Apies kijken

Na alle macroseries vol met libellen,  juffers en vlinders  is het even tijd voor iets heel anders:

Op zondag 11 augustus ging ik met Yvonne naar de Apenheul.

Ik was er nog nooit geweest en had geen idee wat ik daar van kon verwachten,  wel wist ik, door de foto's die ik had gezien,  dat de Doodshoofdaapjes wel heel ontzettend schattig zijn!   
Die wil ik dus heel graag mooi voor de lens krijgen. 

Onderweg in de auto zeg ik tegen Von dat ik nu eens echt  serieus aan de slag wil gaan,  dat wil zeggen, niet meteen als een dolle er op los knippen, maar eerst rustig observeren, vertrouwd raken met hun gedrag,  en dan weloverwogen fotograferen.  Zo hoort dat toch?

Tja, hele mooie voornemens,  maar ga ik mij daar aan houden??

Meteen al de eerste aapjes op onze route zijn de Doodskopaapjes.  

Om 11 uur is er de eerste voederpresentatie dus het is er best druk.  

We besluiten om door te lopen en wat later terug te komen,

maar ja,  doorlopen, dat schiet niet echt op tussen al die mensen,  

en rechts van ons lonken die aapjes....

Toch even kijken dus...nog niet fotograferen??? 

 of toch maar vast een proefplaatje....

Tja, al mijn goede voornemens gingen vrijwel direct overboord,

deze schattige beestjes kan ik echt niet weerstaan!

Met een soort automatisme begint mijn camera te klikken ;-)

Moet zeggen dat het nog niet meevalt,

ze rennen, vliegen, klauteren dat het een lieve lust is,

en slechts af en toe zitten ze mooi stil.

We boffen enorm met het weer, het is licht bewolkt, 

dus geen last van harde schaduwen en te grote contrasten.

En de bohekcirkels krijg ik er onder de bomen gewoon bij kado,

ik hoef er niet eens naar te zoeken.

Is het geen snoepie?

Ik wist trouwens niet dat deze Doodshoofdaapjes zo klein zijn,

ze hebben een lengte van slechts 26 tot 36 cm lang,

de staart niet meegerekend.

'De Denker' 

Op Facebook kreeg ik van medeblogger Robert een leuke reactie:

'Ik denk, dus ik ben, Homo Apiens'

Die grote ogen, fantastisch!

En ik heb gelukkig overal het lichtje er in te pakken.

Yvonne krijgt mij bijna niet meer weg bij deze aapjes,

maar we willen toch  ook nog meer zien,

dus nog eentje,   en dan gaan we verder...

... om eind van de middag toch nog even terug te komen !

Inmiddels heb ik toch wel aardig geobserveerd,  

en weet ik door de blik omhoog  dat er een klimpartij gaat volgen

En dat klopt inderdaad.

De brutale blik van deze boef vind ik echt geweldig!

Steeds heb ik voederbakken en klimwerktuigen buiten beeld weten te houden.

maar voor dit touw heb ik een uitzondering gemaakt.

Ach, we weten tenslotte dat we in de Apenheul zijn :-)

Slotwoordje:

Ik vond een dagje Apenheul een geweldige belevenis, waar ik echt van genoten heb.

Tuurlijk heb ik nog veel meer leuke apen gezien en gefotografeerd, maar die halen het niet bij deze schatjes, dus of die nog in mijn blog voorbij gaan komen?  Kweet niet,  de tijd zal het leren....