't Is weer voorbij....

♫

't Is weer voorbij die mooie zomer

Die zomer die begon zo wat in mei 

Ah, je dacht dat er geen einde aan kon komen

Maar voor je 't weet is heel die zomer

Al weer lang voorbij

♪♪♪

Nanana na nana

nanana nana na nana

♫

Met dit refrein van het overbekende lied van Gerard Cox

blik ik vandaag terug op die mooie lange zomer

en toon ik nog wat foto's die in die zomermaanden maar nooit

 in mijn blog aan de beurt kwamen.

En hoe kan ik dan beter beginnen dan met

Zonnige Zonnedauw.

'Die zomer die begon zo wat in mei'

Nou, dat zong Gerard, maar de zomer 2014 begon al veel eerder.

Op zondag 9 maart gaf de thermometer al een zomerse 20 graden aan

en ging ik met Von kijken of de Zandbijtjes al vlogen.

En dat deden ze!

Hier de Grijze Zandbijtjes.

Dit is een andere soort, waarvan ik echter de naam schuldig moet blijven.

Toen we lang genoeg tussen de bijtjes hadden gelegen maakten we nog een 

wandeling over de  mooie Buitenplaats Boekesteijn

en amuseerden we ons even lekker met de in bloei staande Prachtframboos.

Later zijn we nog eens terug geweest om de mooie oranje vruchten

te fotograferen, maar helaas,

zo als alles dit jaar, waren ook deze vruchtjes er al heel vroeg in het seizoen,

en waren wij dus te laat.

Juffertjes en Libellen heb ik de afgelopen zomer nauwelijks gefotografeerd,

en waarom niet?  Geen idee, volgend jaar dan maar weer.

Dit Juffertje zat op mijn harde schijf echter nog te wachten op een plekje in mijn blog.

Met de zomer in mijn bol moest ik natuurlijk ook weer een beetje experimenteren ;-)

Traditiegetrouw ging ik met Ghita naar de hei om de reeën in het 

veldje met wilde radijs te  fotograferen.

Ook op deze 13e juni liet de zomer zich van haar beste kant zien.

Dat betekende echter wel fel licht,  zelfs in de vroege avond.

Het veld met wilde radijs was trouwens niet wat het andere jaren was.

Dit keer werd het in twee gedeelten ingezaaid, 

en de ene kant was al te hoog, de andere kant nog veel te laag.

De foto's werden dan ook niet zoals ik me die gewenst had,

maar vooruit,  toch nog maar in het zomerblog 2014.

Het gaat best nog wel een lange zomerserie worden, 

het was tenslotte een lange zomer ;-)

Midden in die zomer ging ik een weekje naar Brabant.

Daar heb ik, behalve de Heideblauwtjes, niet zo heel veel gefotografeerd

omdat ik vooral wilde wandelen en fietsen.

Maar vaak ging de camera wel mee.

Dus nog wat 'Vakantiekiekjes'.

Eerst wat macro's.

Hoornaar met prooi.

Voor het écht mooie had de prooi scherper moeten zijn,

maar ik vond het toch wel een mooie momentopname.

Ja, ook deze foto maakte ik met de macrolens.

Ik denk dat deze jonge Zanglijster niet helemaal in orde was.

Hij/zij bleef stokstijf zitten en ik kon dan ook met de macrolens heel dichtbij komen.

Na gedane zaken heb ik het diertje maar gauw met rust gelaten.

Gonnie kwam gezellig op bezoek en we gingen samen op weg naar de  Heideblauwtjes.

Onderweg  viel mijn oog op iets wits,  ik dacht een bloemetje, tot ik mijn bril opzette.

Het bleek een mooi Donsvlindertje te zijn.

Langs de Beerze ontdekte Gonnie Weidebeekjuffers.

Alleen deze ene bleef lang genoeg zitten om te vereeuwigen.

Genoten heb ik van de prachtige vennen in het Brabantse Land.

De wolkenluchten deden ook lekker mee.

Daarvoor stapte ik toch wel even van de fiets.

De Kampina, prachtgebied.

Ik logeerde er dichtbij,  maar heb er voor mijn gevoel niet genoeg van gezien.

Nog maar een keertje terug dan.....

Nu eerst weer even zomeren in Loosdrecht,

heerlijke boottochtjes op hoogzomerse dagen.

Op één van die tochtjes ontdekte ik een eilandje met heel veel vogels.

Vooral meeuwen, maar ook visdiefjes, waaronder jonge,  die nog gevoerd werden.

Ze zaten zó leuk op de vele paaltjes die om het eilandje heen staan.

In de vroege ochtend van 18 juli stapte ik al voor zonsopkomst in mijn bootje.

Meestal is het water dan nog spiegelglad,  

dus de camera ging  mee om te proberen die visdiefjes te fotograferen.

Tja,  het water was alles behalve spiegelglad,  het bootje deinde dan ook veel te veel

om met de telelens vogels te fotograferen, maar wat was het heerlijk....

Statief, filters, lange sluitertijden....

dat kun je vanuit je deinende bootje allemaal vergeten.

Volgend jaar zomer dit vroege avontuur toch nog maar eens over doen

en dan mét al die attributen aanleggen op één van de eilandjes....



En de zomer wist maar niet van ophouden.
Afgelopen week kon ik op  vrijdag nog de plassen op,
en zaterdag zat ik op het strand!
En dat begin oktober!!

Gisteren begon het dan toch echt een beetje herfst te worden,
maar Von en ik vonden nog volop bloeiende Parnassia.

Dit keer niet in een natte duinvallei,

maar gewoon bij ons in de regio.

Wat een verrassing!

Een waardig afscheid van een uitzonderlijk mooie zomer.

Slotwoordje / Slotliedje ;-)

We werden weken lang verwend

Maar ach aan alles komt een end

Nu zit ik met mijn foto's in de regen hier

♫

't Is weer voorbij die mooie zomer

Die zomer die begon zo wat in mei 

Ah, je dacht dat er geen einde aan kon komen

Maar voor je 't weet is heel die zomer

Al weer lang voorbij

♪♪♪

Nanana na nana

nanana nana na nana

♫

Reeën in de wilde radijs

Het is zo langzamerhand traditie in de zomermaanden:  

Reeën in het veldje met wilde radijs.

Ook dit jaar ging ik mijn geluk weer beproeven, Gonnie wilde graag mee, en we spraken af op dinsdag 2 juli 's morgens om half 6 bij de hei.

Gonnie kwam helemaal blij aan:  het was mistig onderweg! en  zoals ze in haar blog schrijft:  niet veel automobilisten zullen blij zijn met mist ;-)

Vol verwachting lopen we de hei op, en we worden niet teleurgesteld,

wat is de vroege ochtend zo toch sprookjesachtig mooi!

Maar ja,  we gaan reeën fotograferen,  en zijn niet ingesteld op landschap, 

daarvoor lopen we  op de verkeerde plek met de verkeerde lens.

Toch kunnen we  het natuurlijk niet laten om wat foto's te maken

En bij een shot als deze voldoet de telelens prima ;-)

Rond de klok van 6 uur stellen we ons op bij het veldje.  

De wilde radijs blijkt al weer veel te hoog te staan, 

dus de beste kansen om reeën te zien zijn langs de kant van het veld.

Al gauw komt er een reegeit uit de bosrand

Even mooi poseren

en lekker smikkelen ;-)

De wilde radijs smaakt vast heel kruidig,  want langs het 

veld kan je de pittige en kruidige geur ruiken

Eenmaal in de bloemenzee  zien we niet meer dan een paar oortjes,

en met een beetje geluk ook een oog ;-)

Het is altijd een gok aan welke kant van het veld je de beste kansen hebt,

als het een poosje stil blijft gaat Gonnie aan de overkant haar geluk beproeven,

we spreken af dat we elkaar bellen als we 'beet' hebben

Na een poosje verschijnt aan mijn kant een mooie bok in het veld.

Oh.. wat sta ik nu in tweestrijd,  als ik Gonnie eerst ga bellen

mis ik zelf misschien deze kans,  bovendien moet ze een paar

minuten lopen, voordat ze om het veld heen is.

Ik besluit eerst maar een foto te maken

en nog eentje,  net op tijd,  want de reebok verdwijnt weer in de bosrand.

Voor mij een mooie uitsmijter,  voor Gonnie helaas pech,

want zij kon de bok aan de andere kant van het veld niet zien.

Jammer,  ik had hem je graag gegund Gonnie!

Slotwoordje:

Na een paar mooie uurtjes, waarin de mist al snel optrok en de zon niet al te fel doorbrak, besluiten we om nog een poosje naar de zonnedauw te gaan.  Die fotoserie heb ik onlangs al geblogd,  en ik kijk nu nog vol verwachting  uit naar die van Gonnie.

Gonnie's beeldverslag van reeën is al wel te zien,  klik  daarvoor hier

De Wilde Radijs bloeit weer!

Op dagen met aardig weer ga ik graag op de fiets naar het werk. Met een omweg om Hilversum heen fiets ik 20 minuten langs weilanden,  20 minuten door het bos en nog eens 20 minuten over de heide, een prachtige fietstocht dus.

En 's avonds natuurlijk in omgekeerde volgorde weer terug.

Op de Westerheide kom ik dan langs het veldje waar in het voorjaar de Wilde Radijs,  ook wel Knopherik genoemd, wordt ingezaaid  en zo kan ik goed in de gaten houden wanneer de radijs bloeit.

Alleen,  deze zomer ging dat  bijna mis.  Door al het prutweer fiets ik veel te weinig en toen het vorige week donderdag  eindelijk weer eens kon,  bleek de radijs al volop te bloeien. Hoogste tijd dus om daar weer eens reeën te gaan spotten!

Dat lukte niet eerder dan afgelopen dinsdagavond, Yvonne ging gezellig mee, en bij aankomst wisten we niet wat ze zagen!  De radijs staat zó ontzettend hoog, té hoog eigenlijk, het slechte weer is blijkbaar toch wel groeizaam :-)

We staan er nog maar net als deze mooie reebok uit de dekking komt

en heel even stil staat om ons nieuwsgierig te bekijken

voordat hij in de zee van witte bloemen verdwijnt.

Zo, dat is een lekkere binnenkomer!

 Vanaf dat moment wordt het een  moeizame maar spannende  zoektocht tussen de bloemetjes.

Als de reeën lopen te grazen, dan zie je ze echt niet tussen de te  hoge planten, 

dus steeds is het een aangename verrassing als er ergens ineens een koppie  tevoorschijn komt

 Deze reegeit verdrinkt zo ongeveer in de bloemenzee 

Deze foto's heb ik behoorlijk gecropt, niet omdat ik de reeën persé close in beeld wil, 

maar omdat de donkere bosrand op de achtergrond zo hard afsteekt bij het witte bloemenveld

 Maar op één plaats bloeit voor de bosrand  het Vingerhoedskruid, 

kijk, dat oogt toch even wat anders, nu mag de achtergrond wel in beeld

Dit veldje op de Westerheide is een geliefd plekje om reeën te fotograferen.

Medeblogster  Gonnie  wilde ook dolgraag hiervoor een keer naar Laren/Hilversum komen, dus we keken het weer even aan en maakten toen een afspraak in de vroege ochtend van afgelopen donderdag.
De avond lijkt een geschikter tijdstip, maar ja, donderdagavond werd er een stevig onweer voorspeld

Tja,  en als iemand dan helemaal uit Brabant komt om reetjes in de wilde radijs te zien,  

dan hoop je heel hard dat ze die ook echt te zien krijgt.  

En gelukkig lieten ze zich zien, maar niet zoveel als dinsdagavond

 Al rond een uurtje of zeven verdwijnen ze in de dekking van het aangrenzende bos, 

dat als rustgebied  niet toegankelijk is

We hopen toch op meer,  dus we wachten nog een poosje,  en ach, dat konijntje is ook wel heel erg lief

 De Schotse Hooglanders lopen ook in de buurt.

Scherpstellen op de ogen, zo  hebben we geleerd, maar hoe doe je dat hier ?  ;-)

Rond een uurtje of 8  lijkt niet zinvol om nog langer bij de Wilde Radijs te wachten op reeën,

 en we besluiten om naar de andere kant van de Westerheide te gaan om daar ons geluk te beproeven, 

en ik heb stille hoop om daar reekalfjes te zien

Met de kalfjes gaat het niet lukken, maar deze reebok komt lekker dicht in de buurt

 Ik wilde eigenlijk een keuze maken uit deze twee foto's,  maar ik plaats ze toch allebei

 omdat ik het interessant vind om te zien wat het zonlicht doet. 

Bij de vorige foto kwam de zon net even beter door, het beeld oogt daardoor dan 

ook zonniger, maar je ziet ook meteen de schaduw in de nek veel duidelijker.

Wat dat betreft troffen we perfect weer, 

de  zon werd meestal gedimd door wat dunne bewolking

 Wat verderop zien we ook nog een reegeit

en ook die krijgen we nog van dichterbij te zien

Fijn,  Gonnie is niet voor niets gekomen!

Slotwoordje:  
Rond een uur of half 10  is ook hier het feest afgelopen.  Ik heb voor Gonnie nog wat andere plannetjes in petto, en het eerste is de ooievaars. Maar....  het nest is leeg...
We horen dat het ouderpaartje een nogal onervaren  stel ouders was,  en zij hebben hoogstwaarschijnlijk de kleintjes niet goed genoeg beschermd tegen aanhoudende regenbuien,  de jongen zijn daardoor te koud geworden en hebben het niet gered :-(
Een trieste afloop  en er komen dus geen foto's van jonge ooievaartjes.
Gelukkig heb ik nog meer plannetjes bedacht, dus Gonnie en ik stappen in de auto voor het volgende fotoproject...

Bronst in de Bloemenwei

Het is bronsttijd voor de reeën, dus afgelopen week ben ik regelmatig op de mooie Westerheide geweest in de hoop er iets van mee te mogen beleven.

Reeën genoeg hier, maar waar vinden de bronstactiviteiten plaats, dat is de vraag.

In tegenstelling tot bijv. de damherten is er niet één specifieke plek, het is dus een kwestie van geluk……….

Afgelopen donderdagavond ging ik mijn geluk beproeven. Aanvankelijk geen ree te zien, laat staan bronstactiviteit, maar ik amuseer mij prima met Grasklokjes en Boomblauwtjes, tot een flinke stortbui een einde aan de pret maakt

Na een lange schuilpauze loop ik tegen 9 uur terug naar de auto,

 en zie dan deze kletsnat geregende reebok

Hij ligt zo lekker rustig in de hei, dat ik heel dicht kan naderen, deze foto hoefde ik zelfs niet te croppen

Ineens verschijnt deze reegeit in mijn zoeker

Hé, een bok én een geit….  zou er wat gaan gebeuren?

Nee, helaas, de bok heeft hoofdpijn?

De volgende dag, vrijdag ben ik vrij, en ik kan het niet laten, ik ga weer naar de hei!

Midden op de dag laten de reeën zich nauwelijks zien, maar met de macrolens onder handbereik kan ik hier wel wat uurtjes doorbrengen, daarvan heb ik al de mooie vlinders laten zien, en er komt vast nog wel meer. Eerst deze serie, en daarin  is de hoofdrol weggelegd voor de reeën

Rond een uur of zes neem ik een kijkje bij het veld Wilde Radijs, daar  ontmoet ik een kennis…….

Oh!!!!!!!!! … zij heeft zojuist een paring gezien!!! …. Dat had ik natuurlijk ook zo graag gewild ……..

Nou ja, dan maar weer wat van die beeldschone reeënplaatjes in de witte bloemetjes.

Yvonne zei laatst dat ik er zo zuinig mee ben, dus Von, speciaal voor jou nog een paar!

Tja, de 'hoofdpersonen' zijn aanwezig, zowel een bok

als een geit............ dus wie weet.....

Dan is er plots beweging…………..

en voltrekt zich binnen een seconde een paring voor mijn ogen,

 maar helaas, ik ben te laat met scherpstellen :(-

Dan, een herkansing.......

Nee, helaas, het geluk zit niet mee, alleen een bewogen foto van het achterwerk van de reebok

Driemaal recht is scheepsrecht?

Ja, driewerf hoera!! De bok doet het kunstje nóg een keer!

Tja, dat je door de bloemetjes de reegeit bijna niet meer ziet, dat neem ik dan maar op de koop toe :-)

De reebok verlaat het 'strijdtoneel'

Hij kijkt me nog even aan, en dik tevreden ga ik naar huis,  wat een topdag!

Als Yvonne mijn verhalen hoort, dan is het duidelijk, dit wil zij ook wel heel graag meemaken.

Dus op zondagochtend gaan we samen op pad.

We brengen de dag vooral door met de macrolens en aan het eind van de middag gaan we we weer op zoek naar de reetjes. En kijk, wat een leuke verrassing:

Een reegeit met kalfje, midden in de al bloeiende heide

Kalfje poseert ook nog even alleen

Dan komt er ook een bok langs, we verschuilen  ons achter de bremstruiken, wachtend op wat gaat komen, maar.. er kwam niets…..

Toch ook maar weer naar het bloemenveld, dat overigens nu bijna uitgebloeid is

De hoofdrolspelers zijn aanwezig, de bok achtervolgt de geit, dus wij zijn vol goede hoop

en staan vol spanning met de camera in de aanslag

Maar, de geit verlaat het veld

gevolgd door de bok, en wij kunnen niet meer zien wat ze in het aangrenzende bos,

dat een rustgebied is, gaan uitspoken…..

Slotwoordje:

't Is weer een lange serie geworden, maar het waren ook weer zulke heerlijke belevenissen, en ik ben reuzeblij met de foto's die ik heb kunnen maken. Heel stiekum droom ik nog van een paring in de bloeiende heide,  hihi,  een mens is toch ook nooit tevreden.... !