Het Blauwe Uurtje

De laatste twee weken kwam mijn camera helaas niet uit de tas,  ik was te druk met andere dingen, dat kun je soms zo hebben, maar ik krijg toch wel weer zin om een blogje te maken.  Gelukkig zit er nog wat in het archief!
Op vrijdag 11 januari gingen Yvonne en ik nog een keer naar Amsterdam,  de avondfotografie in onze fotogenieke hoofdstad smaakte naar meer. Dit keer hadden we afgesproken met Greet en Raymond,  en we waren er op tijd voor het 'Blauwe uurtje'.

Als we uit de parkeergarage komen dan zien we tot onze aangename 

verrassing dat we in het 'roze uurtje' zijn beland,  

gelukkig had ik heel snel camera en statief paraat, want  'roze uurtje'  

bleek slechts een 'roze minuutje' te zijn

Nog geen minuut later was de sfeer totaal veranderd

En dan gaat het snel, de duisternis valt, maar de lucht is nog niet donker,  

 het samenspel van het laatste natuurlijke licht en het kunstlicht zorgt voor een mooi evenwicht

waarbij de lucht nog even uitzonderlijk blauw blijft,  het 'Blauwe Uurtje'.

Ik had hier wel vaak van gehoord, maar het nog nooit zo duidelijk ervaren.

Zo leer je telkens weer wat.

We staan hier op de Blauwbrug  en kijken naar de sluizen in de Amstel

Bakboord- en Stuurboordlichten van de Amstelsluizen ;-)

Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit niet wist,  maar ik las het in de blogserie van Von.

Nou zijn die lichten hier natuurlijk toch al helemaal niet herkenbaar,

het is gewoon een leuk grapje: onscherp stellen bij groot diafragma ( f/2.8)

 De Magere Brug komt ook mooi uit tegen de intens blauwe lucht

Op de avond in december was de Blauwbrug nauwelijks verlicht,

 maar vanavond doet de brug haar naam eer aan.  

Waar ik dit keer heel goed op gelet heb, is dat ik mijn camera goed waterpas heb staan.

De vorige keer moest ik heel veel foto's weggooien omdat de mooie grachtenpanden

er totaal vertekend op stonden,  en zie,  nu staan ze keurig recht!

Von heeft iets op haar wensenlijstje staan:

De Westertoren vanaf de Prinsengracht.

Het was een stevige wandeling, maar beslist de moeite waard,

Amsterdam bij avond is feeëriek.

Het 'Blauwe uurtje' is al lang voorbij,  de lucht heeft 

nu eigenlijk een heel vreemde kleur, dat komt vast

door al het kunstlicht.

Dan is het tijd voor de wens van Raymond:  Het Nemo.

Wederom een pittige wandeling, en sjouwen natuurlijk, 

met statief en apparatuur .

We lopen aan alle kanten om het Nemo heen, en als we de goede plek gevonden

 hebben, moeten we aardig stoeien met de witbalans.  

Von heeft in haar serie de diverse verschillen laten zien.

Ik beperk me tot de foto waarvan ik denk dat het Nemo de juiste kleur heeft gekregen,

hiervoor heb ik de kleurtemperatuur handmatig ingesteld op 3400.

Tot slot beklimmen we de vele trappen naar het dak van het Nemo, want ik wil hier graag in de herkansing voor het uitzicht op Amsterdam, de vorige keer was de harde wind een spelbreker.

Maar als we nu boven komen zit het hek dicht :-(

Dan maar vanaf de trap,  en dit keer vind ik de foto goed genoeg gelukt voor een extra grote afbeelding!

Slotwoordje:

En nu maar eens er op uit om weer wat nieuw fotomateriaal te schieten!