Met René heb ik afgesproken om op zoek te gaan naar de jonge vossen. Al héél vroeg ben ik in de duinen, hopend op vosjes in zacht ochtendlicht. Nou, ik had rustig een paar uurtjes langer in bed kunnen blijven....want.... deze wens wordt niet vervuld.
Tegen 7 uur belt René, hij is bij Panneland, ik loop hem tegemoet, en dan gaan we samen gezellig op pad...... en.... mag ik delen in de mazzel die René toch altijd maar lijkt te hebben!
07.58 u in de verte komt een vosje ons tegemoet, een welp? het is nog niet te zien, maar we bedenken ons geen seconde, en gaan plat op de buik in het gras
Ja!!! heel onbevangen komt er een vossenwelp naar ons toe
oei, snel van 400 mm naar 200mm, want hij komt wel héél dichtbij
Dit portretje is dan ook zonder croppen tot stand gekomen, even als het volgende plaatje
07.59 u , nauwelijks een minuut later, we kunnen eigenlijk wel naar huis, want mooier dan dit kan ik ze vast niet meer maken
We ontmoeten Alex. Hij heeft ook de tweede welp gezien, en kon foto's maken van spelende jongen, pech, dat hebben wij gemist. We zien de tweede heel eventjes in de struiken scharrelen, maar daar blijft het bij
We zijn de welp even kwijt, maar even later ontdekken we hem/haar weer
we banen ons een weg door duindoorns en gras en schieten nog wat plaatjes
dan gaat ie er weer vandoor
maar we vinden we het jong terug, drinkend bij de moervos
wat een lief tafereel!!
helaas zijn deze foto's van het drinken van behoorlijke afstand gemaakt, waardoor ze geen van alle goed scherp zijn, toch wil ik dit plaatje graag in mijn blog opnemen, want zo'n mooi momentje maak je niet alle dagen mee
Moeder en kind blijven daarna bij elkaar, en er volgt een uitgebreide verzorgingsbeurt
Heel liefdevol verwijdert mams de teken bij haar kind
Een intiem samenzijn, waar ze allebei intens van lijken te genieten
Nou nou, wat een moois toch op de vroege ochtend, ik moet beslist vaker met René op pad gaan, die eeuwige mazzel van hem, daar profiteer ik graag nog eens van ;-)
Maar het feest is nog niet afgelopen....
Even zijn we het jong weer kwijt, maar dan horen we achter de struiken het geklik van de camera van Alex, er op af dus, en nóg meer schrammen van de stekelige duindoorns.
We treffen het jong aan, spelend en stoeiend met zijn 'prooi' , een restant van een eend
Hij is er zichtbaar blij mee, en het lijkt erg lekker te zijn
Dan ineens trekt iets anders weer zijn aandacht, en weg is ie weer
Slotwoordje:
Een allerlaatste foto kon ik nog maken, maar die is "verpest" door iemand die zonodig met zijn lens in mijn beeld moest staan ;-) ;-)
Bedánkt hoor René!!!
Grapje natuurlijk ;-)
Maar wel bedankt voor deze mooie en gezellige ochtend!
Het is maar goed dat ik nog een paar dagen wilde wachten met het plaatsen van deze serie, want ik heb het hele weekend nodig gehad voor het terugbrengen van het aantal overgebleven foto's van 30 naar een acceptabele 15, zó moeilijk om keuzes uit zóveel moois te maken..
