Tengere Beukentaailing

Je hebt klein, kleiner, kleinst.
En met mijn macrolens ben ik vaak op zoek naar dat 'kleinst', om de eenvoudige reden dat het me fascineert om iets in beeld te krijgen, dat je met het blote oog nauwelijks kunt zien.
Zo zat ik afgelopen week op de knietjes in het bos en zag ik hele kleine witte stipjes tussen de afgevallen beukenblaadjes.
Dat ging ik natuurlijk eens nader bestuderen....

En dan kijk je door je lens en openbaart zich zo'n klein en verrassend miniwereldje,

een ieniemienie zwammetje dat op het steeltje van een beukenblad groeit

Het is de Tengere Beukentaailing

( Marasmius setosus)

Het zwammetje groeit op halfvergane beukenblaadjes

en is zeer zeker tenger  maar eveneens zeer zeker

níet taai ;-)

Tja,  en dan zit ik 's avonds thuis naar de foto's te kijken en dan denk ik:

'Met dat zwammetje had ik toch meer moeten kunnen doen?'

 Vanmiddag zocht ik ze  dus weer op, 

met het doel daar eens even leuk mee te gaan spelen

Het is bewolkt weer,  waardoor de beukenblaadjes 

op de grond heel gedempt van kleur blijven,

en net als ik denk : dat heeft ook wel wat.....

 .. valt volkomen onverwacht het zonlicht in het bos

en zie ik op mijn schermpje een totaal ander beeld verschijnen.

Gauw nog een keertje afdrukkken!

Bij alle foto's van vanmiddag staat de witbalans

tussen daglicht en bewolkt,

en ik heb naderhand niets meer aan de kleuren bewerkt

Het waren maar een paar minuutjes, toen was de zon weer weg,

maar wat was ik er blij mee!

Slotwoordje:

Dit keer ging ik eens goed voorbereid op pad:  rijstzak  en draadontspanner mee, en ik heb telkens de spiegelopklapfunctie gebruikt om elke trilling van de camera te voorkomen.  In live-view heb ik bij het scherpstellen flink uitvergroot, en ik moet zeggen, dat  dit alles bij elkaar  toch wel dé manier is om dit kleine spul een beetje netjes in beeld te brengen,  ik ben er zelfs tevreden over,  en, hihi,  dat gebeurt niet zo vaak ;-)