Zonnedauw en Mosjes

Een beetje afwisseling vind ik altijd wel fijn, dus na de weidevogels uit de vorige serie, is het weer tijd voor Macro.


Terug naar zondag 13 mei,  ik maakte hiervan al een blogje met pluisjes en het leuke spinnetje met de eicocon, nu is het tijd voor Zonnedauw en Mosjes, beide groeien in ruime mate in het natuurgebiedje Cruysbergen,  dus Von en ik gaan de uitdaging aan om dat hele kleine spul een beetje aardig en creatief op de foto te krijgen.
Dit  een vorm van fotografie die ik beslist niet gemakkelijk vind, maar waaraan ik echt reuzeveel plezier beleef.


Aan de slag dus, en op zoek naar Zonnedauw!
Gek is dat, eerst zie je helemaal niets, tot het moment dat je het eerste minuscule plantje hebt gevonden, dan weet je weer hoe vreselijk klein het is,  en ineens zie je het overal,  je durft nauwelijks meer een stap te zetten, uit angst dit mooie plantje te vertrappen

Eerst nog even  een plaatje van deze mooie kleine druppeltjes in het spinrag.
Ja, met je neus op de grond vind je allerlei aangename verrassingen

en dan is het tijd voor  Zonnedauw

Zo'n prachtig plantje,  en zo lastig om goed en  mooi in beeld te brengen.
Maar oh zo leuk om te proberen!

Dit vind ik zelf wel aardig, met die geringe scherptediepte,
maar het linkerdeel vind ik nogal rommelig.

De openingsfoto is dezelfde, maar daar heb ik alle 'rommel' weggesneden,
dat vind ik toch mooier en rustiger.
Afijn,  de ultieme Zonnedauwplaat heb ik nog niet gemaakt,
gelukkig maar,  dan kan ik er nog eens mee aan de slag ;-)

Veenpluis,   dat mag ik ook graag zien.

Ik had hier bij Cruysbergen meer verwacht,

 maar afgezien van  een paar zielige sprietjes stond er niets.

Hier valt weinig mee te 'spelen' dus het is tijd voor de mosjes!

Grote delen van Cruysbergen zijn okergeel gekleurd door een enorme hoeveelheid sporenkapsels van, 

 ja, van wat?  Een haarmos denk ik

Kleuren en vormen zijn een ware uitdaging om er wat fraais en creatiefs van te maken,

maar ik vind het écht moeilijk,  hier is nik mis mee,

 maar echt spannend is het ook niet

Spelen met de scherptediepte, dat maakt het wat levendiger, 

 maar misschien toch te druk?

Ik moet het maar meteen bekennen,  het tijdstip van dauwdruppels was  allang voorbij,

dit was de plantenspuit  ;-)

Ik heb echt ontdekt hoe leuk tegenlicht en druppeltjes zijn!

En toch,  deze foto zonder druppels is mijn favoriet, 

 een rustige eenvoud  en de nog vaag herkenbare sporenkapsels in 

de achtergrond  vind ik bijna schilderachtig.

Deze plaat siert op dit moment mijn bureaublad,

met andere woorden :  ik vind hem zelf geslaagd

Slotwoordje:

Dit was weer fijn spelen op deze zondagmiddag!  en we waren nog steeds niet uitgespeeld,   hierna lagen we nog ergens in het zand  tussen de zandbijtjes, ook al zo'n leuk macro-onderwerp.  Die vele foto's heb ik nog niet eens uitgezocht,  ik houd het allemaal nauwelijks bij. Volgend blogje dus nog geen bijtjes, maar hoogstwaarschijnlijk ga ik dan weer vogelen, als ik kan kiezen welke.....