De mooie natuur daagt mij uit om te fotograferen, de wens om goed te leren fotograferen daagt me uit om er steeds vaker
op uit te gaan om te oefenen.
Een heerlijke wisselwerking dus, waaraan ik veel plezier beleef.
Op deze site doe ik verslag van mijn pogingen om wat ik zie zo mooi mogelijk vast te leggen.
Bedankt voor je bezoekje, en mocht je een reactie achter willen laten, dan stel ik dat erg op prijs.

Klik op een foto voor een presentatie in groter formaat en hogere kwaliteit!


maandag 6 augustus 2012

Dikke pret bij de Zandbijtjes


Hoe vaker je er op uit gaat om lekker te fotograferen,  hoe vaker er ook mapjes met foto's op je pc blijven staan om 'ooit' iets mee te doen.
Dat 'ooit' wordt meestal 'nooit', maar soms loopt het ineens anders. Zoals met mijn Zandbijtjes.
En dat komt omdat Yvonne gisteren een blogje online zette van ons middagje bij deze nijvere bijtjes.
Ze schrijft dat we spierpijn hadden van het lachen toen we naar huis gingen, maar één van de leukste dingen waarom we zo'n lol hadden , die vertelt ze niet. Laat ík dat dus maar even uit de doeken doen ;-)





 Even terug in de tijd,  op vrijdag de 13e april had ik mij uitstekend geamuseerd bij het ooievaarsnest,
  en ik wist dat er in de buurt Grijze Zandbijtjes moesten zitten.  
Deze bijtjes had ik nog nooit eerder gezien, maar ik vond ze snel  
en ik ging de uitdaging aan om dit kleine en beweeglijke spul vast te leggen.
Hetgeen niet meeviel ;-(



 Het loopt, vliegt, graaft...dus zie er maar op scherp te stellen!



De Grijze Zandbij behoort tot de wilde bijen, en gelukkig,  ze steken niet!  Dat komt me wel heel goed van pas, want deze middag krioelt en zoemt het van de bijtjes,  en ik lig er midden in, moet  zelfs oppassen om ze niet te pletten.
Zoals de naam al zegt,  graven Zandbijtjes hun nest in het zand. In het nest wordt een voorraadje stuifmeel verzameld,  een voedselvoorraad voor de larven, die straks uit de eitjes komen


 Behalve met graven zijn de Zandbijtjes dus heel druk met stuifmeel verzamelen,  
dat stuifmeel wordt meegenomen in de zgn. stuifmeelkorfjes aan de poten. 
De Grijze Zandbij is kieskeurig,  en haalt het alleen bij de wilgen. 
De Grijze Zandbij vliegt dan ook alleen op het moment dat de wilgen bloeien



 Joepie,  het lukt me om zo'n actiemomentje van het graven vast te leggen!




Is dit een ander soort Zandbijtje?  Of zit de rug ook vol met stuifmeel?
Jammer dat de poot, die geel is door het stuifmeel, niet scherp is :-(


Ik had wel gehoord dat  er twee soorten moeten zitten.
In elk geval zag ik ook telkens de Roodharige Wespbij, dat is een nestparasiet, die haar eitje in het nest van de Grijze Zandbij legt.
Dat eitje komt net iets eerder uit, en  de larve eet dan de larve en het voedsel van de Grijze Zandbij op.  Koekoeksgedrag,  de Roodharige Wespbij  behoort dan ook tot de zgn.  Koekoeksbijen.
Dit bijtje was zo snel en beweeglijk, dat ik het helaas niet in beeld kreeg




 Precies een maand later, zondag 13 mei, zijn Von en ik een lange dag op stap.
 Eerst  macro langs de Kromme Rade en zo, toen  de Uitsluipende Juffertjes, vervolgens naar Cruysbergen
voor Zonnedauw/mosjes  en nog veel meer leuks,   
en tot slot liggen we weer languit tussen de Zandbijtjes




 Veel heb ik niet bewaard van deze middag, want het was allemaal van hetzelfde, 
 maar dit bijtje ging er wel even heel mooi voor zitten



Dus als uitsmijter nog even eentje lekker close


Uitsmijter?   En die lachbuien dan?
Nou oké, hier is het verhaal,  het is eigenlijk heel serieus hoor!


 De bijenwereld is een vrouwenwereld, de vrouwtjes zorgen voor alles,  
de mannetjes zijn alleen maar goed om te paren,  en na de daad gaan ze dood.
Hier ligt zo'n dood bijtje


Von was heel druk bezig met een bijtje dat heel traag was,  het kukelde ook telkens om, heel zielig,
het diertje was echt op sterven na dood.  Het was  vast ook zo'n mannetje die zijn tijd gehad heeft, maar het was een  gemakkelijk fotomodelletje ;-)
Ik beschuldigde Von er natuurlijk wel van dat het helemaal niet sportief was, wat ze deed!

Maar toen,  het bijtje ging ter ziele....
'Ik moet hem wel even bedanken, en gepast afscheid nemen'  hoor ik Von zeggen.
Ik kijk op, en zie haar met een vroom  gezicht  heel eerbiedig op de knietjes zitten bij het bijtje, met op de achtergrond het Capitool, wat een prachtgezicht!

'Blijf zo zitten Von!'  roep ik... maar ik vergeet dat ik de macrolens heb,  ik zit veel te dichtbij en moet dus eerst opstaan en een aantal meters terug lopen. 'Wel zo blijven zitten!'  sis ik haar gebiedend toe...



Tegen de tijd dat ik de foto maak kan Von haar vrome gezicht niet meer in de plooi houden
en barsten we samen uit in een vreselijke slappe lach!

Slotwoordje:
Toch leuk dat ik deze serie alsnog uit de kast gehaald heb, want bij de herinnering heb ik wéér dikke pret! 
Voor de plaatjes van het zielige omkukelende zandbijtje moet je  dus bij Von zijn :