Bedauwde beestjes

Niet te geloven,  mijn laatste blogje is al weer van vier weken geleden,  zo'n lange tussentijd is me nog nooit gebeurd.  Maar ja,  volop zomerweer,  dus er ontstond een spontane zomerstop waarbij ik computer en camera nauwelijks heb aangeraakt,  het was gewoon tijd om volop te genieten van het uitzonderlijk mooie zomerweer.

Pas afgelopen zondag vond  ik het toch echt weer tijd om te fotograferen, anders verleer ik het ;-)

Ik koos er eindelijk weer eens voor om heel vroeg op pad te gaan,

al ruim voor zonsopkomst stond ik in het natuurgebiedje Laegieskamp

en ging ik op zoek naar bedauwde beestjes.

Al gauw vond ik dit kleine dikkopje.

Met de witbalans op daglicht blijken de kleuren heel koel te worden,

verrassend,  maar ik vind het wel erg mooi.

Met de lange roltong probeert het Zwartsprietdikkopje de dauwdruppeltjes van zijn kopje weg te halen.

Door een vrij lange sluitertijd is de beweging goed te zien.

Geen beestjes,  maar Wilde Peen.

Ook hier vind ik de koele kleuren fijn om te zien.

Ik hoopte Libellen met dauw te vinden,  en was dan ook blij toen ik deze Zwarte Heidelibel zag.

Maar wat is het lastig om daar mooie en sfeervolle foto's van te maken.

Voor een mooie zachte achtergrond heb ik toch echt een groot diafragma nodig,

kopje moet scherp zijn, en ja,  dan krijg ik dus die prachtige bedauwde vleugels niet in het scherptegebied :-(

Ik weet het: je moet  evenwijdig aan je onderwerp komen om het 

zoveel mogelijk binnen het scherptegebied te laten vallen.

 maar als ik dat doe - voor zover dat al mogelijk is -  

dan krijg ik niet de lichtval in de achtergrond zoals ik die zou willen.

En dan al dat gehannes met het statief ;-(

Ik vond het een hele lastige opgave,  deze foto's zijn dan ook niet optimaal,

maar ik ga héél graag nog eens in een herkansing, 

want een geslaagd sfeerbeeld met bedauwde libel 

moet ik toch echt een keer voor elkaar krijgen!

Nog een laatste poging van dezelfde Zwarte Heidelibel toen hij 

voldoende was opgewarmd om naar een ander plekje te vliegen.

Inmiddels komt de zon voorzichtig boven de bomen uit

en worden de kleuren iets warmer.

Wat verderop vind ik een bedauwd Bruin Zandoogje.

Naar de Koraaljuffertjes was ik op zoek, maar ik kon ze niet vinden.

Pas toen ze gingen vliegen, zag ik ze.

Nog een paar resterende dauwdruppeltjes zitten er op het lijfje, 

verder is het eigenlijk een nette,  maar beetje saaie foto, 

net als het Bruin Zandoogje hierboven.

Meer omgeving maakt een foto beslist interessanter,

maar ja, als die omgeving niet meewerkt,  dan kan het toch beter zo.

Bij dit Zwartsprietdikkopje lukte het me wel om de omgeving mee te laten doen.

Ach,  zo krijg je eigenlijk wel een leuke afwisseling ;-)

Toch ook maar weer van dichtbij:

De Oranje Luzernevlinder.

Gek toch,   ben je zo druk bezig om de vinder te fotograferen,

valt het je pas thuis op dat ie wel op een heel lelijk uitgebloeid bloemetje zit ;-)

Rond een uur of half tien ben ik onderweg naar de auto als ik dit Icarusblauwtje zie.

Die moet er natuurlijk ook nog even aan geloven.

Weliswaar geen dauw meer,

maar toch een waardig laatste plaatje.

Slotwoordje:

Na mijn zomerstop had ik meteen de smaak weer te pakken!

En ik wil echt graag nog eens in de herkansing om toch nog weer mooiere/betere foto's te maken.

Vanochtend stond de wekker dan ook op vroeg... maar helaas.... zwaarbewolkt,  dat gaat het niet worden.

Nou, toen had ik dus mooi even de tijd om eindelijk weer een blogje te maken!