zonnige Zonnedauw.

'Die zomer die begon zo wat in mei'

Nou, dat zong Gerard, maar de zomer 2014 begon al veel eerder.

Op zondag 9 maart gaf de thermometer al een zomerse 20 graden aan

en ging ik met Von kijken of de Zandbijtjes al vlogen.

En dat deden ze!

Hier de Grijze Zandbijtjes.

Dit is een andere soort, waarvan ik echter de naam schuldig moet blijven.

Toen we lang genoeg tussen de bijtjes hadden gelegen maakten we nog een 

wandeling over de  mooie Buitenplaats Boekesteijn

en amuseerden we ons even lekker met de in bloei staande Prachtframboos.

Later zijn we nog eens terug geweest om de mooie oranje vruchten

te fotograferen, maar helaas,

zo als alles dit jaar, waren ook deze vruchtjes er al heel vroeg in het seizoen,

en waren wij dus te laat.

Juffertjes en Libellen heb ik de afgelopen zomer nauwelijks gefotografeerd,

en waarom niet?  Geen idee, volgend jaar dan maar weer.

Dit Juffertje zat op mijn harde schijf echter nog te wachten op een plekje in mijn blog.

Met de zomer in mijn bol moest ik natuurlijk ook weer een beetje experimenteren ;-)

Traditiegetrouw ging ik met Ghita naar de hei om de reeën in het 

veldje met wilde radijs te  fotograferen.

Ook op deze 13e juni liet de zomer zich van haar beste kant zien.

Dat betekende echter wel fel licht,  zelfs in de vroege avond.

Het veld met wilde radijs was trouwens niet wat het andere jaren was.

Dit keer werd het in twee gedeelten ingezaaid, 

en de ene kant was al te hoog, de andere kant nog veel te laag.

De foto's werden dan ook niet zoals ik me die gewenst had,

maar vooruit,  toch nog maar in het zomerblog 2014.

Het gaat best nog wel een lange zomerserie worden, 

het was tenslotte een lange zomer ;-)

Midden in die zomer ging ik een weekje naar Brabant.

Daar heb ik, behalve de Heideblauwtjes, niet zo heel veel gefotografeerd

omdat ik vooral wilde wandelen en fietsen.

Maar vaak ging de camera wel mee.

Dus nog wat 'Vakantiekiekjes'.

Eerst wat macro's.

Hoornaar met prooi.

Voor het écht mooie had de prooi scherper moeten zijn,

maar ik vond het toch wel een mooie momentopname.

Ja, ook deze foto maakte ik met de macrolens.

Ik denk dat deze jonge Zanglijster niet helemaal in orde was.

Hij/zij bleef stokstijf zitten en ik kon dan ook met de macrolens heel dichtbij komen.

Na gedane zaken heb ik het diertje maar gauw met rust gelaten.

Gonnie kwam gezellig op bezoek en we gingen samen op weg naar de  Heideblauwtjes.

Onderweg  viel mijn oog op iets wits,  ik dacht een bloemetje, tot ik mijn bril opzette.

Het bleek een mooi Donsvlindertje te zijn.

Langs de Beerze ontdekte Gonnie Weidebeekjuffers.

Alleen deze ene bleef lang genoeg zitten om te vereeuwigen.

Genoten heb ik van de prachtige vennen in het Brabantse Land.

De wolkenluchten deden ook lekker mee.

Daarvoor stapte ik toch wel even van de fiets.

De Kampina, prachtgebied.

Ik logeerde er dichtbij,  maar heb er voor mijn gevoel niet genoeg van gezien.

Nog maar een keertje terug dan.....

Nu eerst weer even zomeren in Loosdrecht,

heerlijke boottochtjes op hoogzomerse dagen.

Op één van die tochtjes ontdekte ik een eilandje met heel veel vogels.

Vooral meeuwen, maar ook visdiefjes, waaronder jonge,  die nog gevoerd werden.

Ze zaten zó leuk op de vele paaltjes die om het eilandje heen staan.

In de vroege ochtend van 18 juli stapte ik al voor zonsopkomst in mijn bootje.

Meestal is het water dan nog spiegelglad,  

dus de camera ging  mee om te proberen die visdiefjes te fotograferen.

Tja,  het water was alles behalve spiegelglad,  het bootje deinde dan ook veel te veel

om met de telelens vogels te fotograferen, maar wat was het heerlijk....

Statief, filters, lange sluitertijden....

dat kun je vanuit je deinende bootje allemaal vergeten.

Volgend jaar zomer dit vroege avontuur toch nog maar eens over doen

en dan mét al die attributen aanleggen op één van de eilandjes....



En de zomer wist maar niet van ophouden.
Afgelopen week kon ik op  vrijdag nog de plassen op,
en zaterdag zat ik op het strand!
En dat begin oktober!!

Gisteren begon het dan toch echt een beetje herfst te worden,
maar Von en ik vonden nog volop bloeiende Parnassia.

Dit keer niet in een natte duinvallei,

maar gewoon bij ons in de regio.

Wat een verrassing!

Een waardig afscheid van een uitzonderlijk mooie zomer.

Slotwoordje / Slotliedje ;-)

We werden weken lang verwend

Maar ach aan alles komt een end

Nu zit ik met mijn foto's in de regen hier

♫

't Is weer voorbij die mooie zomer

Die zomer die begon zo wat in mei 

Ah, je dacht dat er geen einde aan kon komen

Maar voor je 't weet is heel die zomer

Al weer lang voorbij

♪♪♪

Nanana na nana

nanana nana na nana

♫

Heideblauwtjes

Op vrijdag 27 juni vertrok ik voor een weekje vakantie naar Brabant, waar ik vlakbij de Kampina en de Oisterwijkse Bossen en Vennen een lief huisje had gehuurd.
Fiets mee, wandelschoenen en natuurlijk mijn fotospullen. 

De weersvooruitzichten waren belabberd,  dus een stapel boeken ging ook nog mee.  Gelukkig bleek bleek ik die niet nodig te hebben, want met het weer kwam het  onverwacht helemaal goed!

Op zaterdagmorgen wist ik dat nog niet. Buienradar beloofde me tot een uur of 12,  hooguit tot 1 uur,  

een paar droge uurtjes,  dus ging ik bijtijds op pad om de Kampina een beetje te verkennen.

Na een mooie wandeling door het Dal van de Beerze was het nog steeds droog.  

Ik raadpleegde de kaart en besloot een eind verderop aan de volgende wandeling te beginnen.  

Die begon een beetje saai, maar het kwam helemaal goed toen ik ineens op een veld met 

Heideblauwtjes stuitte!

Met voorbedachte rade had ik al de hele ochtend camera en macrolens 

mee gesjouwd,  en dat kwam nu mooi van pas.

En het was nog steeds droog! 

Wel winderig, waardoor ik niet echt veel foto's kon maken.

Pas achteraf zag ik dat dit het enige verse Heideblauwtje is dat ik voor de lens heb gekregen.

De rest was al behoorlijk afgevlogen en versleten, 

maar dat mocht de pret niet drukken.

Toen ik daar helemaal blij in het veld zat belde Gonnie,

en toen ik vertelde dat ik tussen de Heideblauwtjes zat 

was een afspraak heel snel gemaakt!

De zaterdag bleef uiteindelijk droog,  de zondag idem,

 hoewel er rond het middaguur wel onweer in de buurt zat.

Aan het eind van de middag gingen Gonnie en ik op zoek naar de slaapplaats

van de Heideblauwtjes,  met de bedoeling maandagochtend vroeg terug te gaan.

Natuurlijk amuseerden we ons ook nu al met het fotograferen van deze mooie vlindertjes,

maar omdat die van maandag veel mooier bleken te zijn.

plaats ik maar een paar foto's van de zondag.

In elk geval vonden we de slaapplek,

en misten we hierdoor de eerste helft van de voetbalwedstrijd.

Maar dat vonden we helemaal niet erg ;-)

Op maandagochtend staan we vroeg in het veld,

maar toch schijnt de zon al op de strook waar de vlindertjes slapen,

enige haast is dus geboden om nog Heideblauwtjes met dauw te kunnen fotograferen.

In mijn enthousiasme kruip ik er veel te dicht op

maar gelukkig neem ik daarna toch wat meer afstand,

dit vind ik bij nader inzien echt mooier.

Achteraf denk ik dat ik hier de zon al wat had moeten

afschermen, voor dat doel had ik een wit flitsparapluutje besteld,

maar dat kwam helaas net niet op tijd voor de vakantie binnen.

Voor we het weten gaan de vleugeltjes al open om het zonlicht te vangen.

Als de zon meer kracht krijgt denk ik er gelukkig wel aan om met het reflectieschermpje 

het zonlicht op het Heideblauwtje wat te temperen.

Zolang de camera op statief staat gaat dat prima, want dan heb ik een handje over,

Maar het statief gooi ik al gauw aan de kant, omdat ik daar mee echt niet flexibel genoeg ben

om een mooie lichtval, voor- en achtergrond te zoeken.

Dus al gauw kruip ik over de grond, en heb ik beide handen weer nodig voor de camera.

Zo lang de zon echter laag staat,  lukt het om met mijn hoofd/lichaam schaduw op mijn onderwerp te krijgen.

Nu ik wat meer flexibiliteit heb,  vind ik een prachtige achtergrond :

het is niet meer dan een hoop zand met dorre mosjes,

hoe simpel kan het zijn ;-)

Het Heideblauwtje ( vrouwtje)  werkt lekker mee en spreidt haar vleugeltjes af en toe.

Ze blijft zelfs zó lang zitten dat ik Gonnie roep, en mijn plekkie aan haar af sta,
 zodat zij ook nog even kan profiteren van deze prachtige achtergrond.

Intussen doet het weer een beetje raar en regent het af en toe,

en dan ineens schijnt de zon weer.

Noodgedwongen moeten we dus wat pauzes nemen,

en dan kom je nog eens op andere ideetjes:

Heideblauwtje met groothoek.

Het is nog niet helemaal wat ik wil,  en de scherpte op het vlindertje laat te wensen over,

 maar het idee spreekt me wel aan,  daar ga ik nog wel eens verder mee aan de slag.

Zaterdagmiddag had ik Klein Warkruid gevonden,  ook wel Duivelsnaaigaren genoemd.

Op onze eigen Westerheide had ik een paar jaar geleden al eens pogingen gedaan om dit warrige

plantje te fotograferen,  en met wat meer kennis en ervaring wil ik nu graag nog eens een poging wagen.

Samen met Gonnie buig ik me - letterlijk -  over deze lastige opdracht,
we hebben echt geen idee waar te beginnen.

En dan landt er vlak voor onze neus een Heideblauwtje in het Duivelsnaaigaren en min of meer automatisch plaats ik de camera zo laag mogelijk en druk ik af. Door dit lage standpunt krijg ik veel onscherpte in de voor- en achtergrond en dat geeft me de nodige  inspiratie om het Klein Warkruid te gaan ontwarren ;-)

Dus camera weer zo laag mogelijk tussen het Klein Warkruid en op zoek naar een min  

of meer vrij groeiend bloemetje.

Duivelsnaaigaren / Klein Warkruid is een zeldzaam,  parasitair plantje zonder bladgroen.

Met lange dunne rode uitlopers gaat het Warkruid op zoek naar een gastheer als Struikheide.

Het slingert zich om de gastheer heen om daaraan voedsel te onttrekken.

Al dat geslinger maakt er echt een warrige boel van,

maar het is me gelukt om het Klein Warkruid een beetje te ontwarren ;-)

Slotwoordje:

't Is weer een lange serie geworden,  en dan heb ik toch echt flink gesnoeid in het aantal foto's.  

De hele vakantieweek had ik trouwens zin om nóg een keer terug te gaan naar dit veld, maar ja,  je gaat niet naar Brabant om alleen maar Heideblauwtjes te zien, dus ik mocht niet meer van mezelf ;-)

Het weer werd met de dag mooier,  dus ik ben heerlijk verder op verkenning gegaan in het Brabantse land, en dat is mooi!

In een volgende serie waarschijnlijk wat 'Vakantiekiekjes' .