Duivelsnaaigaren

Een paar jaar geleden las ik in een nieuwsbrief van GNR ( Goois Natuurreservaat ) dat bij ons op de heide  het zeldzame Klein warkruid was gevonden.

Stomtoevallig vond ik kort daarna dit warrige plantje, ik herkende het direct.

Een paar keer die zomer probeerde ik het te fotograferen, maar o wat een lastig spul!

De volgende zomer vond ik het niet meer terug, maar vorig jaar ontdekte ik het weer in de Kampina. Samen met Gonnie heb ik toen geprobeerd het Klein warkruid te ontwarren, zie dit blogje.

Onlangs maakte ik een lekkere wandeling door bos  en hei,  en onderweg viel mijn oog op een stukje heide dat helemaal rood gekleurd was,  dat ging ik eens bekijken,  en ja,  mijn vermoeden werd bevestigd,   ik had dit grappige plantje weer gevonden.

Vooral de bijnaam vind ik erg leuk, Duivelsnaaigaren.

Toen ik op 5 augustus in de vroege ochtend weer heerlijk met vlinders en libellen aan het spelen was geweest, besloot ik met een omweg naar huis te rijden en de strijd met het warkruid nog eens aan te gaan.

Klein warkruid is een parasitair plantje,dat zijn voedsel 'steelt'  van zijn gastheer.

Die gastheer is vaak struikheide.

Met lange rode draden - het 'naaigaren' - slingert het Klein warkruid zich om de jonge struikheide.

Aan die rode draden onstaan  in de bloeitijd kleine witte bloemetjes.

't Is een ware uitdaging om fotografisch iets van deze warboel te maken, 

Ik ben op zoek gegaan naar een solitair takje, 

dat ik met mijn witte parapluutje uit de zon wist te houden.

'

Dezelfde bloemetjes, maar nu wat dichterbij.

Ik vind het altijd mooi als mijn onderwerp nagenoeg scherp is, 

en de omgeving overal zacht en onscherp.

Dat is telkens zoeken naar het ideale diafragma, 

de goede hoek en de juiste afstand.

Liever had ik hier het rechter bloemetje ook scherp gehad, 

maar dat lukte me  helaas niet.

Deze close up maakte ik met gebruik van tussenringen.

Die zitten vrijwel altijd in de tas, maar ik gebruik ze zelden.,

dus ik heb er nog maar weinig ervaring mee.

Ik heb hier gekozen voor een hele kleine scherptediepte,

omdat ik de achtergrond met het vage naaigaren en de 

zachte rozerode kleuren op deze manier erg mooi vind.

Slotwoordje:

Dat was weer even leuk spelen met het Duivelsnaaigaren!

Voor wie zich geen voorstelling kan maken hoe dit warrige plantje groeit,  die kan nog even een kijkje nemen in dit blogje uit 2011.

Toen fotografeerde ik duidelijk veel  meer registrerend;-)

Nazomeren

Het nazomert zo heerlijk!

Heerlijk om er nu op uit te trekken, wandelen, fietsen,  genieten,
en op zijn tijd natuurlijk ook fotograferen ;-)

Maar net als in de zomerse julimaand trekt het me even minder om veel achter de computer te zitten, ik ben de laatste weken dan ook nauwelijks actief geweest in 'Blogland'.

Maar ja,   er staan inmiddels wel wat foto's klaar voor een nieuw blogje, dus toch maar weer aan de slag,  en wat is er passender dan wat nazomerse plaatjes?

Nou ja,  nazomers....

Ik begin met een  dreigende donkere lucht boven de heide. 

Dit was op de dag nadat Gonnie en ik in de HBN hut 6 waren.

Toen nazomerde het helaas niet :-(

Maar we lieten ons daar niet door tegen houden en gewapend

met regenpakken gingen we naar het Buurserzand.

We hielden het duidelijk niet droog :-(

Maar precies toen het even opklaarde vonden we de 

mooie Klokjesgentiaantjes  tussen de bloeiende heide.

en na een hele dag vogelen in de hut roepen we allebei helemaal blij:

Macro !!

Tuurlijk, zo'n dag vogels fotograferen is hartstikke leuk,

maar macro....

je kunt daar zo lekker mee bézig zijn,

je hoeft niet te wachten of een vogel zo aardig is om 

lang genoeg op de juiste plek te gaan zitten  ;-)

Helemaal in ons element dus, totdat het weer ging onweren....

Die mooie Klokjesgentiaantjes,  die wil ik toch graag nog eens uitgebreider fotograferen.

Dus pakweg een week later ga ik naar de Groeve Oostermeent,

die is een stuk dichter bij huis dan het Buurserzand ;-)

En ik weet dat ze daar ook groeien.

Ik vind ze inderdaad volop,  maar zó tussen de begroeiing in,

dat ik er helemaal niks van kan maken.

Het Zandblauwtje is echter een geweldige goedmaker!

Deze stond zo heerlijk vrij in het zand,  daar werd ik blij van.

Echt heerlijk!  

deze Zandblauwtjes stonden gewoon in een  vrijwel perfecte compositie voor me klaar :-)

Nog meer blauwe bloemetjes,   het Grasklokje.

Maar de grauwe lucht verraadt het al....

het miezerde,  en dat veranderde in gestage regen.

Het was dus weer uit met de pret.

Maar na de augustusdip ging het toch echt nazomeren en kon ik op

een mooie middag elders nog eens in de herkansing.

Altijd lastig bij zo'n Grasklokje, waar moet je op scherp stellen,

stamper, meeldraden of blaadjes?

Miertje was een leuk alternatief,  zo hoefde ik lekker niet te kiezen.

Op een vroege septemberochtend ging ik nog eens naar Laegieskamp 

met de missie 'Libellen met dauw'.

Die missie ging de mist in door een paar erg nieuwsgierige koeien.

Telkens als ik een libel had gevonden doemde er ineens zo'n grote koe naast me op....

Dan maar met de camera tussen de hei gedoken,  ver weg van de koeien.

Wat zijn licht en kleuren in de vroege ochtend toch mooi!

Ik heb even heerlijk gespeeld met herhalingen,

en het schilderachtige hier vind ik prachtig gelukt.

Maar eenmaal thuis denk ik dan toch:
Waarom ben ik nou steeds met dezelfde takjes bezig geweest,
waarom heb ik hier niet meer uit weten te halen?

Slotwoordje:

Op deze laatste vraag kan ik mezelf eigenlijk maar één zinnig antwoord geven:

Het nazomert heerlijk,  dus ga eens in de herkansing  :-)

Traditie

Het is een echte traditie geworden,  een dagje wandelen en fotograferen op de bloeiende heide met Ghita.  We begonnen deze traditie in 2010 met megaveel kilometers in de benen,  in 2011 en 2012  stond de Gooise heide er mooier dan ooit bij,  en nu dit jaar... Tja,  ik had Ghita op voorhand al gewaarschuwd:  het heidehaantje heeft het overgrote deel van de hei aangetast,  wat overblijft is dorre bruine heide,  of kale plekken, daar waar het Goois Natuurreservaat is overgegaan tot maaien,  teneinde de heideplanten vitaal te houden.
Dit jaar dus geen paarse pracht,  maar afgelopen donderdag gingen we wel op pad, want zo'n mooie traditie, die houden we er in!

Er is mist voorspeld,  maar onduidelijk is of die mist overgaat in hardnekkige bewolking,  of dat we een ochtend met prachtig licht krijgen,  ik reken maar nergens op, sterker nog,  in de wetenschap van bruine en dorre heidevelden,  stel ik me fotografisch weinig voor van deze dag, we zien wel wat het wordt......

We lopen eerst de Westerheide op, waar Ghita echt schrikt van alle dorre hei.

Voor zover ze dat kan zien dan,  want het is inderdaad behoorlijk mistig.

En ja,  ik was er al bang voor,  de zon komt er niet doorheen,  

zelfs niet één spannend straaltje zonlicht

We zien een paar reeën, maar te ver weg.

Alleen dit Graspiepertje levert even een aardig plaatje op,

verder hebben we hier op deze vroege morgen niets te zoeken.

We besluiten naar de kleinere Zuiderheide te gaan,

daar staat de hei er mooier bij, en wie weet, 

klaart het intussen een beetje op.....

Eenmaal op de Zuiderheide is het aanmerkelijk lichter geworden,

maar voor landschapsplaatjes is de lucht nog veel te saai en te bleek,

daar helpt zelfs het grijsverloopfilter niet bij.

Tijd voor macro dus! daar is het licht prima voor,

en met die mooie heidestruikjes weten zowel Ghita als ik ons

uitstekend een poos te amuseren.

Tja,  onze dagje heide mag dan traditie zijn,

onze foto's moeten toch niet elk jaar hetzelfde worden.

Dus we proberen het vandaag anders,  creatiever,  origineler....

Moeilijk hoor!

Ghita heeft haar blog van ons heidedagje inmiddels ook online staan,

en ze heeft net als ik daarin verwezen naar de series van de voorgaande jaren.

Ik heb ze zowel bij Ghita als bij mezelf uitgebreid bekeken,

en dan is het toch wel  fijn om te zien dat we vooruitgang boeken, 

en dat we dus niet ieder jaar met dezelfde plaatjes thuiskomen.

Rond het middaguur vallen de eerste stukjes blauw in de lucht.

De macrolens gaat in de tas, en bij de kleine zandverstuiving

ga ik proberen er met de 24-70 mm lens  wat van te maken.

Ghita 'betrapt' me terwijl ik verwoede pogingen doe om iets origineels op mijn geheugenkaartje te krijgen.

Tja, anders dan anders,  dus best wel origineel,

maar of het nou echt een succes is....

Maar leuk geprobeerd in elk geval ;-)

Maar wat is het interessant om met de 24-70mm lens eens soort macro-opnamen te maken,

dit geeft toch echt wel heel andere beelden,  ik krijg er schik in!

Helemaal in mijn element ga ik van alles uitproberen,

lekker totaal anders dan de 'traditionele' plaatjes van voorgaande jaren ;-)

En zo vliegt de middag ineens voorbij,  de lucht wordt steeds blauwer,

kwam het toch nog goed vandaag!

Natuurlijk moet er nog een landschapsfoto gemaakt worden van dit aardige plekje.

Maar ik weet intussen dat een mooi plekje nog niet garant staat voor een goede foto.

Prachtig licht, diepte in je beeld door zorgvuldig het juiste standpunt te zoeken,

dat zijn de belangrijke zaken voor een geslaagde landschapsfoto.

Uit dat oogpunt is deze foto het zeker niet, maar het is wel een aardige registratie

van een prachtig plekje op de Zuiderheide, en:

'Traditie'getrouw plaats ik hem in groot panorama-formaat ;-)

Wat me iedere keer verbaast, is dat er op de hei nauwelijks vlinders vliegen.

Als ik in de loop van de middag Ghita naar de trein breng,

kan ik het niet laten om nog even naar Zanderij Cruysbergen te rijden.

En daar kiek ik tot besluit nog dit Icarusblauwtje op een bloeiend takje heide.

Slotwoordje:

Ons dagje heide mag weer geslaagd genoemd worden,  een prachtige traditie,  die we volgend jaar uiteraard weer voortzetten!