Grenzen verleggen

Het is menigeen vast wel duidelijk dat ik in de fotografie nog steeds probeer om mijn grenzen te verleggen, dat blijft een boeiende uitdaging, want er zijn nog heel wat grenzen te verleggen  of zelfs te overschrijden...  en dat laatste ging ik nu eens letterlijk doen!  

Op het blog van Wouter had ik een schitterende serie gezien van het Wildpark Anholter-Schweiz in Ippelburg in Duitsland,  wolven en lynxen in de sneeuw, zó mooi, daar wilde ik ook graag een keer naar toe,  dat ging dus op het lijstje voor volgend jaar winter.  

Maar ja,  deze winter wil nog steeds maar niet wijken, en toen vorige week zondag, de 10e maart,  wederom sneeuw voorspeld werd,  besloten Von en ik het ritje naar Duitsland te gaan maken,  jawel,  wij gingen onze grenzen verleggen ;-)

En zo zoefden wij over de A12 en genoten wij onderweg van de Veluwe waar behoorlijk wat sneeuw gevallen was,

 en  we werden steeds enthousiaster.... tot we de Duitse grens naderden... 

daar was alles weer gewoon groen,  nou ja,  grijs dus eigenlijk,  

en toen we in Ippelburg uit de auto stapten kwam er een vieze motregen naar beneden. 

Dikke pech :-(  

Dus geen wolven in de sneeuw,  maar de wolf liet zich ook nauwelijks zien.

En ook geen lynx in de sneeuw,  maar de lynx zat sowieso binnen.

Oei, gaat dit weer net zo'n negatief verhaal worden als bij de grutto's ?

Nee hoor!  want kijk, de bruine beer is ontwaakt uit zijn winterslaap,

 en dat vind ik  ook wel een erg mooi dier

En wat te denken van de wilde katten!

Ik ben eerlijk gezegd niet echt een kattenmens,  maar deze schoonheden mag ik graag zien

Prachtige ogen,  indringende blik

en zo'n mooi interactief momentje

Nog meer van die sprekende ogen

Pas toen ik wat verder doorliep zag ik het tweede vosje liggen,

zo lief, en vooral zo prachtig als ze allebei die grote kijkers open hebben,

daar moest ik even op wachten, maar mijn geduld werd beloond

Ik kreeg bij de dwerggeitjes een beetje een kinderboerderij-gevoel,

maar ze zijn wel ontzettend schattig

De pauwen sleepten hun prachtige staart achter zich aan door de modder, 

niet zo fotogeniek,  dus dan maar een portretje

We hadden op de site van het park al gezien dat er biggetjes waren bij de wilde zwijnen,

"Frischlingen",  zoals ze hier heten. Maar we wisten niet of we ze al konden zien.

Een aangename verrassing dus, toen we de drie kleintjes in hun streepjespyamaatjes zagen

En maar hopen dat ze even het veilige hok uit zouden komen.

Nee,  zei de verzorger die net vers hooi kwam brengen,  daar zijn ze nog te klein voor.

Ze waren dinsdag geboren, dus net 5 dagen oud

Maar tot onze verrassing,  en tot grote verbazing van de verzorger,

 kwam het drietal ineens toch  het hok uit, dat was wel even heel erg leuk!

Minder leuk was dat ik bijna alle foto's weg moest gooien omdat het gaas

van het hek overduidelijk te zien was, jammer,  Von was toch verstandiger, 

die fotografeerde over het hek heen. Tja, ik wilde zo graag een lager standpunt...

Nou ja,  ik hield gelukkig toch dit lieve plaatje over.

Slotwoordje:
Op de terugweg lag er nog steeds sneeuw op de Veluwe... wat dat betreft hadden we dus net pech, maar het goede nieuws is, dat het in de loop van de dag in elk geval droog werd.
En al heb ik op fotografisch gebied nou niet echt mijn grenzen verlegd, zo'n dagje over de grens was toch een leuk avontuur!