In de ban van Zonnedauw

Toen ik een jaar of twee geleden voor het eerst foto's van Zonnedauw in een blog had gezien, raakte ik op slag verliefd op dit mooie vleesetende plantje. Hoe blij was ik dus, toen ik Zonnedauw vorig jaar voor het eerst zelf zag tijdens een prachtige boottocht over het Naardermeer. En toen ik wat later volop Zonnedauw ontdekte bij de Zanderij Cruysbergen in Bussum, toen wist ik al dat ik hier vaker terug zou komen, want dit plantje fascineert mij echt.
Dus toen Gonnie voor de reeën op de Westerheide naar het Gooi kwam, en ik een leuk programma voor de rest van de dag wilde plannen, stond Cruysbergen hoog op mijn lijstje

 Gonnie heeft daar geen enkel bezwaar tegen, en zo liggen wij al gauw languit in de nattigheid om te proberen dit uiterst kleine plantje te vereeuwigen

In eerste instantie zit ik dan echt met mijn handen in het haar, zo van 'Hoe moet dit nu?'

Het is zó klein, groeit zó laag bij de grond,  en meestal staat het ook nog in een erg rommelige omgeving

Zonnedauw begint in deze tijd van het jaar ( het is de 21e juni)  te bloeien,

spannend hoe de knopjes  op een sierlijke stengel tevoorschijn komen

en dan komt er een heel piepklein wit bloemetje uit, mooi!

Uren kun je hiermee zoet zijn,   en dat hebben we dan ook gedaan ;-)

Weliswaar verzuchten we regelmatig dat het allemaal zo moeilijk is,

maar het is ook zó ontzettend leuk!

Close up van deze minibloempjes

Ik vind dit zelf met het mooie verloop in scherpte een eenvoudig, maar fraai plaatje

Gonnie doet een leuke vondst!

Nou ja, minder leuk voor dit mooie motje, maar voor ons is

het een uitgelezen kans om eens te zien hoe zonnedauw  een prooi vasthoudt

met de kleverige tentakels, fascinerend!

'The making of'

( foto gemaakt door Gonnie)

Een dikke week later,  vrijdag 29 juni,  heb ik met Ghita een afspraak gemaakt om in de vroege avond naar de reeën te gaan,  en ook dit bezoek aan de heide combineren we met een macro-sessie in Cruysbergen, want zonnedauw,  dat verveelt nooit ;-)

We lopen eerst een rondje door dit natuurgebiedje,  

 en we komen op een plek waar ik nog niet eerder geweest ben,

en waar meer Zonnedauw groeit dan ik ooit gezien heb!

Ook nu vinden we een beestje dat verstrikt zit in de hebberige tentakels.

Ik vond het een dilemma hoe je dit tafereel mooi fotografeert, ik 

houd wel van een beperkte scherptediepte, maar dat werd hier heel rommelig.

Met f/13 koos ik er voor om dan maar zowel het gevangen juffertje als de

grote hoeveelheid zonnedauw scherp  in beeld te zetten

Minder scherptediepte lukte hier ook niet, want dan verlies je scherpte op het juffertje,

maar ik vind het prima hoe hier de zonnedauw nog voldoende herkenbaar is.

Het juffertje heeft pech,  maar voor ons is het een buitenkansje om een juffertje, 

dat niet weg kan vliegen, op ons gemak van alle kanten te fotograferen ;-)

 Wat verderop in het kletsnatte veenmos vinden we nog zo'n gevangen juffertje.

Gelukkig hebben we plastic bij ons om een beetje droog te blijven, 

maar ik had het voor deze beelden best over gehad om door- en doornat te worden!

 Even lekker van dichtbij,  mooi hè,  met al die kleurtjes er achter!

 Het is net of de juffer een lichtvoetig dansje uitvoert, maar...

hij spartelt om los te komen :-(

Tot slot lijkt hij even te salueren ;-)

Of pinkt ie een traantje weg ?

Slotwoordje:

Ik zit vaak te zeuren ( misschien wel veel te vaak)  maar met deze foto's ben ik echt heel erg blij!

Tijdens deze geslaagde bezoekjes aan Cruysbergen heb ik nog veel meer macro's gemaakt, maar die bewaar ik voor een andere keer, dit keer was de hoofdrol voor de Zonnedauw,  alhoewel.... de juffertjes stelen de show!

Zonnedauw en Mosjes

Een beetje afwisseling vind ik altijd wel fijn, dus na de weidevogels uit de vorige serie, is het weer tijd voor Macro.


Terug naar zondag 13 mei,  ik maakte hiervan al een blogje met pluisjes en het leuke spinnetje met de eicocon, nu is het tijd voor Zonnedauw en Mosjes, beide groeien in ruime mate in het natuurgebiedje Cruysbergen,  dus Von en ik gaan de uitdaging aan om dat hele kleine spul een beetje aardig en creatief op de foto te krijgen.
Dit  een vorm van fotografie die ik beslist niet gemakkelijk vind, maar waaraan ik echt reuzeveel plezier beleef.


Aan de slag dus, en op zoek naar Zonnedauw!
Gek is dat, eerst zie je helemaal niets, tot het moment dat je het eerste minuscule plantje hebt gevonden, dan weet je weer hoe vreselijk klein het is,  en ineens zie je het overal,  je durft nauwelijks meer een stap te zetten, uit angst dit mooie plantje te vertrappen

Eerst nog even  een plaatje van deze mooie kleine druppeltjes in het spinrag.
Ja, met je neus op de grond vind je allerlei aangename verrassingen

en dan is het tijd voor  Zonnedauw

Zo'n prachtig plantje,  en zo lastig om goed en  mooi in beeld te brengen.
Maar oh zo leuk om te proberen!

Dit vind ik zelf wel aardig, met die geringe scherptediepte,
maar het linkerdeel vind ik nogal rommelig.

De openingsfoto is dezelfde, maar daar heb ik alle 'rommel' weggesneden,
dat vind ik toch mooier en rustiger.
Afijn,  de ultieme Zonnedauwplaat heb ik nog niet gemaakt,
gelukkig maar,  dan kan ik er nog eens mee aan de slag ;-)

Veenpluis,   dat mag ik ook graag zien.

Ik had hier bij Cruysbergen meer verwacht,

 maar afgezien van  een paar zielige sprietjes stond er niets.

Hier valt weinig mee te 'spelen' dus het is tijd voor de mosjes!

Grote delen van Cruysbergen zijn okergeel gekleurd door een enorme hoeveelheid sporenkapsels van, 

 ja, van wat?  Een haarmos denk ik

Kleuren en vormen zijn een ware uitdaging om er wat fraais en creatiefs van te maken,

maar ik vind het écht moeilijk,  hier is nik mis mee,

 maar echt spannend is het ook niet

Spelen met de scherptediepte, dat maakt het wat levendiger, 

 maar misschien toch te druk?

Ik moet het maar meteen bekennen,  het tijdstip van dauwdruppels was  allang voorbij,

dit was de plantenspuit  ;-)

Ik heb echt ontdekt hoe leuk tegenlicht en druppeltjes zijn!

En toch,  deze foto zonder druppels is mijn favoriet, 

 een rustige eenvoud  en de nog vaag herkenbare sporenkapsels in 

de achtergrond  vind ik bijna schilderachtig.

Deze plaat siert op dit moment mijn bureaublad,

met andere woorden :  ik vind hem zelf geslaagd

Slotwoordje:

Dit was weer fijn spelen op deze zondagmiddag!  en we waren nog steeds niet uitgespeeld,   hierna lagen we nog ergens in het zand  tussen de zandbijtjes, ook al zo'n leuk macro-onderwerp.  Die vele foto's heb ik nog niet eens uitgezocht,  ik houd het allemaal nauwelijks bij. Volgend blogje dus nog geen bijtjes, maar hoogstwaarschijnlijk ga ik dan weer vogelen, als ik kan kiezen welke.....

Pluisjes, drupjes, knutten en ... een skippybal!

Zondag 13 mei,  de laatste dag van mijn vakantie, en eindelijk eens weinig wind,  redelijk wat zon, dus Macro-weer!
Dus ik bel Von op, ga je mee uitsluipers zoeken?
En zo gingen wij om 8 uur naar de Kromme Rade in Kortenhoef,  een goede plek voor libellen, maar... we vonden helemaal niks.
Geen nood,  met de macrolens kun je je op elke vierkante meter uitstekend vermaken!

 Paardenbloempluisjes,  zo algemeen, maar ze zijn en blijven prachtig

( omgezet naar zwart/wit) 

 Pluisje in de wind

Hier kun je echt uren mee zoet zijn

 Dus nog maar eentje

 Von ontdekte het hele kleine bloemetje van de Ereprijs,  prachtig bedekt met dauwdruppeltjes

 Bij deze en voorgaande foto heb ik een heleboel  twijfels,  de composities vind ik wat,

 tja, hoe zal ik het zeggen, wat ongeordend.

Maar misschien moet ik die strakke regeltjes maar eens gewoon wat los laten??

Het hoeft toch ook niet allemaal zo braaf?

Dit vind ik telkens weer mooi,  beetje tegenlicht, dauwdruppel, groot diafragma,

en het blauw van de ereprijs in de achtergrond

Pluisjes en druppeltjes dus, maar ook.... Knutten!!
Vreselijk, het is weer knuttentijd, die hele kleine steekmugjes die je binnen korte tijd helemaal lek prikken.
Von maakte deze foto van mij  in het vochtige gras, een ideale plek voor de knutten.
Ze zijn zo klein dat je ze meestal niet ziet, maar op deze foto zie je ze oplichten in het zonnetje  en zie je hele wolken!
Oef, vreselijke foto eigenlijk, want met oplichtende knutjes lijkt het wel of ik een gouden tand heb en een piercing door mijn wenkbrauw  ;-)
Uiteindelijk, als we overal jeuk hebben, capituleren we, en gaan we naar Cruysbergen




Zanderij Cruysbergen bij Bussum, daar hebben we vorig jaar prachtige macro-avonturen beleefd,
zie Zanderij Cruysbergen   en Cruysbergen 2


Hoe zou het er nu zijn??
Het lijkt aanvankelijk een kale boel, maar met de neus op de grond is het weer feest, mooie mosjes,  zonnedauw  ( die foto's volgen nog)  en tussen het zonnedauw zien we iets leuks:

Een héél klein spinnetje op een soort skippybal !!

Dat gaan we natuurlijk van alle kanten bekijken

Eerst heeft het spinnetje de bal tussen de voorpootjes

 en dan weer wordt het balletje tussen de achterpootjes meegenomen

fascinerend, maar wat is dit??

Ik heb uiteraard wat gegoogeld,  en kom uit op een Wolfspin.

Het wolfspinnetje maakt een  cocon voor de eitjes,  die cocon draagt ze vervolgens

met zich mee totdat de eitjes uitkomen

Dat duurt zo'n twee weken, en gedurende die tijd verdedigt ze

de eitjes met haar leven,  als de cocon wordt afgenomen 

accepteert ze alles wat als vervanging kan dienen, zelfs een propje papier

Na ca twee weken bijt ze de cocon kapot, zodat de jonge spinnetjes er uit kunnen komen.

Ze leven dan eerst nog een poosje op de rug van de moeder.

Oh,  dat lijkt me ook gaaf om te zien!

Slotwoordje:

Of ik die minispinnetjes op de rug van de moeder kan laten zien,  dat durf ik echt niet te beloven, de kans lijkt me eerlijk gezegd wel heel erg klein, maar het macrovirus heeft me weer te pakken,  zo ontzettend mooi om het miniatuurwereldje te kunnen bekijken!

En ja, die uitsluipers waarvoor we eigenlijk op pad gingen, die staan natuurlijk ook nog op het wensenlijstje....

Cruysbergen (2)

Ik heb vakantie,  maar de  regen komt weer eens met bakken naar beneden,  dus ik maak maar van de nood een deugd en ga op mijn gemak een blogje maken, lekker knus met de laptop op de bank, kopje koffie erbij.... je moet er wat van maken ;-)

Deze serie is van vorige week zondag,  de 21e augustus.  Yvonne en ik hesen ons nog een keer in het regenpak voor een tweede bezoekje aan Zanderij Cruysbergen.

Naarmate ik meer met de macrolens op pad ga word ik steeds nieuwsgieriger naar de kleine wereld die zich openbaart,  en ik probeer dan ook steeds meer uit te vinden wat ik zoal zie. Diverse blogs en fotosites helpen me daar goed bij  en verder is het lang-leve-google!

Haha,  Yvon bleef bij hoog en laag volhouden dat dit een viooltje is, maar dit schattige kleine bloempje luistert naar de naam 'Stijve Ogentroost'.  Zoals de naam al zegt staat dit kruid van oudsher bekend als geneeskrachtig bij oogaandoeningen

 Dit insect viel op door het 'hartje'  op zijn rug, een goed kenmerk om op te googelen en zo vond ik uit dat dit de Weidewants is.  De wants is niet scherp op het koppie, maar het ging me hier dan ook voornamelijk om het hartje

 Een heel klein plantje met roze bloemetjes,  een passerende wandelaar wist ons te vertellen dat dit het 'Duizendguldenkruid' is,   bedankt meneer, weer wat geleerd!

 De naam zegt het zo mooi:  dit plantje was vroeger wel duizend gulden waard omdat het zo geneeskrachtig is

We komen bij het natte gedeelte van Cruysbergen,  dus met de regenpakken aan liggen we weer half in de poel om al het leven hier te bekijken en het natuurlijk te fotograferen.  Zo'n leuk gezicht hoe de Schaatsenrijder over het water 'schaatst'.  Bij de kop heeft hij twee vangarmen  waarmee hij op zijn prooien jaagt,  het middelste paar poten gaat als roeispanen heen en weer  en met  de achterste poten wordt gestuurd

 Het heeft weer eens geregend....   de regendruppels en het tegenlicht zorgen voor een wel heel aparte achtergrond bij dit miertje

 In mijn vorige blog over Cruysbergen noemde ik dit een bruine kikker,  maar het is een Pad die hier in een moerassig poeltje zit,  bedankt Natuurkieker Coby,  dat je me hier op wees, ik leer graag!

In die vorige serie schreef ik ook dat ik vergeten was om de  zeldzame Moeraswolfsklauw in beeld te brengen, dus bij deze alsnog

 Ik noemde het toen mos,  maar dat klopt niet.  Albertine gaf me interessante informatie die ik graag citeer:

" Moeraswolfsklauw is geen mos, maar behoort tot de wolfsklauwfamilie, een plantenfamilie die net zoals varens en heermoes tot de oerplanten behoort. Vroeger vormde deze familie de moerasbossen waaruit later steenkool is ontstaan" 

Albertine, bedankt!

 't Is maar een gewone dambordvlieg,  maar dankzij de macrolens zijn vliegen ineens erg mooi  ;-)

 Twee Zuringwantsen

 Bij aanraking van de Zuringwants wordt een bruine vloeistof afgescheiden die erg stinkt en moeilijk  te verwijderen is.  Die wijsheid heb ik net pas uitgevonden,  dus gelukkig dat we dat  niet uitgeprobeerd hebben!

 De extreem lange poten van de Langpootmug passen niet in beeld ;-)

Ik val nóg een keertje terug op de vorige serie, toen liet ik de Wespenspin/Tijgerspin uitgebreid zien,  en schreef ik over het Zigzagpatroon in het web. Toen was dat vrijwel niet te zien,  maar vandaag valt het ons op dat alle wespenspinnen  nu wél zo'n Zigzagband in hun web hebben

De functie van het karakteristiek zigzagband in het web is niet geheel duidelijk. Er zijn verschillende theorieën in omloop.

Het kan bedoeld zijn om insecten aan te trekken. De witte zijde zou UV-licht weerkaatsen wat insecten zou aantrekken.

Een andere verklaring is dat het rovers zou afschrikken. Als de spin gestoord wordt begint zij hevig te trillen in haar web zodat de spin een wazige witte vlek lijkt te worden.
Een andere verklaring is dat de witte band het web duidelijk zichtbaar maakt zodat er geen dieren doorheen lopen.

Waarschijnlijk zijn alle theorieën een beetje waar en helpt het de spin te overleven

 Doel van het bezoek aan Cruysbergen is het bloeiende Zonnedauw, maar we komen er achter dat we hier te laat voor zijn, slechts sporadisch vinden we wat  van deze minuscule kleine witte bloemetjes

 Het is me helaas niet gelukt zowel de Zonnedauw als de bloeiwijze in beeld te brengen,
de weinige bloeiende plantjes stonden verscholen in het groen, 
alleen de bloemetjes op hun hoge steeltjes piepten er boven uit

Slotwoordje:
Ik ben mij er van bewust dat alle genoemde informatie  niet van mijzelf komt, maar van het internet.
Ik vind  het echter enig om van alles en nog wat op te zoeken en uit te vinden,  zo leer ik telkens weer iets,  en deze bescheiden kennis wil ik via mijn blog graag met andere liefhebbers delen