Sneeuw!

Mijn vorige blog eindigde ik met de woorden:
'Morgen heb ik met Ghita afgesproken om weer eens samen de AWD in te gaan,  zin in,  en er is een kleine kans op sneeuw...   We gaan héél hard duimen!'
Nou, dat duimen heeft geholpen.
Na eerst een beetje motsneeuw op vrijdag kwam er 's avonds een échte sneeuwbui naar beneden, dus yes,  op zaterdagochtend stapten wij in een witte AWD-wereld, wat een feest!

En er wordt nog meer sneeuw verwacht... en dat werd veel meer dan we hadden durven hopen.

Urenlang bleef het sneeuwen en werd alles om ons heen steeds mooier.

Wel was daardoor het licht minimaal en ik had daarom al van tevoren bedacht dat het met vogels en dieren niet veel zou worden, dus ik was van plan me te focussen op landschapjes.

Mijn idee was om eens flink te gaan overbelichten 

om bij het grauwe licht toch frisse plaatjes te maken,  

veel wit dus  en liefst met een kleuraccentje.

Bij bovenstaande foto zorgt het riet inderdaad voor wat kleur 

in het koude sneeuwlandschap.

Riet in een flinke  sneeuwbui

In het open veld waaide een straffe wind, maar goed warm aangekleed 

en  met camera en lens in een  'regenjasje'  was het prima te doen,  

het was gewoon genieten om weer eens te ervaren hoe écht winterweer is.

Ook toen het ophield met sneeuwen hield ik me aan mijn voornemen 

om landschapjes te doen.

De kleuraccentjes vond ik hier in de grassen die boven de sneeuw uitsteken,

maar ik zocht ook naar een boom met wat bruin blad eraan.

Gevonden!

't zijn niet veel bladeren, maar toch net genoeg voor een klein kleuraccent.

Van dichtbij blijkt er zelfs nog meer blad aan de boom te zitten dan ik dacht.

In de nacht van zaterdag op zondag werd er nog meer sneeuw voorspeld en ja hoor,

zondagochtend was de wereld nog witter.

Snel de deur uit!

Ik had zaterdag best schik in het fotograferen van de landschapjes 

dus daar wil ik nog graag even mee doorgaan.  

Als ik de duinen in loop zie ik een uitnodigend tafereel voor me,  

heerlijk,  hier kan ik me wel een poosje amuseren!

Maagdelijk wit sneeuwlandschap,  nog geen voetstap te zien,

dit zijn de momenten die je niet vaak meemaakt,  het is dus echt genieten!

't Haast een on-Nederlands beeld en met een beetje fantasie zie ik hier 

een berghelling met een paar ondergesneeuwde  huizen tussen wat groepen bomen. 

Ik ga weer op zoek naar wat accenten in het ruim belichte witte landschap en

ik vind lijnen in de glooiingen van de duinen.

Zelfde duintje maar dichterbij.

Minimalistisch en koud.

Dit soort foto's heb ik  nooit eerder gemaakt 

en ik ben er eigenlijk wel blij mee.

Na een paar uur lukt het de zon om er steeds beter door te komen.

Het koude licht is nu weg,  de sfeer is meteen heel anders.

De foto lijkt wat op de vorige,  ik kon weer eens niet kiezen ;-) 

Slotwoordje:

De zonnetje dat doorbrak was het begin van de al weer invallende dooi,  de sneeuwpret was van korte duur, maar ik heb er gelukkig ruim van kunnen genieten,  en als het wéér zo lang duurt voor we weer sneeuw krijgen,  nou, dan heb ik altijd de foto's nog ;-) 

Westerschelde

Donderdag 11 juli,   voor de derde keer hebben we een uitstapje van Landschap vzw geboekt,  wederom gezellig met zijn drietjes (Gonnnie, Yvonne en ik). 
Alle goede dingen in drieën  ;-)

Dit keer reizen we af naar Zeeland,  naar Breskens om precies te zijn,  en aldaar stappen we om 12 uur met een man of 35 aan boord van een rondvaartboot van Rederij Festijn om bij laag water zeehondjes te zien,  die rusten op de droog gevallen zandplaten

Dat boottochtje gaat ons eerlijk gezegd een pietsje tegenvallen,  

we zien de zeehonden wel, maar de afstand is erg groot.

Gelukkig komt na een zwaarbewolkte ochtend de zon er een beetje door,

waardoor er een paar foto's goed genoeg zijn  om flink uit te snijden.

zodat de zeehondjes in elk geval als zodanig herkenbaar zijn.

Na de rondvaart gaan we een buitendijkse wandeling maken.

Daarvoor rijden we naar een gehuchtje met de komische naam 'Nummer Een'.

We gaan de dijk over en komen bij de slikken en schorren, waar onze gids

Jan ons honderduit over vertelt.

De slikken komen tweemaal daags onder water te staan ( hoogwater )

terwijl de schorren alleen bij springtij ( eenmaal per 14 dagen ) 

onder water verdwijnen.

We eten hier onze boterhammetjes en dan gaan we op pad

 Bergeenden met jongen

Telkens wanneer het hoge water zich terugtrekt  bieden de drooggevallen 

slikken een overvloedige maaltijd voor de vogels.

De vogels leven hier daarom niet in het ritme van dag-en-nacht, 

maar ze volgen het ritme van de getijden.

Om de zeehondjes te zien hadden we laag water nodig,

en dat speelt ons nu een beetje in de kaart.

Ten eerste is de afstand van het pad tot aan het water behoorlijk groot,  

en ten tweede hebben de vogels zich al uren tegoed kunnen 

doen aan al het lekkers en hebben de meeste zich daardoor

alweer teruggetrokken.

Maar gelukkig is er best nog wel wat te beleven,  en al is de afstand

echt te groot om goede foto's te maken, ik blijf het toch proberen, 

met een beetje mazzel rolt er toch nog wat leuks uit...

Zoals dit jonge visdiefje dat gevoerd wordt

De foto is heel erg gecropt, maar dat mag de pret niet drukken

Rosse Grutto's

Boven onze hoofden vliegen de Visdiefjes af en aan, wat zijn ze snel!!  

vele vele mislukte pogingen gingen hier aan vooraf

Vanuit de schorren ( waar we niet mogen komen )  vliegen scholeksters op,

er zitten ook een paar andere vogels tussen, wulpen?

We gaan zo op in het fotograferen dat we de Jan en de groep

een beetje vergeten zijn,  sorry Jan ;-)

Tegen de tijd dat we teruglopen zijn de slikken weer onder het hoge water verdwenen,

en tot onze verrassing zit er een jong visdiefje vlak naast het pad

Van die gelegenheid maken we natuurlijk uitgebreid gebruik

Maar als het Visdiefje weg wil vliegen zien we wat er aan de hand is:

de rechtervleugel is behoorlijk gehavend en hij kan dus niet wegvliegen.

We hebben de vogel verder met rust gelaten,  maar de foto's

geven me toch wel wat gemengde gevoelens.

Wat we nou heel graag nog willen is een Visdiefje met een visje.

Von maakt deze foto van Gonnie en mij, terwijl we hier ons uiterste 

best doen om zo'n Visdiefje te vangen

Ik ga maar niet opbiechten hoeveel foto's ik gemaakt heb....

Uit die vele foto's hield ik er slechts twee over die scherp genoeg zijn,

maar hoe dan ook,  ik heb mijn Visdiefje met vis ;-) 

En dan komt er al weer een einde aan een dagje Zeeland,

een gezellige dag, die we besluiten met een heerlijk visje in de haven van Breskens.

Slotwoordje:

Door het prachtige zomerweer van de laatste weken loop ik behoorlijk achter met mijn blogjes  en ook mijn bezoekjes aan andere bloggers zijn er bij in geschoten.  Don't worry,  dit ga ik zeker nog inhalen!

Dassen gluren en berggeitje spelen

Het afgelopen weekend hadden we,  Yvonne,  Gonnie en ik,  een wel heel spannend uitje op ons programma staan:
Wij gingen mee met een excursie 'Dassen gluren',  georganiseerd door de Belgische Natuurvereniging Landschap vzw .
Tja, daarvoor moesten we dus wel naar de Ardennen, en omdat dat niet naast de deur ligt,  maakten we er een heerlijk weekend van.
Deze foto verraadt al dat we de dassen gezien hebben,  maar nog even geduld, want eerst gingen we 'berggeitje spelen'  zoals Von dat noemt  :-)




In het prachtige tijdschrift van Landschap staat een wandeling beschreven langs de Ourthe,  een van de langste Ardense waterlopen.  Wij kiezen de lus van Le Hérou, dat is een schiereiland omringd door de Ourthe, die hier een flinke omweg moet maken om om de hoge rotskam van leisteen heen te kunnen stromen.
Zo'n hoge rotskam betekent klimmen,  dat is iets wat we niet gewend zijn, overbodige foto-apparatuur nemen we dus niet  mee, en veelal komen we aan fotograferen helemaal niet toe, omdat we handen, voeten en ogen nodig hebben om veilig over de smalle paadjes vol met obstakels te komen. Klimmend en klauterend als 'berggeitjes' komen we boven

Nou,  dat was wel even de moeite waard!

En nu natuurlijk wel even tijd nemen voor foto's.

Het imposante rotsmassief past nauwelijks in beeld,

naar achteren is geen optie,  en groothoeklens niet mee genomen :-(

Dan maar de camera kantelen, zo komt de hoogte wat beter uit.

Gonnie komt net in beeld,  is wel een zoekplaatje ;-)

Uitzicht naar de andere kant

Zo'n 90 meter  beneden ons stroomt de  Ourthe door de beboste vallei

We kunnen hier boven een heel spannend pad nemen, 

met kettingen in de rotsen om je aan vast te houden,   

maar we kiezen toch maar voor een veiliger variant 

om langzaam af te dalen naar de rivier.

En natuurlijk kunnen we het onderweg niet laten om te fotograferen als we 

een prachtige paddestoel zien staan

Ik heb alleen maar de 24-70mmm lens bij me, en vind het wel eens interessant

om te zien wat ik hier zoal mee kan bereiken

Nou,  verschillende mogelijkheden genoeg,

is toch best eens heel goed om met maar één lens op stap te gaan

En zo komen we met de nodige tussenstops aan bij de rivier

Lijkt me  fantastisch om hier met de kajak de prachtige omgeving te verkennen!

Meerdere foto's maakte ik van de Ourthe, maar telkens had 

ik  last van veel te veel reflectie in het water.

Te laat bedacht ik dat het polarisatiefilter in de tas zat,

lekker goochem, maar hopelijk een wijze les voor een volgende keer.

Na een mooie wandeling langs de rivier buigt het pad af en 

leidt het ons weer omhoog,

Gaan we dus weer 'berggeitje spelen'

  

En vooral goed oppassen dat we niet struikelen over de vele boomwortels 

Na weer een flinke klim  (wat zullen we de kuiten morgen voelen!)

staan we ineens  in een zacht glooiend landschap 

In ons beste Frans moeten we nog even de weg vragen

en zo vinden we ons vertrekpunt bij Le Belvedere weer terug.

We wilden de uitzichttoren eigenlijk nog beklimmen,

maar na de enerverende wandeling vinden we het niet 

zo héél erg dat we geen tijd meer hebben....

Want.... het gaat tijd worden voor de Dassen!

maar eerst nog even verrukkelijke Vlaamse frieten eten :-)

Om half 7 staan we op de afgesproken plaats, waar een gids ons opwacht.

Een korte autorit,  een mooie wandeling langs beverdammen en  na wederom 

een flinke klim komen we aan bij een schuilhut, die dichtbij een dassenburcht staat.

Heel stilletjes nemen we plaats in de hut en dan begint het spannende wachten...

Ca half 10 laat de eerste das zich zien, wat een geweldig moment!

Om de das niet meteen te verjagen mogen we nog niet fotograferen,

daarom heb ik gekozen voor een kort filmfragment van het moment

dat de das uit het bos tevoorschijn komt.

Zoals je op het filmpje kunt horen wordt er toch al door

deelnemers gefotografeerd,  de das blijft gelukkig  rustig

rondscharrelen,  dus ik ga het ook maar eens proberen

't Is zó donker :-(

Iso op 8000!  en nóg maar een sluitertijd van 1/3 sec, 

dit is echt niet meer dan een bewijsplaatje.

Ik besluit de telelens te verwisselen voor de 24-70mm

want die is lichtsterker

Een sluitertijd van 1/20 is nog niet riant, maar toch is dit geen slecht idee,

  vind het met wat omgeving erbij zelfs wel mooi.

Dit is toch wel een heel bijzondere belevenis hoor!

Om een uur of tien komt de das zelfs heel dicht bij de hut,

inmiddels miezert het en is het dus nóg donkerder,

maar ik ben met deze plaatjes gewoon heel blij,

een heel mooie herinnering aan deze unieke momenten

Op zeker moment komt er zelfs een tweede das in ons gezichtsveld.

Op dat moment mogen we echt niet meer fotograferen en is

het vooral genieten!

In deze stilte heb ik wel nog een heel kort stukje gefilmd

van de das die vlak voor de hut zit.

Inmiddels was het zo donker dat de autofocus het allemaal niet 

meer kon zien,  moest dus met de hand,  en zelf zag

ik het natuurlijk ook niet meer zo best :-)

( Ik moet echt nog eens uitvinden in welke kwaliteit ik het best kan filmen,

en op welke manier ik het filmpje in de best mogelijke kwaliteit op de blog krijg)

Slotwoordje:

In de  regen wandelen we terug naar de auto,  hopen dat het morgen beter weer is,  want we hebben nog leuke plannetjes voor de zondag.

In elk geval was deze zaterdag een zeer geslaagde dag!

Wordt vervolgd....